Ο "Δρόμος" , το "Κόκκινο" και οι Αντουανέτες των ΜΜΕ .

θέσφατο το [θésfato] Ο40 : 1. (πληθ., στην αρχαιότητα) θείες εντολές, χρησμοί. 2. γνώμη, απόφαση που πρέπει να γίνει σεβαστή σαν να προέρχεται από το Θεό: Ό,τι έλεγε ο δάσκαλος / ο πατέρας ήταν για μας ~.

[λόγ. εν. < αρχ. πληθ. τά θέσφατα]

Με έκπληξη αλλά και περιέργεια , είχα ακούσει για τον «Δρόμο» . Είχαν βέβαια προηγηθεί δημοσιεύματα που προανάγγειλαν το γεγονός και τα οποία στο τέλος ενέτειναν την αγωνία για το τι είναι ο «Δρόμος» .  Άλλη μια εφημερίδα της Αριστεράς ή άλλη μια Αριστερή εφημερίδα ; Για μένα δεν είχε και πολύ σημασία … το τελευταίο διάστημα !

Εκείνο το Σάββατο , έψαξα πολύ για να βρω τον «Δρόμο» . Δεν με ενόχλησε  καθόλου . Χρόνια τώρα πασχίζω να βρω τον δρόμο μου στα δαιδαλώδη στενά και στις μεγάλες λεωφόρους της Αριστεράς ! Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι γι’ αυτή την εφημερίδα , μια κριτική , μια άποψη , όχι πως δεν έχω , αλλά το θεώρησα μικρής σημασίας και συνεχίζει για μένα να είναι .  Άλλα πράγματα θεωρώ πιο ουσιαστικά , πιο καίρια . Όμως ήθελα να σταθώ σε δύο γεγονότα . Τα γεγονότα αυτά , έχουν και τα δύο να κάνουν με την αναγγελία της ίδιας της έκδοσης , από διαφορετική σκοπιά και ιδιαίτερα στο ένα ήθελα δώσω κάποιες προεκτάσεις .

Συνηθίζετε , κυρίως αλλά και κατ’ αποκλειστικότητα από τα ΜΜΕ , να αναγγέλλονται οι νέες εκδόσεις . Είναι γεγονότα που αφορούν τον κλάδο και τις περισσότερες φορές συνοδεύονται από σχόλια του τύπου , τι , πως , από ποιόν και γιατί . Αυτή την φορά δεν πρόσεξα κάτι τέτοιο . Η μόνη αναφορά που έγινε γνωστή σε μένα τουλάχιστον , ήταν αυτή του Στ. Ελληνιάδη από την Κυριακάτικη του εκπομπή στον ρ/σ 105,5 και μερικά spot στον ίδιο πάντα ρ/σ !  Δεν μου φάνηκε καθόλου περίεργο , πρώτα απ’ όλα γιατί φαντάζομαι η ίδια η εφημερίδα , το όλο εγχείρημα , δεν ήταν σε θέση να διαθέσει τα απαραίτητα κονδύλια για την διαφημιστική καμπάνια και αφ’ ετέρου γιατί δεν θα μπορούσε , δεν θα ήθελε , δεν θα το αποτολμούσε ποτέ κάποια αστικο-φυλλάδα να διαφημίσει , έστω και δια της απλής παρουσίασης ενός εκδοτικού γεγονότος μια νέα Αριστερή εφημερίδα , πολύ δε περισσότερο που ο ίδιος ο τίτλος της παρέπεμπε την έξοδο στο ΔΡΟΜΟ !

Το δεύτερο γεγονός που με εξόργισε , ήταν η εκ των έσω αντιμετώπιση . Αναμενόμενη όμως και αυτή , μόνο που όλα έχουν και κάποια όρια και θα πρέπει κάποια πράγματα , κάποιες αρχές που κάποτε διδαχτήκαμε και ποτισθήκαμε μ’ αυτές  , να αρχίσουμε να τα θυμόμαστε .

Δεν θα έβαζα ποτέ τον εαυτό μου , ακόμα κι αν ήμουν στα «μέσα» , στην διαδικασία να ασκήσω οποιασδήποτε μορφής κριτική γι’ αυτήν την έκδοση και οπωσδήποτε όχι τώρα που η Αριστερά (αλλά στο κάτω – κάτω , άσ’ την αυτή), που ο κόσμος , ο κόσμος της δουλειάς , ο Λαός , δέχεται την μια επίθεση μετά την άλλη από μια χούφτα πλουτοκράτες . Αν μάλιστα πως ότι δεν έχει νόημα και αξία , θα πρέπει να δεχτώ πως είναι τουλάχιστον προβοκατόρικη !

Στέκομαι στο ιδιαίτερα απαξιωτικό σχόλιο της Ευγ. Λουπάκη , που ακούστηκε από τον 105,5 την Δευτέρα 22/2/2010 από την εκπομπή της .

«Κυκλοφόρησε λοιπόν μια καινούργια εφημερίδα το Σάββατο , εφημερίδα αριστερή που λέγετε δρόμος της αριστεράς , ωραία , το ξέρετε , είναι ο δρόμος της αριστεράς , εντάξει , έκλεισε γμτ η «Γαλέρα» … κυκλοφόρησε αυτή η εφημερίδα εντάξει , πρώτο φύλλο είναι δεν θέλω να κάνω μία κρίση επαγγελματικού επιπέδου…» .Το σχόλιό της  αυτό έχει ακουστεί , έχει καταγραφεί και είναι διαθέσιμο σε όποιον ανατρέψει στο αρχείο των εκπομπών της που διατίθεται από την ιστοσελίδα του σταθμού . Αλήθεια , αυτό μπορούσε να πεί μόνο γι’ αυτή την εκδοτική προσπάθεια και μάλιστα κατ’ αυτόν τον τρόπο μία ειδική στις κρίσεις επαγγελματικού επιπέδου; Τι κρίμα !Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά , που η ίδια , πέφτει σε κρίσεις που σίγουρα δεν ταιριάζουν σε μια «αριστερή» φωνή , ακόμα κι αν αυτή προέρχεται από την σ. του πρώην Καίσαρα !

Τι να πρωτοθυμηθώ από τις εκπομπές της …

 Απόσπασμα από την ραδιοφωνική εκπομπή της Ευγενίας Λουπάκη  , στον Ρ/Σ  «στο κόκκινο 105,5» , την  17/11/2009 .

…καλά έκαναν και κατέλαβαν θέσεις (εννοεί αγωνιστές του «πολυτεχνείου» , οι οποίοι αργότερα εκμεταλλεύτηκαν τις αγωνιστικές τους περγαμηνές) δεν κατάλαβα , πρέπει συνέχεια οι απόντες να καταλαμβάνουν θέσεις ; Αυτός ο φθόνος Πολυτεχνείου , εκτός από τον φθόνο του πέους , στον Φρόυντ , υπάρχει και ο φθόνος πέους , αυτός που προέρχεται από τους απόντες , από τους εσαεί απόντες και από τους συγκεκριμένους απόντες και από τους αναγκαστικά απόντες , δηλαδή , από αυτούς που τότε δεν είχαν γεννηθεί , πρέπει να σταματήσει , διότι στην συγκεκριμένη ιστορική στιγμή , οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν παρόντες και δεν ήταν μια εύκολη ιστορική στιγμή , παίχτηκαν πράγματα εκεί πέρα , παίξαν το κεφαλάκι τους , το αιματάκι τους , τη ζωή τους , τώρα οι ζωούλες των υπολοίπων που ποτέ δεν μπήκανε στο κορώνα – γράμματα κλπ, κλπ …

…ή μήπως το σχόλιό της για τον όγκο της προσφερόμενης εργασίας της ως δημοσιογράφου , το πόσες ώρες καταναλώνει για να ανακαλύπτει τις υπέροχες μουσικές που μεταδίδει !

…ή μήπως την επί διήμερο , αναφορά στο πολυήμερο ταξίδι της στην Ιταλία …

Θα μπορούσα να καταθέσω πολλά σχόλια , κινδυνεύοντας να μειώσω την αξία της ίδιας της εκδοτικής προσπάθειας και να χαρακτηρισθώ εν τέλει εμπαθής απέναντι στο πρόσωπο της δημοσιογράφου .

Δεν είναι αυτό το ζητούμενο .

Ζητούμενο είναι κατά την γνώμη μου , η κινητοποίησή μας και η στήριξη της ίδιας της προσπάθειας !

Αυτή την στήριξη , από μένα , θα την έχει ο «Δρόμος» , του οποίου την εμφάνιση χαιρετίζω κι από δω !

Καλό «Δρόμο» λοιπόν σύντροφοι !!!

O Jorje είναι παιδί μου , ο Ανδρέας είναι παιδί μας .

Μια ατυχία , μια απροσεξία , μας έφερε σε εφημερεύον νοσοκομείο του κέντρου της Αθήνας . Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα ο οργανισμός , "ξεχνάει" τα συμπτώματα της κούρασης και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα , ανακτά την διαύγεια και κάποια επίπεδα σωματικής δύναμης για να μπορέσει να αντεπεξέλθει σε μια έκτακτη κατάσταση .

Το τηλέφωνο χτύπησε στις 3.30 μετά τα μεσάνυχτα κι όταν χτυπάει τέτοιες ώρες , ο μόνος λόγος είναι για να σου αναγγείλουν κάτι δυσάρεστο . Αυτό συνέβη κι απόψε . Ο Γ. μου , είχε την ατυχία να "συναντηθεί" με αυτοκίνητο , του οποίου ο οδηγός είχε την "έμπνευση" να στρίψει αριστερά από κεντρικότατο δρόμο της Αθήνας , παραβιάζοντας κόκκινο σηματοδότη και κάθε έννοια προτεραιότητας . Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν η γνωστή , αστυνομία , ανταλλαγή στοιχείων , τηλεφωνήματα , διακομιδή στο εφημερεύων νοσοκομείο . 

Ο Γ. ή Jorje όπως μ΄αρέσει να τον φωνάζω , είναι ένα παιδί (τα παιδιά μας όσο και να μεγαλώσουν , πάντα παιδιά τα λέμε) σαν όλα τ' άλλα της ηλικίας του . Δίνοντας μια σύντομη εικόνα γι' αυτόν , λέω , πως "αυτό το παιδί , μεγάλωσε στον αυτόματο πιλότο" , εννοώντας , πως ποτέ , δεν μας κούρασε σαν παιδί , ποτέ δεν μας δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα , ποτέ , ποτέ , ποτέ ...

Ηταν , είναι δηλαδή , ένα παιδί , που θα έλεγε κανείς , πως η ανεξαρτησία , γεννήθηκε μαζί του εκείνη την πρωτοχρονιά του '86 . Πότε ήταν , μωρό , πότε έκανε τα πρώτά του βήματα , πότε πήγε σχολείο , πότε ήρθαν τα πρώτά του πτυχία , οι δυό του επιτυχίες στο πανεπιστήμιο , πότε ήρθαν οι έρωτές του , ούτε που το κατάλαβα , πότε ήρθαν οι συγκρούσεις μαζί του για τις επιλογές του ,σαν να μην το ένοιωσα ποτέ . Σαν ...

Αυτό ήταν και είναι το παράπονό μου . Σαν να μην πέρασε αυτό το παιδί από τα χέρια μου , σαν να μην το χάρηκα , μου λείπει σαν παιδί το παιγνίδι του κι ας έπαιξα ώρες ατέλειωτες μαζί του κι ας το φρόντισα σαν να ήμουν εγώ η Μάνα του , όταν εκείνη δούλευε νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο . Σαν να ήθελα , σαν να θέλω , να κρατήσω τον χρόνο , να τον σταματήσω , να τον έχω κοντά μου , έτσι πάντα μικρό ...

Περίμενε καρτερικά , ώρες , πάνω στο φορείο , έξω από την πόρτα που έγραφε "Χειρουργικό - Επείγοντα" . Αμίλητος , χωρίς καμία έκφραση πόνου . Μόνο κάποιες στιγμές , μόρφαζε από κούραση και αγανάκτηση , από την πολύωρη αναμονή . Ο πόνος ήταν ελάχιστος , δεν έδειχνε καν αυτό που έγραφε το σημείωμα που κράταγε στο χέρι του , "πολυτραυματίας" .

Ελάχιστες κουβέντες ανταλλάξαμε , "πονάς" , "αισθάνεσαι κάτι" ; και οι απαντήσεις ερχόντουσαν μονολεκτικές και αρνητικές , τόσο , που πιο πολύ με ανησυχούσαν παρά με καθ ησύχαζαν , λες και έπρεπε να πονά ...

Ευτυχώς , όλες οι απαραίτητες εξετάσεις , έδειξαν πως ήταν καθ΄όλα καλά και το μόνο που χρειαζόταν ήταν ξεκούραση , ύπνος , ηρεμία και 24ωρη παρακολούθηση για κάθε ενδεχόμενο . Ευτυχώς γιατί αν υπήρχε κάτι , αν , δεν ξέρω αν θα υπήρχε τρόπος να ελέγξω τον εαυτό μου . 

Δίπλα του , δίπλα μου , αυτές τις στιγμές , ήταν η Μάνα του και η αδελφή του σε μια κατάσταση που εύκολα καταλάβαινες πως με δυσκολία κρύβαν κάποιο δάκρυ .

Ευτυχώς όλα είναι καλά . Ευτυχώς !

Θέλω να το θυμάμαι αυτό το σημείωμα . Δεν θέλω να το ξεχάσω και για την περιπέτειά του , αλλά και για όσα είδα κι έζησα στις ατελείωτες ώρες αναμονής στα επείγοντα του χειρουργικού .

Δεν θα ξεχάσω , ποτέ , τις ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΕΣ προσπάθειες , του ΛΙΓΟΣΤΟΥ προσωπικού , νοσηλευτικού και ιατρικού , των τραυματιοφορέων που κάθε 2-3 λεπτά τρέχοντας κυριολεκτικά δαιμονισμένα , έφερναν κάποιο φορείο , με κάποιον που είχε πυροβοληθεί , που είχε σφαχτεί , που είχε πέσει θύμα τροχαίου , που ...

Νοιώθαμε ευτυχείς μέσα στην ατυχία μας και γιατί δεν είχε κάτι σοβαρό , δεν είχε τίποτα δηλαδή αλλά και γιατί , νοιώθαμε πως ήταν πραγματικά σε καλά χέρια , σε ένα νοσοκομείο που μόνο η εξωτερική του όψη αλλά και οι εσωτερικοί του χώροι σου προκαλούσαν κατάθλιψη . 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ , τον Ανδρέα . Τον Ανδρέα που στο δίπλα φορείο , στέκονταν ακίνητος κουλουριασμένος με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι . 

Ο Ανδρέας , συνομήλικος του Γιώργου , από μια άλλου είδους ατυχία , βρέθηκε να κάνει χρήση ουσιών . Ο νεαρός Ανδρέας , παιδί μου κι αυτό , παιδί μας , δεν ακολούθησε την Μάνα του στην Αμερική , ούτε προτίμησε να μείνει με τον πατέρα του . Διάλεξε , "βρέθηκε" σε άλλους δρόμους , άστεγος , πεταμένος σαν ένα σκουπίδι της κοινωνίας μας , της κοινωνίας που μας έφτιαξαν να ζούμε . Μόνος , χωρίς έναν άνθρωπο να του σφίξει το χέρι , να του δώσει ένα ποτήρι νερό , να του ρίξει μαι ζεστή ματιά συμπόνοιας . Ενα λάθος στο "τρύπημα" , τον έφερε στο διπλανό φορείο , με συμπτώματα θρόμβωσης . Μόνος , περίμενε , τι άραγε ; Κουλουριασμένος , μπόρεσε , να κάνει χρήση της τελευταίας δόσης που είχε επάνω του , πόναγε , κρύωνε . Τον είδα , με είδε . Δεν ήξερα τι να κάνω , πως να αντιδράσω , να φωνάξω , να του τραβήξω το χέρι , να ουρλιάξω , να κλάψω , τι ...

Πριν από λίγες ώρες , έφυγα . Ο Jorje μου , ήταν καλά , "απολάμβανε" τις ανέσεις που μπορεί να προσφέρει ένα κρεβάτι , ο Ανδρέας , μόνος , κουλουριασμένος , στον διάδρομο , συνέχισε να κοιτάει αόριστα , μόνο μια ματιά του ήρθε κι έπεσε επάνω μου , μια ματιά που μ' έκανε να πω , "κι ο Ανδρέας παιδί μου είναι , μα ....το αδίκησα" .