Το ένταλμα σύλληψης και οι απλήρωτοι ναυτεργάτες .

Αυτές οι μέρες , που προηγούνται των γιορτών , μερικές φορές σκέφτομαι , πως καλλίτερα να μην υπάρχουν . Θα μου πείς και πως θα γίνει αυτό . Δεν μπορώ να δώσω λύση ακόμα και σ' αυτό το "πρόβλημα" , θα σου απαντούσα αυτάρεσκα , αν τόλμαγες και μου πέταγες την απορία κατάμουτρα . Μία λύση που πρόχειρα σκέφτομαι , είναι , να "πηγαίνουμε" στην αργία , στα ξαφνικά , έτσι "μπαμ και κάτω" . Να ξημερώνει και πριν ξεκινήσουμε για την δουλειά μας ή το σχολείο ή ότι άλλο κάνουμε , να βλέπουμε το ημερολόγιο και να καταλαβαίνουμε πως είναι αργία , οπότε επιστροφή στο κρεβάτι .

Τέτοια πράγματα βέβαια , δεν γίνονται ούτε στα καλλίτερα έργα επιστημονικής φαντασίας , αλλά τουλάχιστον μπορούμε να τα ονειρευόμαστε , αυτό δεν πρόκειτε να μας το απαγορεύσει κανείς .

Ηθελα , οι τελευταίες σελίδες του ημερολογίου , να είναι πιό χαρωπές , ιλαρές που λένε , μα όσο και να το προσπαθώ , όση καλή διάθεση να έχω , δεν μπορώ να το καταφέρω . 

Ενα γεγονός που συνέβη χτες το μεσημεράκι , με τάραξε τόσο πολύ που ενώ νόμισα πως μέχρι να πέσω στο κρεβάτι για ύπνο , θα το έχω ξεχάσει , αυτό ερχόταν κάθε τόσο και με "τράβαγε από το μανίκι" . Φοβάμαι μάλιστα πως θα περάσουν χρόνια κι αυτό θα είναι κάπου εκεί , για να μου θυμίζει το θλιμμένο πρόσωπο ενός Άγγελου .

___________________________________________________________

Βρισκόμουν στο αυτοκίνητο χτες το μεσημέρι , σταματημένος στο φανάρι μιας πολυσύχναστης διασταύρωσης , σε κάποια λεωφόρο . Απορροφημένος όπως πάντα από τα ραδιοφωνικά ακούσματα και με συχνές καταδύσεις στις σκέψεις μου , δεν πρόσεξα πως έγινε εκείνο το ατύχημα . Μονάχα είδα , κάτω από τις ρόδες ενός τεράστιου φορτηγού , ένα ανθρώπινο σώμα και σχεδόν αμέσως λίγα εκατοστά από τις πίσω ρόδες του ίδιου φορτηγού , ένα παιδικό καροτσάκι .

Ενστικτωδώς , εγκατέλειψα το αυτοκίνητο όπως - όπως και βρέθηκα σε δευτερόλεπτα δίπλα στο καροτσάκι και  αστραπιαία το τράβηξα αφού μία άλλη αίσθηση μου , μου έλεγε πως το φορτηγό έκανε προσπάθειες να κινηθεί προς τα πίσω . 

Ουρλιαζα νοιώθοντας το νευρικό μου σύστημα , να είναι σε τέτοια υπερένταση που σίγουρα αν δεν έβλεπα αυτό το "αγγελούδι" να με κοιτάζει τρομαγμένο , δεν θα μπορούσα να ελέγξω καθόλου τον εαυτό μου . 

Ενα δίχρονο σχεδόν κοριτσάκι , μόλις είχε "χάσει" την Γιαγιά του και σαν να είχε καταλάβει το άδικο , έκλαιγε γοερά φωνάζοντας την .

Τα μάτια του , γρήγορα με επανέφεραν στην πραγματικότητα και το έσφιξα στην αγκαλιά μου , σαν να ήταν το δικό μου παιδί , προσπαθώντας να το ηρεμήσω .

Πέρασαν πολλά λεπτά , μέχρι να αφήσω να μου το πάρουν από την αγκαλιά μου ...

Η εικόνα της άτυχης Γιαγιάς , με σόκαρε ακόμα πιο πολύ ...μα αυτό το βλέμμα , αυτά τα δύο θολά από το κλάμα , γαλανά ματάκια , δεν θα τα ξεχάσω ποτέ . 
___________________________________________________________


UPDATE 

Πριν από καιρό , είχα αφήσει ένα σημείωμα , σχετικά με τους ναυτεργάτες των εταιρειών του Αγούδημου .
Σήμερα και πριν μάθω την τελευταία εξέλιξη , ο δρόμος με έφερε και πέρασα από το λιμάνι του Πειραιά και κοντοστάθηκα δίπλα από το λιμεναρχείο , κοντά στο κτίριο του ΟΛΠ κοιτάζοντας τα φαντάσματα του Αγούδημου .
Εστεκαν με τις μπουκαπόρτες τους ανοικτές , χωρίς να φαίνεται κανένα ίχνος ζωής .
Ζωή , που μερικούς μήνες πριν , έφερνε χρήματα στα συρτάρια του εφοπλιστή . Γιατί έφερνε , αυτό δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί , αφού όλοι οι ταξιδιώτες πλήρωναν κανονικά το ακριβό εισιτήριο τους .
Δεν ξέρω αν ήταν σύμπτωση , αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή , άκουσα από το ραδιόφωνο , πως έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης κατά του εφοπλιστή και του νόμιμου εκπροσώπου της εταιρείας , για την μη καταβολή νόμιμων απαιτήσεων 11 εργαζομένων .
Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση , γιατί είναι μόνο 11 οι εργαζόμενοι ! Το παρακάμπτω όμως προς το παρών .
Διαβάζα πριν από λίγο στο site του "Βήματος" , πως ο εφοπλιστής ακόμα δεν έχει συλληφθεί και ρωτάω ο αφελής :
Αν οι αρχές , οι υπεύθυνες αρχές , ο πολιτικός τους προιστάμενος , ο Υπ.Προ.Πο., ήθελαν να τον συλλάβουν κι αυτόν και τον εκπρόσωπο του , δεν είχαν , παρά αντί να δώσουν την είδηση στα ΜΜΕ , να τρέξουν σπίτι τους και να προχωρήσουν σε όλες τις νόμιμες ενέργειες . 
Προφανώς δεν ήθελαν , προφανέστατα τον προστάτεψαν .
Αλλη μία φορά , το κράτος , η πολιτεία , η κυβέρνηση και τώρα αυτή είναι σοσιαλιστική , δεν μπόρεσε να προστατέψει όχι μόνο το κύρος της , αλλά ούτε καν τους εργαζόμενους που η ίδια έκρινε , δια της δικαιοσύνης , πως αδικήθηκαν . 
Μέσα από αυτό το σημείωμα , ήθελα να προτείνω κι επειδή η αλληλεγγύη είναι το πιό σοβαρό όπλο των εργαζομένων , να οργανώσουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης στους συνάδελφους ναυτεργάτες .
Πως , με ποιό τρόπο και τι μπορούμε να κάνουμε ;
Πρώτα απ' όλα , μεταφέροντας την είδηση όσο γίνετε σε περισσότερους φίλους και γνωστούς . Στην συνέχεια , γράφοντας κάποιο σημείωμα στο blog μας . Ακόμα μπορούμε να ζητήσουμε από γνωστούς φίλους δημοσιογράφους , να "σηκώσουν" το θέμα . Μετά , σε συνεννόηση μεταξύ μας (τα mail μας είναι γνωστά) , προτείνω , κάποια μέρα , πριν την πρωτοχρονιά , μιά ομάδα από μας , αν είναι δυνατόν και όλοι μας , να πάμε να τους δούμε , να τους μιλήσουμε , να σταθούμε δίπλα τους έστω και για λίγο , να τους κάνουμε να νοιώσουν , πως ο αγώνας τους για την δουλειά , είναι και δικός μας . Μπορούμε ακόμα , μέσα από κάποιο κείμενο που θα συντάξουμε και θα έχει την μορφή ψηφίσματος , να απαιτήσουμε από την ΓΣΕΕ , αν έχει ακόμα ίχνος αξιοπρέπειας , να μπεί μπροστά , αφού δεν βλέπω ούτε το ΕΚΠ , ούτε τα πρωτοβάθμια άλλα σωματεία να παίρνουν "μπρος". Να ζητήσουμε από το σωματείο στο οποίο ανήκουμε , να αναλάβει δράση !
Να κάνουμε κάτι ρε γαμώτο !
Εχω περάσει κι εγώ Χριστούγεννα άνεργος και απλήρωτος και είναι ότι χειρότερο μπορείτε να φανταστείτε . 

Philips portable μοντέλο του '50

Καλά το λένε , "ενός κακού , μύρια έπονται" , μόνο που δεν ξέρω αν είναι κακό ή καλό , αυτό που μου συμβαίνει . Καλό δεν πρέπει να είναι , μάλλον , γιατί θυμάμαι τον Πατέρα μου , στο τέλος , να θυμάται πράγματα , καταστάσεις , γεγονότα , που για χρόνια είχε θαμμένα στο μυαλό του . Αυτό βέβαια , δεν σημαίνει , πως είμαι σ' εκείνη την ηλικιακή φάση , που "πνέω τα λοίσθια" , ίσα - ίσα , είπαμε , εδώ και μέρες τώρα , διαθέτω και ISO και πιστοποιητικό από τον νηογνώμονα , αλλά να , συνειρμούς κάνω και τίποτα άλλο . 

Όλα ξεκίνησαν , όταν η κυρία Χ. , μ' έπεισε να μεταφέρω τον υπολογιστή κι όλα τα συμπράγκαλα , σε άλλο χώρο , απελευθερώνοντας έτσι την μικρή κρεβατοκάμαρα και δίνοντας μου την αίσθηση , πως στον καινούργιο χώρο , θα είχα το απόλυτο κουμάντο εγώ και την ευθύνη φυσικά . Αμ δε ! Η κυρία Χ. , δεν λέω , καλή , χρυσή , άγια , αλλά σαν την σκούπα Hoover τρυπώνει παντού !!! Αλλά αυτό δεν θα το αναλύσω σήμερα , θα το κρατήσω για μια άλλη φορά , μιας και θα χρειαστούν πολλλές*  σελίδες . 
Ηρθαν τα πάνω - κάτω λοιπόν . Ολα ανακατεύτηκαν και έγινε πολύ μεγάλη προσπάθεια , να μπουν σε μιά σειρά , τουλάχιστον τα απολύτως απαραίτητα , αυτά τα βιβλία , χαρτιά και αντικείμενα που θα μου είναι σε καθημερινή χρήση και θέλω να είναι δίπλα μου , ακόμα κι αν δεν τ' αγγίξω για μέρες ή δεν ξέρω κι εγώ για πόσο καιρό ακόμα** .

Μέσα σ' όλα αυτά , βρήκα κι αυτό ...

Μιά ζωγραφιά . Μιά ζωγραφιά , που κοιτάζοντάς την τώρα με προσοχή ,αναγνωρίζω το πρώτο σπίτι μας στην Αθήνα με τα κεραμίδια , την βρύση που υπήρχε στην αυλή στο πίσω μέρος του σπιτιού και την μεγάλη μουριά εκεί δίπλα . Πόσες σκανταλιές*** είχαν γίνει σε εκείνη την μουριά από κάτω , αν υπάρχει ακόμα και αν υπήρχε τρόπος δηλαδή , θα μπορούσε να μας πεί πολλές ιστορίες . Θυμάμαι ακόμα και πολύ καλά μάλιστα , τα χρωματιστά μολύβια που πάντα ζήταγα ή σωστότερα απαιτούσα να μουν αγοράζουν . Eberhard Faber , εξάδα , σε μικρό μέγεθος , στη χαρτονένια συσκευασία .

Σ' αυτό το σπίτι , μείναμε πολλά χρόνια , μέχρι που τέλειωσα και το δημοτικό σχολείο . Ηταν η πιό όμορφη γειτονιά που περάσαμε . Αναστασίου Θεοδωρίδη 9 , ακόμα θυμάμαι την διεύθυνση . 

Χρόνια , που σήμερα κοιτάζοντας τα , λες πως κρύβουν μια ομορφιά , αλλά πάντα συγκρίνοντάς τα , με το σήμερα . Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά . Θα έλεγα σήμερα , πως το χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής , ήταν η προσπάθεια προσαρμογής στα ελληνικά δεδομένα , στα δικά μου , αλλά κυρίως του Πατέρα και της Μάνας μου , αφού γι' αυτούς σίγουρα θα ήταν πιο δύσκολο . Σήμερα και μετά από τόσα χρόνια , λέω με σιγουριά , πως και οι δυό τους , δεν προσαρμόστηκαν ποτέ .

Μιάς και "ξέθαψα" από το "χρονοντούλαπο" της ιστορίας (πολύ ΠΑΣΟΚ , μου κάνει αυτό) , την ζωγραφιά , να εξομολογηθώ εδώ , δημοσίως , πως ο "εκκολαπτόμενος"  ζωγράφος , πιτσιρικάς , ήταν μεγάλο "ζωντόβολο" κι όταν μεγάλωσε βέβαια , αλλά δεν είναι της στιγμής να ανοίξω άλλο κεφάλαιο .

Από τις πρώτες ηλεκτρικές συσκευές , που μπήκαν στο σπίτι με τα κεραμίδια , ήταν ένα ραδιόφωνο . Νομίζω πως ήταν και η μοναδική ηλεκτρική συσκευή . Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ψυγείο , αυτό ήρθε πολύ αργότερα , ούτε φυσικά ηλεκτρική κουζίνα . Ολα μαγειρεύονταν στην "μαγική" γκαζιέρα κι αργότερα στο "πετρογκαζ" !

  

Εψαξα πολύ όλο το πρωί να βρω μιά φωτογραφία του . Βρίσκεις τα πάντα εδώ μέσα ! Ακριβώς το ίδιο !!! Philips , portable , μοντέλο του '50 . Είχε έρθει από την Αίγυπτο . Δώρο γάμου ήταν , της Γιαγιάς μου στα νιόπαντρα παιδιά της . 

Τι περίεργα παιγνίδια σου παίζει η ζωή . Απ' αυτό το ραδιόφωνο , ο Πατέρας μου , όσο ήταν στην Αίγυπτο , άκουγε την "φωνή της Ελλάδας" κι όταν ήρθε στην Ελλάδα , άκουγε μονίμως Κάιρο !!! Τον θυμάμαι με τις ώρες , τα βράδια κυρίως , να απλώνει την συρμάτινη του κεραία και να συντονίζει την βελόνα στο Κάιρο και να ακούει συχνά αμίλητος , πότε πότε κουνώντας το κεφάλι του , την αγαπημένη του ...

Αυτό το ραδιόφωνο , δεν "έζησε" πολύ . Επεσε θύμα της περιέργειας του μικρού "καλλιτέχνη" . Ηθελε ντε και καλά , να ανακαλύψει , που στα κομμάτια χώραγαν σ' ένα μικρό κουτάκι τόσοι άνθρωποι , ήθελε οπωσδήποτε , να τραβήξει από το χέρι την "θεία Λένα" και να του λέει όλη την μέρα και κατ' αποκλειστικότητα , παραμύθια . Δεν άντεξε ...

Τι θυμήθηκα κι απόψε ...,

αλλά δεν φταίω εγώ . Η μετακόμιση φταίει !!!

* πολλλές έτσι με τρία λάμδα , για να τονίσω το μέγεθος !

** κι εσείς κυρία "dame31" , μην με πείτε ξανά "ρακοσυλλέκτη" γιατί θα σας απαντήσω :)

*** ε καλά , ποιό παιδί δεν έκανε σκανταλιές . Θα περιγράψω μερικές , όταν και άμα τις θυμηθώ :)

Το τσακισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα γράμματα στον Αγιο .

Κάθε χρόνο , τέτοιες μέρες , ένας πανικός καταλαμβάνει τις περισσότερες νοικοκυρές , που συνήθως με αφήνει παγερά αδιάφορο αν δεν με εξοργίζει κάποιες άλλες . Είναι ο "πυρετός" που ανεβάζουν Κάθε Δεκέμβρη , που πάντα διαρκεί μέχρι τις πρώτες μέρες του Γενάρη και που ασφαλώς δεν έχει να κάνει με κάποια μετάλλαξη "κακού" ιού , που στο φινάλε , αυτόν μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε .

Είναι ο "πυρετός" των εορτών .

Που θα πάμε ; (ακούγετε ολοένα και πιο σπάνια) , τι θα φάμε ; τι δώρο να σου πάρω ; (έχω χρόνια να τ' ακούσω) , να στολίσουμε το δέντρο;

Αμάν , αυτό είναι . 

Πες το απ' την αρχή χριστιανή μου .

"Να στολίσουμε το δέντρο" !

Εκεί είναι το θέμα . Να στολίσουμε το δέντρο και δεν καταλαβαίνω γιατί μονίμως αυτή η γυναίκα χρησιμοποιεί τον πληθυντικό , εκεί που δεν τον εννοεί .

"Να στολίσουμε το δέντρο" ,

"να κρεμάσουμε τις κουρτίνες",

"Να σηκώσουμε τα χαλιά" και 

"να τα πλύνουμε" ακόμα κι εκείνο το θρασύτατο ,

"να πάμε ένα απόγευμα στη Μάνα μου " , έτσι χωρίς καν ερωτηματικό !

Εντάξει , δεν έχω τελειώσει και κανένα πανεπιστήμιο , δεν χρειαζόταν άλλωστε , για να καταλάβω πότε χρησιμοποιώ και κυρίως που τον ενικό ή τον πληθυντικό αριθμό .

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για εκείνην , αν και θα έλεγα πως επιμελώς αγνοεί το που και το πως ή σωστότερα , τους χρησιμοποιεί στοχευμένα .

Λέει λόγου χάριν , "πάω στο κομμωτήριο" ή "πάω για καφέ με τις φίλες μου" . Ποτέ δεν είπε "πάμε" ....

Τέλος πάντων , ας μην το συνεχίσω γιατί αλλού θέλω να καταλήξω , άγιες μέρες τώρα . Βρέθηκα λοιπόν στο πατάρι , ξέρετε , σε εκείνην την "μαύρη τρύπα" , που χωράει όλα εκείνα τα πράγματα , που ναι μεν δεν τα χρειάζεσαι , αλλά δεν μπορείς και να τα πετάξεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις ...
Κάπου εκεί μέσα , ανάμεσα σε τόσα και τόσα μπιχλιμπίδια , τζάρτζαλα κλπ , αναπαύετε μακαρίως και το γνωστό συνθετικό χριστουγεννιάτικο δέντρο . Καθήκον ιερό , να το αποκαταστήσω , να το διακοσμήσω και στην συνέχεια να κάνω τον μ......α , όταν θα παινεύετε "...είδατε τι ωραίο δέντρο που στολίσαμε ;" . Τα χρόνια περνάνε όμως και η πείρα που απέκτησα σ' αυτές τις καταστάσεις , αποδεικνύετε πολύ χρήσιμη και σπουδαία . Είχα φροντίσει πέρσι , να το συσκευάσω με τέτοιον τρόπο , που να είναι αδύνατον να επανέλθει στην κανονική του μορφή και να θυμίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο .  Επρεπε να είσαι ο Γιούρι Γκέλερ για να το καταφέρεις κι αυτός είναι μόνο ένας , ευτυχώς !
Το μόνο που σώθηκε , είναι μία κούτα , γεμάτη από στολίδια και άλλα τέτοια πραγματάκια , που δεν πέρασε από το μυαλό μου να τους κάνω ζημιά , αφού τα χρώματά τους , το σχήμα τους , πάντα μου άρεσαν πολύ και δεν θα μου φαινόταν καθόλου άσχημο , κάποια από αυτά , να διακοσμούν το χώρο μας , όλον τον χρόνο . Αλλά κι αυτή μου η επιθυμία , σκόνταφτε στα γούστα "μας" ...
Η ιδέα , μετά από την πρώτη της έκπληξη , για την καταστροφή του δέντρου , να αγοράσουμε καινούργιο , απορρίφθηκε , αφού η αγορά του , θα ανέβαλε κάποιες επείγουσες πληρωμές , κάτι που ήταν εντελώς αδύνατον . Ετσι , καθισμένος πάνω στο χαλί , ψαχούλευα αρκετές ώρες την κούτα με τα στολίδια . Πολλά , πάρα πολλά και διαφορετικά . Κάθε ένα , σαν να είχε χαραγμένο κάπου σε κάποια γωνιά , μια ημερομηνία . Θυμόμουν , πότε το είχαμε αγοράσει και μέσα στην κούτα , σ' έναν φάκελλο μεγάλο κίτρινο , παλιές ευχετήριες κάρτες και δυό κιτρινίσμενα χαρτάκια .
Το μυαλό μου κόλλησε . Δεν μπορούσα να θυμηθώ καν πριν τα ξεδιπλώσω , τι ήταν αυτά τα κιτρινισμένα χαρτάκια και κυρίως τι δουλειά είχαν στην κούτα με τα χριστουγεννιάτικα . 
Τα ξεδίπλωσα προσεκτικά και αμέσως η σκέψη , το μυαλό πήγε πάρα πολλά χρόνια πίσω . 
Ημουν κι εγώ κάποτε παιδί . Ναι και έκανα κι εγώ τις ίδιες σκέψεις με χιλιάδες άλλες παιδιά , αυτές τις μέρες . 

Ισως να ήταν και το πρώτο μου γράμμα στον Αγιο κάπου στην δεκαετία του 1960 . Δεν θυμάμαι καθόλου τις συνθήκες που γράφτηκε αυτό το γράμμα , μόνον υποθέσεις . Παραμονές Χριστουγέννων φυσικά , στην με κεραμίδια σκεπασμένη μονοκατοικία που μέναμε τότε , μόλις πρωτοήρθαμε στην Αθήνα , στην σόμπα δίπλα που εκείνα τα βράδια θα έκαιγε μέρα- νύχτα , αφού η Μάνα θα έφτιαχνε και τα τσουρέκια και τα άλλα γλυκάδια και ίσως , το θυμάμαι αμυδρά , σαν σε όνειρο , κάτω από την καθοδήγηση της αγαπημένης μου αδελφής .

Εκείνη ήταν πιο μεγάλη από μένα , οχτώ χρόνια , μαθήτρια του τότε Γυμνασίου , σίγουρα είχε απομυθοποιήσει για τον εαυτό της την "ιστορία" με τον καλό Αγιο που φέρνει ότι του ζητήσουν τα παιδιά .

Ανοιξα προσεκτικά τον μικρό φάκελλο και έβγαλα από μέσα ένα φύλλο τετραδίου , μικρού σχήματος , διπλωμένο στα τέσσερα , κιτρινισμένο από τον καιρό . Αν δεν το έβρισκα αυτό το γράμμα , στην κούτα με τα άλλα πράγματα στο πατάρι , δεν θα πίστευα ότι ήταν δικό μου . Είχα όμως κι άλλο ένα πειστήριο . Το γράμμα , που ούτε το γραφικό χαρακτήρα δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω , έφερε την υπογραφή μου ...

Δεν είχα χρόνο για συγκινήσεις και άλλα τέτοια , μονάχα που κρατώντας το στα χέρια μου , προσπάθησα να θυμηθώ αν ο Αγιος είχε ανταποκριθεί στο αίτημά μου . Μάλλον ναι , πρέπει . Ηταν εκείνη η χρονιά , που ο Πατέρας μου στην προσπάθεια του να τα φέρει βόλτα , ήταν τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα , ανέλαβε να διακοσμήσει την γιορταστική βιτρίνα του μαγαζιού του συγχωρεμένου του κυρ - Αριστείδη , που είχε το μοναδικό κατάστημα με Ψιλικά και νεωτερισμούς στην γειτονιά και για την περίσταση έφερνε και παιγνίδια . Εκείνη την χρονιά , ήθελε για ντεκόρ , μια μακέτα ενός χιονισμένου χωριού με τον σιδηροδρομικό του σταθμό και το μικροσκοπικό τρενάκι να στριφογυρνάει μέσα από τούνελ , σε καταπράσινες κοιλάδες , να ανηφορίζει χιονισμένες δήθεν πλαγιές και στο τέλος να σταματάει στον σταθμό του φανταστικού χωριού ! Ηταν μια πρωτοποριακή ιδέα τα χρόνια εκείνα , πολύ περισσότερο που γινόταν πράξη σε ένα μικρό συνοικιακό μαγαζί . Θαρρώ , πως η αμοιβή του Πατέρα μου , ήταν ένα μεταλλικό αυτοκίνητο , από λαμαρίνα , που λειτουργούσε με μπαταρίες και όταν έτρεχε σφύριζε δαιμονισμένα . Ναι , αυτό πρέπει να ήταν , το θυμάμαι σαν τώρα .

Ο καφές είχε κρυώσει αρκετά και ο χρόνος πίεζε ασφυκτικά . Επρεπε να τελειώνω μ' αυτήν την ιστορία , μα υπήρχε κι άλλο ένα χαρτάκι . Διπλωμένο προσεκτικά και αυτό . Μαζί και μια φωτογραφία . Φαινόταν πιο καινούργιο και ήταν αφού η φωτογραφία ήταν του μικρού Γ. και της Α. 

Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού ο Γ. , στον παιδικό σταθμό ακόμα η Α. Είχε γράψει και ο Γ. το γράμμα του στον Αγιο . Είχε κι αυτός αιτήματα , όπως όλα τα παιδιά άλλωστε . Μόνο που αυτός δεν είχε μεγαλύτερη αδελφή για να τον κανακέψει και να του δώσει οδηγίες . Το έγραψε μόνος του κι ο μπαμπάς του , ανέλαβε να το ταχυδρομήσει .

Ο "ταχυδρόμος" , όπως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις , εκτός του ότι αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει την αλληλογραφία , αναλαμβάνει να υλοποιήσει και τις απαιτήσεις των "πιστών" και έτσι έγινε .

Ο "άγιος" , εκείνη την χρονιά , την πρώτη χρονιά που έπαιρνε γράμμα από το παιδί του , το δικό του παιδί , έκανε το καθήκον του εις διπλούν μάλιστα . Σκέφτηκε , πως ήταν η ευκαιρία , να αποκτήσει κι αυτός κάτι που σαν παιδί δεν μπόρεσε ποτέ . Ενα τρενάκι , σαν αυτό , που όταν ήταν πιτσιρικάς , στεκόταν στην βιτρίνα του κυρ - Αριστείδη και χάζευε να τρέχει σαν παλαβό και καμάρωνε που το είχε φτιάξει ο Πατέρας του . 

Αυτό ήταν το δώρο του μικρού Γ. εκείνη την χρονιά , που ήταν και δώρο για τον μπαμπά του και υπάρχει ακόμα φυλαγμένο κι αυτό , μέσα σε ένα μικρό μωβ πλαστικό κουτί . Κλεισμένο προσεκτικά μαζί με πολλές , γλυκές αναμνήσεις .

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΣΑΜΕ !

Παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες , για την ακρίβεια , από την μέρα που ανηφορίζοντας προς το κτήριο της Κατεχάκη ο Κύριος Χρυσοχοίδης , είχε και την έμπνευση να το μετονομάσει σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη , νοιώθωντας όλο και περισσότερο την ανάγκη , να βρίσω , να σπάσω , να ρημάξω ότι έχει να κάνει μ΄αυτήν την ρημαδιασμένη υπηρεσία που έχει αναλάβει εργολαβικά το ρόλο της προστασίας μου .

Βέβαια , για να είμαι δίκαιος , δεν αισθάνομαι και ούτε υπήρξα στην μερίδα εκείνη των πολιτών , που μετά τις εκλογές πανηγύριζαν για την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ . Εχω όμως κάθε δικαίωμα , σαν άγρια φορολογούμενος και "βιασμένος" σε καθημερινή βάση εργαζόμενος πολίτης , να απαιτώ από τον εκάστοτε κυβερνώντα , να σέβεται την νοημοσύνη μου , την κοινή λογική και όλα αυτά .

Ολα ξεκίνησαν από τις πραγματικά εντυπωσιακές δηλώσεις του Υπουργού Δημόσιας Τάξης (εγώ θα συνεχίσω να τον ονομάζω έτσι κι ας μου κάνει μήνυση ) περί εκδημοκρατισμού κλπ κλπ . Τόσο εντυπωσιακές , όσο χρειαζόταν για να μην γίνουν καθόλου πιστευτές . Αλλωστε , δεν ανήκα στην πολιτική ομάδα εκείνη , που πρόθυμα πρόσφερε ανοχή στην νέα κυβέρνηση και είναι σαφές το μήνυμα . Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί . Ετσι λένε κύριε Υπουργέ της Δημόσιας Τάξης . Τα τάγματα εφόδου του (και το ότι πρόκειτε ακριβώς για τάγματα εφόδου , φάνηκε καθαρά τις προηγούμενες μέρες) , ανέλαβαν αμέσως δράση . Φαίνετε πως ο συγκεκριμένος Υπουργός , είναι ΑΠΙΘΑΝΑ αποτελεσματικός , αφού ενώ παρέλαβε μία αστυνομία διαλυμένη , κατάφερε μέσα σε λίγες μέρες , για να μην πω εικοσιτετράωρα , να την οργανώσει τόσο καλά ! Περιπτώσεις , όπως αυτές των Εξαρχείων , φοβάμαι πως εκτός του ότι είναι ίσως και μοναδικές σε Ευρωπαικό επίπεδο , δεν θυμάμαι να συνέβαιναν ούτε στην περίοδο της στρατιωτικής δικτακτορίας . Τότε , είχες τον ρουφιάνο της γειτονιάς σου , τον χαφιέ που σε παρακολουθούσε , τον αλήστου μνήμης χωροφύλακα , τον γνώριζες  και κατά κάποιο τρόπο , φυλαγόσουν . Πρόσεχες . Τώρα , είχες να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο , του να πίνεις τον καφέ σου αμέριμνος κι απ' την μιά στιγμή στην άλλη να βρίσκεσε πεσμένος σε κάποιο πεζόδρομιο πισθάγκωνα δεμένος , χωρίς λόγο και αιτία κι αν ζήταγες και καμία εξήγηση έπεφτε και μιά σφαλιάρα . Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ , εκείνες τις μέρες , με τα γελοία , από κάθε απόψεως και πλευράς γεγονότα στο Florar , μίλησε για "Γάζα" στο κέντρο της Αθήνας , ίσως ακουγόταν σαν υπερβολή κι εγώ έτσι το εξέλαβα , είχε όμως απόλυτα δίκιο , άσχετα αν στην πορεία δεν χειρίστηκε το θέμα σωστά (κατά την γνώμη μου) . Κάποιο σαββατόβραδο , βρέθηκα με την κυρία Χ σε δρόμο πέριξ της πλατείας , πηγαίνωντας σε κάποιο Θέατρο και ύστερα από πολλά χρόνια εγγάμου διαβίωσης (!) , ένοιωσα την κυρία Χ , να σφίγγετε επάνω μου , όχι , μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό , από φόβο για τις πολλές ομάδες ένστόλων , πάνοπλων , αστυνομικών , που ξεφυτρώναν από κάθε γωνία και στενό . Από τότε βρέθηκα πολλές φορές να περνάω από κάποιους δρόμους  γύρω από την πλατεία και η εικόνα ήταν η ίδια ακριβώς . Ο Κύριος Χρυσοχοίδης , πίστευε και φυσικά εξακολουθεί να το πιστεύει , πως τοποθετώντας εκατοντάδες αστυνομικούς σε κάθε τετράγωνο στην περιοχή , προστάτευε την έννομη τάξη , άσχετα αν "οι παράνομοι" , δρούσαν και χτύπαγαν και έκαιγαν σε άλλες περιοχές ! Επρεπε , ο Κύριος Υπουργός Δημόσιας Τάξης , να σπάσει τον τσαμπουκά που λένε , ποιανού άραγε (?) και να δείξει εν πάση περιπτώσει πως δεν πήρε άδικα εκείνο το γ.....ο το παράσημο ( δεν ξέρω βέβαια , αν τώρα μετά την οριστική αθώωση των κατηγορουμένων για την υπόθεση του ΕΛΑ , θα το επιστρέψει ή για να είμαστε δίκαιοι , μέρος αυτού ) !

Φτάσαμε και στις μέρες που θα γινόντουσαν οι εκδηλώσεις μνήμης για τον δολοφονημένο Αλέξη Γρηγορόπουλο . Βλέποντας πως δεν του έκατσε κάτι καλό στον γιορτασμό του "Πολυτεχνείου" παρά τις προσπάθειες των γνωστών τηλεοπτικών "παπαγάλων" , έκατσε με όλο του το επιτελείο (αλήθεια ο Κύριος Βούγιας συμμετείχε ?) και σχεδίασε όλο το σκηνικό για τις επόμενες "θερμές" μέρες και βεβαίως θα ήταν θερμές και έπρεπε να ήταν θερμές , γιατί οι λόγοι που οδήγησαν στην δολοφονία του μικρού Αλέξη αλλά και τα όσα ακολούθησαν , δεν εξέλειπαν .

Μηδενική ανοχή λοιπόν .

Αυτό ήταν το δόγμα των επόμενων ημερών .

Μηδενική ανοχή σε οτιδήποτε "πετούσε" και οτιδήποτε "κολυμπούσε" !!!

Αν είχες την φαεινή ιδέα , το απόγευμα του Σαββάτου ή το πρωί της Κυριακής , να κατέβεις στο κέντρο με τον ηλεκτρικό , φορώντας τον σκούφο σου ή έστω απλά , είχες στη πλάτη σου το σακίδιό σου , αμέσως σε στοχοποιούσε . Καινούργια λέξη κι αυτή . Πρόσεξε , δεν σε "ενοχοποιούσε" , σε στοχοποιούσε . Εχει διαφορά όμως , μόνο ως προς τον προσδιορισμό , γιατί στις συνέπειες , η αντιμετώπιση ήταν ακριβώς η ίδια .

Στρίμωγμα στην γωνία , κατά κανόνα από 4-5 ένστολους , ΧΩΡΙΣ ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟ  και φυσικά χωρίς καμία διακριτικότητα (ε τι θέλετε τώρα να σου περνούν τις χειροπέδες με τα "σεις " και με τα "σας"?) .

Το τονίζω το χωρίς κανένα διακριτικό , γιατό ο ίδιος ο Κύριος Υπουργός Δημόσιας Τάξης , λαλίστατος ων , το εξήγγειλε με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο , ελέυθερα και ανεκβίαστα .

Ερχόμαστε και στα γεγονότα του διημέρου . Τον ακούω λοιπόν να λέει , για στοχευμένες προσαγωγές και γελάω μέσα από την καρδιά μου , αφού κι ο ίδιος ο Παυλόπουλος (ο δημοσιογράφος του ΑΛΤΕΡ) εξανίσταται για το πως μπορεί η αστυνομία να προχωράει σε στοχευμένες προσαγωγές .

Πειστική απάντηση δεν πήρε ούτε αυτός , αλλά και κανείς άλλος και ούτε βέβαια θα πάρουμε . Στο έρώτημα δε του ίδιου για το πως από τις 850 στοχευμένες προσαγωγές κατέληξε η δικαιοσύνη να προσάψει κατηγορίες μόνο σε 20 , ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ .

Προφανώς η Δικαιοσύνη δρα ανεξάρτητα από τον κάθε ένστολο Κλουζώ υφιστάμενο του Κυρίου Υπουργού Δικαιοσύνης !

Οντας εντελώς ανιστόρητος και λυπάμαι που το λέγω , μίλησε επανειλημμένα για "νύκτα των κρυστάλλων" .

Επί τέλους , ας του πεί κάποιος για την ρημάδα εκείνη την νύκτα (στην κυριολεξία) ποιός την δημιουργησε και κυρίως ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ .

Εγώ , απλά να του θυμίσω , πως στην εξουσία ή στην κυβέρνηση αν προτιμά ήταν Ο Αδ. Χίτλερ . Ας ρωτήσει και τον Κύριο Πλεύρη στο κάτω κάτω της γραφής , δεν είναι κακό , άλλωστε ρωτώντας μαθαίνεις .

Αυτό που με εξόργισε δε πιό πολύ , ήταν η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ συμπεριφορά του , απέναντι στους συνομιλητές του αλλά και απέναντι στην νεαρή μαθήτρια , σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή .

Να είναι άραγε έτσι ο σοσιαλισμός ;

Ισως κι επειδή όπως κι εσείς , έτσι κι εγώ , γνωρίζω πολύ καλά , πως ΚΑΙ αυτές οι σελίδες ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ από τις υπηρεσίες προστασίας του πολίτη , η εισαγωγή του σημειώματος αυτού , να αποτελεί αδίκημα .

Ισως και ο κύριος ΑΜ , να πέσει θύμα στοχευμένης προσαγωγής .

Εχω όμως απόλυτη εμπιστοσύνη και στην Δικαιοσύνη και τρέφω και κάποιες ελπίδες επιεικούς μεταχείρισής , αφού όπως ο ίδιος ο Κύριος Υπουργός μας είπε πως είναι σε συχνή επαφή με τον Κύριο Τσίπρα . Ελπίζω δηλαδή , γιατί με την άλλη Κυρία , την Αλέκα , δεν έχω καμία ελπίδα , εδώ και πολλά συνέδρια πριν . 

Αν και όσα και να γραφτούν , όσα και να ειπωθούν , δεν πρόκειτε να αλλάξει τίποτα απολύτως , πως είναι δυνατόν άλλωστε , εγώ με πολύ αγάπη του χαρίζω το επόμενο τραγουδάκι του Bob Dylan , που με έκπληξη άκουσα (ευχάριστη δεν λέω ) πως είναι ο ύμνος της διάσκεψης της Κοπεγχάγης .

"ΣΚΛΗΡΗ ΒΡΟΧΗ ΘΑ ΠΕΣΕΙ" ....ΜΙΧΑΛΗ!