Πέμπτη

ΟΛΗ Η ΝΤΡΟΠΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠ. ΠΡΟ. ΠΟ . πρώην ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ .



“Για άλλη μια φορά η Ελληνική Αστυνομία επιβεβαίωσε το λόγο που όλοι οι αστυνομικοί αποκαλούνται στην καθομιλουμένη «μπάτσοι». Οι άνθρωποι που ορκίστηκαν μπροστά στην ελληνική σημαία να προστατεύουν τους υπόλοιπους πολίτες αυτής της χώρας έδειξαν τον δρόμο....προς τα πίσω όμως. Έδειξαν προς σκοτεινά χρόνια που είχαν άλλες δυνάμεις και δυνατότητες και δυστυχώς κάποιοι αναπολούν και (δυστυχώς πάλι) άλλοι παραλληλίζουν με την σημερινή μας κατάσταση.



Στο μπλόκο του Λαυρίου, τα ξημερώματα της Πέμπτης, μια δύναμη 25 και άνω αστυνομικών των ΜΑΤ εισέβαλαν στα 2 σπιτάκια αιφνιδιάζοντας τους 5 παρευρισκόμενους οι οποίοι έπιναν κρασί. Αφού έριξαν μέσα ένα δακρυγόνο, μπήκαν στα σπιτάκια και χτύπησαν στο «ψαχνό». Οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής στριμωγμένοι και ανήμποροι να αντιδράσουν υπέμειναν βάναυσο ξυλοδαρμό, ο οποίος συνεχίστηκε και έξω από τα σπιτάκια όπου και τους έσυραν.



Μεταξύ τους ένα κύριος 65 ετών με καρδιακά προβλήματα και ένας νεότερος (32 ετών) ο οποίος μεταφέρθηκε σε Γενικό Νοσοκομείο για να διαπιστωθεί αν έχει υποστεί κρανιοεγκεφαλικές ή θωρακικές κακώσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ζωή του. Τα τραύματα στα πόδια του είναι τόσο έντονα και πολλά, όπου υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας θρόμβου, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει καρδιακή εμβολή κάτι που θα αποβεί μοιραίο για το νέο, ο οποίος καμία στιγμή δεν αντιστάθηκε ή επιχείρησε να βλάψει τα «όργανα» της προστασίας του Έλληνα πολίτη.



Η επίθεση σταμάτησε ύστερα από τρεις προσπάθειες του υπεύθυνου της διμοιρίας να την ανακαλέσει και στην 3η προσπάθεια η απόγνωση στην φωνή του (αν και καλύφθηκε με το αυστηρό ύφος μιας εντολής) ήταν έντονη. Είμαστε σίγουροι ότι για κάποια εφιαλτικά κλάσματα του δευτερόλεπτου ένοιωσε ότι είχε χαθεί ο έλεγχος και ότι οι μπάτσοι του θα έβγαζαν το άχτι τους για την ταλαιπωρία τους 3 μήνες τώρα, σε λίγους ανθρώπους, θα τους σκότωναν, θα τους έκαναν μάρτυρες και μετά το παιχνίδι θα άλλαζε κατηγορία. Αυτό θέλει η κυβέρνηση? Αυτό είναι το «πάση θυσία». Αμφιβάλλω.



Τα «όργανα της τάξης», αυτοί που φωνάζουν ρυθμικά το «Αλέξη, Αλέξη» όταν είναι αντιμέτωποι με κατοίκους σε οδομαχίες, παρά λίγο να δημιουργήσουν έναν ακόμα «Αλέξη». Μέχρι εκεί φτάνει η νοημοσύνη των ανωτέρων? (Γιατί αν αυτή η επίθεση ήταν αυτόβουλη επιλογή μιας διμοιρίας τότε το έχει χαθεί ο έλεγχος και εντός της αστυνομίας και αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο) Νομίζουν ότι με τέτοιες «καταδρομικές» θα κάμψουν την αντίσταση των κατοίκων? Ότι θα φοβηθούν και θα κρυφτούν στα σπίτια τους μέχρι να περάσει η μπόρα?

Αυτό ήταν αντίποινα για κάτι?

Θα θέλαμε ένας αναλυτής της αστυνομίας ή κάποιος που είναι αποστασιοποιημένος από όλα αυτά να μας πει τι επιχειρησιακό στόχο είχε αυτή την αποστολή των ΜΑΤ και πως συμβάλλει στην θετική έκβαση της αποστολής τους στην Λαυρεωτική.



Λίγες ώρες αργότερα ο Περιφερειάρχης Αττικής μέσω του ραδιοφώνου του ΣΚΑΙ ζητάει από τον Δήμαρχο να συμβάλει ώστε να εκτονωθεί η κατάσταση? Έτσι θα εκτονωθεί η κατάσταση? Με δολοφονικές επιθέσεις σε κατοίκους? Δεν καταλαβαίνουν ότι χτυπώντας έναν, 5 παραπάνω θα βγουν στον δρόμο την άλλη μέρα?



Σε όλες τις καταδρομικές επιθέσεις που έγιναν στην αστυνομία, ουδέποτε υπήρξε τραυματισμός. Μόνο υλικές ζημιές. Μετά από αυτό μπορεί οι «άγνωστοι-ΟΥΚΑΔΕΣ-ΟΥΦΟ» να σταματήσουν να είναι τόσο προσεκτικοί, αφού ούτως ή άλλως οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής είναι αποδέκτες δολοφονικής βίας, δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια.



Η έννοια του έννομου κράτους έχει καταλυθεί εδώ και πολύ καιρό πλέον. Και αυτή η κατάσταση δεν εκφράζεται τώρα στην Κερατέα και στην παράνομη κατασκευή του ΧΥΤΑ αλλά εδώ και πολλά χρόνια σε όλη την Ελλάδα. Βατοπέδι, Siemens, Υποβρύχια...ο έλληνας πολίτης (και μέσα σε αυτούς ο έλληνας αστυνομικός) βλέπει την εξουσία να κλέβει και να μην «ανοίγει μύτη», νοιώθει ότι ζει σε κράτος ατιμωρησίας. Έτσι λοιπόν ο έλληνας πολίτης θα «κλέψει» το κράτος και ο έλληνας αστυνομικός θα συμπεριφερθεί σαν άγριο ζώο (δεν λεω γουρούνι, γιατί τα γουρούνια είναι ήσυχα ζώα) γιατί υποσυνείδητα εφόσον ο «μεγάλος» δεν τιμωρείται θεωρεί ότι δεν θα τιμωρηθεί ο ίδιος, ο «μικρός».



Δεν μπορεί η αστυνομία να «καταγγέλλει» ότι καταφεύγει σε βία επειδή τους ρίχνουνε μολότωφ οι κάτοικοι. Στο μπλόκο του Λαυρίου σήμερα τα ξημερώματα δεν μύριζε βενζίνη, μύριζε θυμός, τεστοστερόνη, το αίμα του πληγωμένου αστυνομικού εγωισμού και το αίμα των πληγωμένων Ελλήνων πολιτών.



Καλή τύχη σε όλους μας....θα την χρειαστούμε."

Δεν είσαι εσύ τ' αφεντικό , αλλά αυτοί που πιστά υπηρετείς .

Παρακολουθώ τα γεγονότα στην Κερατέα , από την πρώτη στιγμή της κατάληψης , είτε με την φυσική μου παρουσία , είτε μέσα από την διαδικτυακή ενημέρωση , ακόμα και με συζητήσεις που έχω με ανθρώπους που μένουν στο χωριό . 

Η συνέντευξη του "αυλάρχη"  ραγκούση (όχι τυχαία με πεζό το ρ) την περασμένη Κυριακή , δεν ήταν καθόλου τυχαία . Ηρθε σε μία στιγμή , που έπρεπε το κράτος του , να δείξει ποιός είναι πραγματικά το αφεντικό . Μόνο , που θα πρέπει να διευκρινίσει , ότι το αφεντικό σ' αυτό το κράτος , δεν είναι αυτός , αλλά τα μεγαλοσυμφέροντα που πιστά υπηρετεί κι αυτό πια είναι ηλίου φαεινότερον !

ΕΔΩ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ . 



Παρασκευή

"Στο τζάμι έμεινε τυπωμένο το όμικρον της ανάσας του ."

Οταν πριν από μέρες , γράφονταν αυτές οι γραμμές , δεν γνώριζα ποια θα είναι η κατάληξη του αγώνα τους . Πέρασε κι αυτό όμως και ακόμα δεν κατάλαβα , τι πραγματικά συνέβη εκείνες τις μέρες . Αποτίμηση των όσων συνέβησαν , δεν θέλω να κάνω κι ας έχω εκτίμηση γι΄αυτά .
Νοιώθω όμως την ανάγκη , να επανέλθω , μόνο και μόνο , για να προσθέσω αυτό ...

Επιστροφή από το σχολείο
όπως κάθε μέρα
στο ίδιο φανάρι
περιμένει το ίδιο παιδί
Σχολείο του ο δρόμος
ακουμπάει το πρόσωπο του
στο παράθυρο του αυτοκινήτου

Τα μαλλιά του έχουν μακρύνει
κρύβουν τα μαύρα μάτια του

Έγώ καθισμένη στο πίσω κάθισμα
κάνω πως διαβάζω ένα βιβλίο
για να αποφύγω το βλέμμα του

Το φανάρι γίνεται πράσινο
απομακρυνόμαστε

Στο τζάμι έμεινε τυπωμένο
το όμικρον της ανάσας του

Το μόνο βέβαιο (είναι άραγε ;) , πως θα συνεχίσουμε να αποφεύγουμε τα βλέμματα τους , θα αλλάζουμε ίσως δρόμο , όταν αναπάντεχα διασταυρωνόμαστε μ' αυτούς και στο τέλος θα "απομακρυνόμαστε"  από αυτούς , όπως έγραφε και η μικρή Ιοκάστη. 


σ.σ.:  Σ' ευχαριστώ Ιοκάστη κι εσένα Evie που μου το έδωσες .

Τρίτη

Αφιερωμένο ...





Σ’ έβλεπα απ’ το μπαλκονάκι, γλυκιά μου,
και σκεφτόμουν πώς να σ’ είχα δικιά μου.
Μα σε είδα ένα βράδυ σε μια Μερσεντές,
έκανες πως ήσουν άλλη και με πλήγωσες.

Από τη γυναίκα ούτε ένα καλό δεν είδα,
μα πίστεψέ με, είν’ η μόνη μου ελπίδα.

Αν ερχόσουνα μαζί μου, καλή μου,
σκλάβα πια δεν θα σε λέγαν, ψυχή μου.
Όσο σκλαβωμένη θα ’σαι σ’ έναν πονηρό
άλλο τόσο σκλάβος θα ’μαι κι όλο θα πονώ.

Από τη γυναίκα ούτε ένα καλό δεν είδα,
μα πίστεψέ με, είν’ η μόνη μου ελπίδα.



Κυριακή

Σαράντα μέρες ...ντρέπομαι ...


Στέκομαι με το πόδι σε ετοιμότητα . Παίζει ανάμεσα στο συμπλέκτη και στο γκάζι , λες και είναι αυτός ο τρόπος για να μπορέσω να αποφύγω το βλέμμα τους . Μα δεν γίνετε . Όσο αδιάφορα κι αν κοιτάζω γύρω μου , ψάχνοντας κάτι που δεν ξέρω τι , όσο αμήχανα κι αν ανάβω το τσιγάρο , με κάποια άλλα μάτια , τους βλέπω εκεί . Άλλες φορές να στέκονται και να με κοιτάνε παρακλητικά , σπρώχνοντας με το λιπόσαρκο σκούρο τους χέρι , ένα πακέτο χαρτομάντιλα ,  άλλες φορές εκλιπαρώντας για ένα γρήγορο καθάρισμα στα τζάμια του αυτοκινήτου , κολλώντας ένα μάτσο πολύχρωμα λουλούδια που στάζουν ...
Ντρέπομαι να τους αντικρίσω . Τα καθαρά μου ρούχα , τα ερμητικά κλειστά και θολά συνάμα παράθυρα , το ποτήρι με τον ξεχασμένο καφέ και το κουλούρι στην άλλη άκρη του καθίσματος , φαντάζουν πλούτος γι' αυτούς . 
Σαράντα μέρες σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές . Σαράντα μέρες και δεν ξέρω τι θα τους ξημερώσει αύριο . Δεν ξέρει κανείς , μόνο ίσως αυτοί και ο Θεός τους .
Ντρέπομαι ...
Οργίζομαι ...
Πάνω στο πλοίο που θα τους πήγαινε στη Γη της επαγγελίας.
Fairchild , H.P. Greek immigration to the United States
New Haven 1911

Παρασκευή

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ !




Την δύναμη τους την …ξέρουμε!!!
Την δύναμη μας; Την ξέρουμε;

Και αν αρκεί εμείς να τη συνειδητοποιήσουμε, μήπως είναι πιο  εύκολο να συμπεριλάβουν την δύναμη ΜΑΣ, στις παραμέτρους της εξίσωσης τους;
Η Cosmote είναι μια κερδοφόρα εταιρία, με 2 δις ετήσιο κύκλο εργασιών και με μισθολογικό κόστος από τα χαμηλότερα στην διεθνή αγορά της κινητής τηλεφωνίας. Η διοίκηση της Cosmote αποφάσισε να προχωρήσει σε 120 απολύσεις εργαζομένων.
Όλοι Εμείς είμαστε εργαζόμενοι. Όλοι Εμείς  είμαστε ταυτόχρονα και καταναλωτές.Τα χρήματα μας, τα χρήματα των εργαζομένων, δεν είναι δυνατόν να  επιβραβεύουν, χυδαίες πρακτικές απόλυσης εργαζόμενων, προκειμένου να επιτευχθεί ακόμα μεγαλύτερη αύξηση κερδοφορίας των μετόχων της Cosmote.
Με τα δικά ΜΑΣ χρήματα αποκτούν την δύναμη ΤΟΥΣ.
Αλλά ΤΩΡΑ αποφασίζουμε η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ να είναι η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ.



Ως εργαζόμενοι συμπαραστεκόμαστε στους εργαζόμενους.
Ως καταναλωτές μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα της Cosmote.

από το blog : http://23flevari.wordpress.com/