"Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ" - ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ

The Shock Doctrine- Το δόγμα του σοκ

Των Michael Winterbottom- Mat Whitecross.

Περιγραφή από τον Black Tracker

Βασισμένο στο βιβλίο της Naomi Klein, υποστηρίζει τη θέση ότι οι πολιτικές της ελεύθερης αγοράς κυριάρχησαν στον κόσμο μέσω της εκμετάλευσης των λαών και των χωρών που είναι θύματα καταστάσεων σοκ. Φυσικές καταστροφές, οικονομικές κρίσεις και πόλεμοι χρησιμοποιούνται για να προωθήσουν ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Το ντοκυμαντέρ υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα είναι συνήθως καταστροφικό για τον απλό κόσμο και ιδιαίτερα επικερδές για τις μεγάλες πολυεθνικές.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Δ.Ε.Η.

Δ.Ε.Π.Α.

ΛΑΡ.ΚΟ.

Ε.Υ.Δ.Α.Π.

Ε.Υ.Α.Θ.

Ο.Τ.Ε.

Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος

Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

Ελληνικά Ταχυδρομεία

ΤΡΑΙΝΟΟΣΕ

ΓΑΙΟΣΕ

ΟΠΑΠ

ΚΡΑΤΙΚΑ ΛΑΧΕΙΑ

ΟΔΙΕ

κλπ άλλες ακίνητες αξίες .

Για οποιαδήποτε πληροφορία , παρακαλώ , αποστείλατε πλήρη προσφορά : Γιώργο Παπανδρέου Ηρ. Αττικού 5 ή Γιώργο Παπακωνσταντίνου Καρ. Σερβίας 7 .

ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΧΙ ΜΕΣΙΤΕΣ  , ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΜΕ ΓΙΑ ΕΜΕΙΣ !

Με "κόντρα τον καιρό" μπήκαμε στην "Εβδομάδα των Παθών" .

 Κόντρα στον καιρό " έρχεται Μεγάλη Βδομάδα σκυθρωπή , με μόνη αντανάκλαση φωτός στο βάθος του ορίζοντα τη ραδιενέργεια που εκλύει η Φουκουσίμα . Μέσα σ΄αυτήν την σκοτεινιά , η τέχνη έρχεται να φέρει την πασχαλινή της λαμπαδίτσα : ο εθνικός χορογράφος Δημήτρης Παπαϊωάννου προτείνει τις άγιες τούτες μέρες των μνημονιακών παθών ένα θέαμα με τον τίτλο " Μέσα " , στην ευτελή τιμή των 32 ή 45 ευρώ και στα πολυτελή καθίσματα του Παλλάς μπορεί ο θεατής να παρακολουθήσει επί 6 συναπτές ώρες ένα " πνευματικό spa " (όπως το χαρακτηρίζει ανερυθριάστως ο ολυμπιακός καλλιτέχνης) : ένα ακατάσχετο σύρε κι έλα που αναπαριστά σε ρεαλιστικό χρόνο πως περιφέρεται ασκόπως ο καθένας μόνος μέσα στο σπίτι του . Πως ξύνεται , πως βάζει να φάει , πως ξαναξύνεται , πως κοιτάει απ΄το παράθυρο το " έξω " , πως ξαναξύνεται , κ.ο.κ. , έως τελικής πτώσεως .

Ούτε η (αμείλικτα βαρετή) μορφή της μεμονωμένης ιδιωτικότητας  , ούτε η (αμείλικτα ανούσια) ιδέα πως το " μέσα " όλων των ανθρώπων αυτού του άδικου κόσμου είναι ένα μπούνκερ απομόνωσης , όπου ολομόναχοι οι άνθρωποι ζουν ένα " προσωπικό "  εντελώς προσωπικό , χωρίς καμία απολύτως σύνδεση και συνάφεια με το κοινωνικό ή το πολιτικό αποτελούν ασφαλώς καλλιτεχνική πρωτοτυπία . Πολύ περισσότερο , δεν αποτελούν καλλιτεχνική " πρόκληση " .  Αποτελούν όμως χυδαία πρόκληση απέναντι προς τους χιλιάδες ανθρώπους που δεν μπορούν πλέον , για εντελώς μη προσωπικούς λόγους , να ζήσουν μία στοιχειωδώς ανθρώπινη προσωπική ζωή . 

Από την άλλη , είναι δυστυχώς αλήθεια πως η Αριστερά απαξίωσε πολύ συχνά το προσωπικό , θεωρώντας το όχι μόνο κατώτερο του μαζικού , αλλά και βαθιά μικροαστικό .

Πως θα βγει όμως η Μεγάλη Βδομάδα χωρίς λεφτά και με τα παιδιά να σκυλοβαριούνται στο σπίτι ; Πρόβλημα οικονομικό , αλλά και αισθητικό . Πρόβλημα προσωπικό αλλά και πολιτικό . Για όσους , λοιπόν , δεν θα περάσουν τις μέρες αυτές στο " Μέσα " του προσωπικού χορογράφου της κας Αγγελοπούλου και δεν ξέρουν τι να κάνουν στο δικό τους μέσα , η στήλη προτείνει τις εξής αριστερές ιδέες : 

• Να φτιάξουν μαζί με τα παιδιά πασχαλινά κουλουράκια . Τα πιτσιρίκια θα περάσουν υπέροχα , το " μέσα " θα μυρίζει εξαίσια και αν , τα κουλουράκια κεραστούν , θα δικαιούνται τον χαρακτηρισμό " πολιτικοποιημένα " .
• Να διαβάσουν στα παιδιά τη " Μάνα του Χριστού " του Βάρναλη και τον " Επιτάφιο " του Ρίτσου και να δουν το " Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο " του Παζολίνι . Δεν είναι καιρός να δείξουμε στα παιδιά μας πως υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να καταλαβαίνεις την ιστορία του Χριστού και την ιστορία των ανθρώπων ; 
• Να πάνε σε οποιαδήποτε λειτουργία της Μεγάλης Εβδομάδας και κατά προτίμηση , σε όλες . Αυτές τις μέρες , η ορθοδοξία μας προσφέρει , εντελώς δωρεάν , ένα από τα ωραιότερα θεάματα που έφτιαξε ποτέ η ανθρώπινη τέχνη . Πότε θα ακούσουν τα παιδιά μας μια άλλη μουσική , μια άλλη ποίηση , μια άλλη γλώσσα ; Και δεν θα μας χρειαστεί , στο άνυδρο μέλλον που μας περιμένει , λίγη από αυτήν την μουσική , λίγη από αυτήν την ποίηση , λίγη από αυτήν την γλώσσα ; 

Καλή Ανάσταση , σύντροφοι .   

σ.σ.: Το άρθρο που διαβάσατε , γράφτηκε από την Έλενα Πατρικίου και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα " δρόμος της Αριστεράς "   το Σάββατο ( του Λαζάρου) 16 Απρίλη του 2011 . Επίσης και οι στίχοι που προηγούνται είναι δικοί της . Μ΄αυτήν την ανάρτηση , εγκαινιάζω μία φιλόδοξη σειρά δημοσιεύσεων , με τίτλο "ξεφύλλισα και διάβασα". 

Σιγά την Φουκουσίμα , ο ΓΑΠ κάνει άλματα !

" Καλά , εσύ κοιμάσαι όρθιος " ούρλιαξε , πετώντας μου στα μούτρα την εφημερίδα του . Αποσβολωμένος , μάζεψα τα σκόρπια φύλλα από κάτω και με βλέμμα γεμάτο απορία , κοίταγα μία τον κύριο ΑΜ , μία την εφημερίδα . Προσπαθούσα να καταλάβω τι στο διάολο ήταν αυτό που τον έβγαλε έξω απ' τα ρούχα του , μα δεν ήταν κι εύκολο πράγμα . Ποιά σελίδα να πίασω και ποιάν ν' αφήσω , αφού όλες λίγο πολύ , μ' αυτά που έγραφαν , είχαν κάθε λόγο να τον εκνευρίσουν . 

" Να , εκεί δες , στις πορτοκαλί σελίδες " γρύλισε σαν σκύλος που είναι έτοιμος να χυμίξει σε γατί .

" Φέτος εκτυπώθηκαν και ταχυδρομήθηκαν μόνο 3,9 εκατ. δηλώσεις αντί για 5,6 εκατ. που στάλθηκαν το 2010 . Με το μέτρο αυτό εξοικονομούνται 3,7 εκατ. ευρώ , 243 τόνοι χαρτιού , ενώ το περιβάλλον επιβαρύνθηκε με 600 τόνους λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα  . " 

Δεν μπόρεσα να καταλάβω , αν τα ουρλιαχτά του , είχαν την διάθεση να με περιπαίξουν ή αν ήθελε , μ' αυτήν την είδηση , που η αλήθεια είναι ότι πέρασε στα πολύ ψιλά γράμματα , να μου τονίσει , την οικολογική συνείδηση και πολιτική της κυβέρνησης κλπ κλπ .

Όπως και να έχει το πράγμα , το μόνο σίγουρο είναι , πως μέσα από τον ορυμαγδό των εξελίξεων , ο καλός μας ΓΑΠ , λίγες μέρες πριν ανακοινώσει τα νέα πακέτα μέτρων οικονομικής εξόντωσης του ντόπιου πληθυσμού , σοφά , είχα σκεφτεί , τουλάχιστον , αυτή η εξόντωση να γίνει σε ένα πιο ειδυλλιακό τοπίο .

Το μέγα πρόβλημα καθυστέρησης είσπραξης βεβαιωμένων φόρων , επί τέλους , μετά από τόσες δεκαετίες , είχε λυθεί και πλέον είχαμε κάνει ως έθνος , ένα ακόμα ποιοτικό άλμα . 

Σε μια εποχή , που όλη η ανθρωπότητα , ζούσε με την αγωνία της επανάληψης του πυρηνικού ολοκαυτώματος του Τσέρνομπιλ το 1986 , ο ΓΑΠ , πανηγύριζε για τους 600 λιγότερους τόνους εκπεμπόμενου διοξειδίου του άνθρακα !

Προκαλεί γέλιο , το να θεωρείται κορυφαίο γεγονός , η ανάπτυξη του Taxis Net , όταν το όλο φορολογικό σύστημα , να υστερεί , να είναι ανύπαρκτο ή να υπολειτουργεί . 

Κρυφογέλασα , γιατί δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να προκαλέσω κι άλλο την οργή του κυρίου ΑΜ , όταν θυμήθηκα , πως στο παλιό του Λάντα που κάπνιζε όπως ο "Αβέρωφ" στην διαδικασία του εκκαπνισμού , είχε εγκαταστήσει υπερσύγχρονο στερεοφωνικό σύστημα !

ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ "ΑΜ": Απάντηση στον περιφερειάρχη κ. Γιάννη Σγουρό .

ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ "ΑΜ": Απάντηση στον περιφερειάρχη κ. Γιάννη Σγουρό .: "Όλο το προηγούμενο διάστημα , ο προβληματισμός μου , ήταν , αν όλα όσα γίνονταν στην Κερατέα , είχαν αγγίξει έστω κι ένα μικρό κομμάτι της ..."

Απάντηση στον περιφερειάρχη κ. Γιάννη Σγουρό .

Όλο το προηγούμενο διάστημα , ο προβληματισμός μου , ήταν , αν όλα όσα γίνονταν στην Κερατέα , είχαν αγγίξει έστω κι ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας μας . Μα δεν μου έφτανε αυτό , ήθελα , αυτό το μικρό άγγιγμα , να μεταφράζονταν και σε κίνηση . Κίνηση αλληλεγγύης . Του είχα πει πάρα πολλές φορές , του κ. ΑΜ , ότι δεν με ενδιέφερε , ποια ήταν η αλήθεια και του τόνιζα , όχι γιατί το πίστευα απόλυτα , αλλά για να του δείξω , ότι για μένα το ζήτημα ήταν αλλού . Είχαμε  "σκοτωθεί"  άπειρες φορές σε πολλά ζητήματα , κουβεντιάζοντας . Διαφωνούσαμε κάθετα και οριζόντια και διαγώνια και δεν ξέρω κι εγώ σε πόσες άλλες διαστάσεις . Πάντα εγκατέλειπα την συζήτηση , μαζί του , γιατί ποτέ , μα ποτέ , δεν οδηγούσε πουθενά . Δεν είχε και νόημα , μπορείς να είσαι σε διαρκή σύγκρουση , με το "υπόλοιπό" σου ; 

Προσπαθούσα , να τον πείσω , ότι το ζήτημα , δεν ήταν η χωροθέτηση της χωματερής , μιας ακόμα χωματερής . Αλλά το πως και με ποιο τρόπο , η κεντρική εξουσία , θα επέβαλε , αυτό που είχε αποφασίσει . Η επιβολή . Αυτή μόνον . 

Αυτοί , οι εξουσιαστές δηλαδή , είχα την αίσθηση , πως δεν τους ενδιέφερε , αν αυτή θα γινόταν εκεί ή κάπου αλλού , αλλά το πως θα επιβάλουν , την απόφασή τους . Η απόλυτη σύνταξη τους με τα μεγάλα συμφέροντα των κατασκευαστών , ήτα και είναι δοσμένη . Τα λεφτά (και είναι πολλά τα λεφτά) , ούτως ή άλλως , θα τα μοιράζονταν , αν όχι σ' αυτό το έργο , σε κάποιο άλλο κι έχουν πολλά στα σχέδια τους . 

Η επιβολή , αυτή μόνον !

Η καταστολή , αυτή μόνον !

Αυτό τους ένοιαζε . 

Είχαν καταφέρει τόσα πολλά , όχι μόνον τώρα , αλλά εδώ και χρόνια . Εργατικές κινητοποιήσεις , κοινωνικά κινήματα και διεκδικήσεις ομάδων , όλα τα είχαν "κουμαντάρει"  , είχαν και καλούς συμμάχους , αλλά αυτό , παραπήγαινε πια . Δεν το χώραγε ο νους τους , ότι ένα χωριό , στις παρυφές της λαβωμένης μητρόπολης , με περγαμηνές , μέχρι τώρα , πίστης , στις όποιες εξουσίες , θα αντιστεκόταν έτσι , τόσο και μ' αυτόν τον τρόπο . 

"  Όπως επίσης σε άλλες κοινωνίες (και το επικίνδυνο είναι ότι αρχίζει να εμφανίζεται και στη δική μας ) , τα απορρίμματα γίνονται πεδία ανταγωνισμού , οικονομικών και τεχνολογικών συμφερόντων , αλλά και δυστυχώς του υποκοσμού (βλ. Νάπολη)   "

Τους ήταν αδιανόητη η έκταση της αντίδρασης του Μικρού χωριού , που μέχρι χτες , το θεωρούσαν μάλλον  "δικό"  τους . Τα επιχειρήματά τους , στην προσπάθειά τους να πείσουν για το "σωστό" της απόφασής τους , είχαν εξαντληθεί , ευτυχώς , όχι και η δύναμη των κατοίκων στον αγώνα τους . Τώρα πια , άρχισαν να βλέπουν και την mafia , πίσω από κωμικοτραγικά συνέβαιναν εκεί .

"  Όσοι θέλουν να υποκινήσουν την αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας μιλάνε για δημιουργία χωματερής . Όμως αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα . Αντίθετα , η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια υπάρχει εκεί ανεξέλεγκτη χωματερή , που μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα , καθώς επίσης υπάρχουν αυθαίρετα και καταπατημένες εκτάσεις  "

Μετά από 4 μήνες , καυτούς μήνες αντίδρασης και αντίστασης στην φροντίδα τους να δώσουν κι άλλα κέρδη στους μεγαλοεργολάβους , εκδότες και κατασκευαστές , έφτασαν να χρησιμοποιούν επιχειρήματα , που την λογική τους , ούτε τα μικρά παιδιά , στα πιο αθώα ή ακόμα και στα πιο μη αθώα παιγνίδια τους , δεν χρησιμοποιούν . Μίλησαν για αυθαίρετα , αυτοί , που με τις πολιτικές τους δημιούργησαν και που μέσα απ' αυτά , πάντα έβρισκαν μία πρόσθετη πηγή εσόδων , μέσα από έκτακτες φορολογίες . Μίλησαν για ανεξέλεγκτες χωματερές , όταν αυτοί για χρόνια , με την ανυπαρξία κεντρικού σχεδιασμού , κύρια μετά την μεταπολίτευση , ήσαν και είναι υπεύθυνοι , για την δημιουργία τους , αφού η αδυναμία τους για ορθολογιστική και οικολογική διαχείρηση των κάθε λογής απορριμμάτων , δεν ήταν ποτέ ούτε στο σχεδιασμό τους αλλά ούτε και στις προτεραιότητές τους κι αυτό το ζούσαμε όλοι μας καθημερινά , που ξεκίναγε  από την ιδέα της ανακύκλωσης , που ήταν και παραμένει άγνωστη λέξη κι έφτανε  μέχρι την πολιτική της μη οικονομικής ενίσχυσης των ΟΤΑ , στον τομέα , προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στην αποκομιδή των απορριμμάτων . Είχα , έχουν σωστότερα , το θράσος να μιλάνε για μολυσμένους υδροφόρους ορίζοντες , όταν ο δικός τους ορίζοντας , φτάνει μέχρι τον Χ όροφο της πολυτελούς μεζονέτας που διαμένουν , που όμως δεν έχει θέα , στον μολυσμένο εδώ και χρόνια υδροφόρο ορίζοντα της κοιλάδας του Ασωπού , από τις βιομηχανίες που αυτοί έστησαν και επέτρεψαν να λειτουργούν ασύδοτα εκεί . 

"  Η δέσμευση της κυβέρνησης ότι τα τεύχη δημοπράτησης θα δοθούν σε δημόσια διαβούλευση , ότι όλες οι τεχνολογίες είναι δεκτές και ότι βασικό κριτήριο θα είναι η οικονομικότερη λύση πιστεύω πως πείθουν κάθε καλοπροαίρετο πολίτη ότι πρέπει να προχωρήσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα  "

Εμένα πάλι κύριε ΑΜ , γιατί δεν με πείθει αυτή τους η δέσμευση ; πες μου γιατί ;

Ίσως γιατί δεν με έπεισε καμία άλλη τους δέσμευση ; ή μήπως γιατί οι ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις και όχι οι επιτόπιες , με τους άμεσα ενδιαφερόμενους , έφταναν μόνο μέχρι τον άγριο ξυλοδαρμό τους αλλά και τις άνανδρες δολοφονικές επιθέσεις των οργάνων τους ; Γιατί κύριε ΑΜ , στις τελευταίες τους δηλώσεις , δεν χρησιμοποιούν , ακόμα και σ' αυτήν , την τόσο ταλαιπωρημένη , ξεχειλωμένη και ξεσκισμένη , που τόσο τους άρεσε προεκλογικά , λέξη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ; Σε ενοχλεί , σίγουρα δεν θέλεις να ακούσεις την απάντηση , την γνωρίζεις πολύ καλά .

"  Η Αττική διασύρεται από την εμμονή ορισμένων να παραπλανούν τους κατοίκους της Κερατέας και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί . Είμαι αποφασισμένος να συμβάλω να αρθεί το αδιέξοδο και η απαράδεκτη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή    " 

Δείχνουν να έχουν χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας . Τους φτύνουν κι αυτοί νομίζουν πως βρέχει . Βλέπουν παντού φαντάσματα , υποκινητές , μπαχαλάκηδες , πράκτορες κλπ κλπ  προσπαθούν να σηκώσουν το ανάστημά τους , να ανεβάσουν το κουρελιασμένο τους ηθικό , δηλώνοντας αποφασιστικότητα . Μα ποιά αποφασιστικότητα ; 

Μήπως όλο αυτό το διάστημα , αυτό δεν έκαναν ; Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ παραμονή επί 4 μήνες , κάθε λογής , αστυνομικών δυνάμεων , στους αγρούς της Μεσόγειας Γης , η μέχρι αίματος σύγκρουση με τους κάθε ηλικίας κατοίκους , αποφασιστικότητα δεν έδειχνε ; Ή μήπως έχουν στα συρτάρια τους , άλλα σχέδια , πιο αποτελεσματικά ; Τι σκέφτονται πια να κάνουν ; 

Μήπως να επιβάλουν στρατιωτικό νόμο στην περιοχή ; 

Τι τέλος πάντων ;

σ.σ.:   Τα σημεία του κειμένου , που βρίσκονται σε εισαγωγικά και με πράσινο χρώμα (όχι τυχαία βέβαια ) , γράφτηκαν από τον Γιάννη Σγουρό , περιφερειάρχη Αττικής και θα τα βρείτε στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" , στο απεργοσπαστικό φύλλο της Κυριακής που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 7 Απρίλη . Ο "αθεόφοβος" , δεν είχε καν την ευαισθησία να το δώσει για δημοσίευση το άρθρο του , μετά την λήξη της απεργίας . Τι ζητάω κι εγώ τώρα ...

   

Σκέψεις για την Κερατέα και την στάση μας .

Δεν ξέρω , έχουν μαζευτεί τόσα πολλά , που είναι αδύνατον να τα βάλλω σε κάποια τάξη και ν' αρχίσω να γράφω . 'Ενας απροσδόκητος πυρετός , με κράτησε στο κρεβάτι σήμερα και αυτό ίσως , βοηθήσει να τα βάλει σε σειρά . Αλλά είναι τόσα πολλά ...

Η κατάσταση στην Κερατέα , ένα από αυτά . Την έχω ζήσει από κοντά όλη αυτή την υπόθεση και ξεκίνησα να την παρακολουθώ στενά από πέρσι το καλοκαίρι , όταν σε μια από τις βόλτες μου , ήρθα αντιμέτωπος με την εικόνα των έργων στην περιοχή του Γραμματικού .

Εκεί που το μάτι του επισκέπτη , του κάτοικου , παρόλα τα αποκαΐδια και τους καμένους κορμούς δέντρων που άφησε πίσω της η μεγάλη φωτιά ...

ξεκουράζεται από το βαθύ μπλέ του νότιου Ευβοϊκού ...

παραμερίζοντας με το μάτι ... τα καμένα κλαριά ...

μπορεί να διακρίνει τα μηχανήματα του εργολάβου αλλά και τις παρεμβάσεις στο φυσικό τοπίο , για την κατασκευή μιας ακόμα χωματερής .

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω , οι γνώσεις μου στα ζητήματα διαχείρισης απορριμάτων ή υπολειμμάτων , τα πως και τα γιατί , αλλά είμαι βέβαιος ότι άλλο ένα όμορφο κομμάτι της Αττικής , καταστράφηκε , θυσιάστηκε καλλίτερα , στο βωμό του κέρδους κάποιων εργολάβων . Προβλήματα που οι εταίροι μας στην ένωση αλλά και σ' άλλες χώρες της Ευρώπης , τα έχουν προ πολλού λύσει (φαντάζομαι με τον καλλίτερο τρόπο) , εδώ , σ' αυτόν τον τόπο , που άλλοτε εφύετο η φαιδρά πορτοκαλέα , αδυνατούμε να τα λύσουμε ή τουλάχιστον οι κυβερνήσεις που στηρίζονται και στηρίζουν τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα , επιλέγουν τέτοιες λύσεις , που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την κοινή λογική , που αποκτήθηκε με την εμπειρία χρόνων , αλλά και με τις διαθέσεις των κατοίκων ή άλλων μεγάλων κοινωνικών ομάδων .

Έτσι , έχουμε και λέμε την κυβέρνηση της Νέας δημοκρατίας , το 2009 , να επιλέγει την ανοιχτή σύγκρουση με τους κατοίκους του Γραμματικού , προκειμένου να εξυπηρετηθούν μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα , σε βάρος του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής , αλλά και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ , σήμερα , το 2011 , να επιλέγει τις ίδιες ακριβές μέθοδες , για να επιβάλλει λύσεις , που από τα πριν έχουν ημερομηνία λήξης και μοναδικό σκοπό , την εξυπηρέτηση των μεγαλοεργολάβων .

Για εκατό και πλέον μέρες , γινόμαστε μάρτυρες της εικόνας ενός κράτους , ενός κρατικού μηχανισμού αλλά και των δημόσιων λειτουργών του , εκλεγμένων και μη , ανάλγητων . Ολόκληρος ο αστυνομικός μηχανισμός , ακόμα και όργανα της κρατικής ασφάλειας , έχουν επιστρατευθεί , για να χτυπήσουν τους κατοίκους της Κερατέας , που αν μη τι άλλο , ζητούν , διεκδικούν , υπερασπίζονται τέλος , τα αυτονόητα και δεν είναι μόνον αυτοί , αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ , έχει αναλάβει ρόλο υπεράσπισης των εργολάβων και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς , αφού οι ίδιοι , διαχειρίζονται και τα μεν (τα ΜΜΕ) και τα δε (κατασκευαστικές εταιρείες) και ίσως και τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό !

Μέσα σ' όλον αυτό τον ορυμαγδό εξελίξεων , βλέπω , δυστυχώς και την Αριστερά , τα κόμματά της , να σύρονται πίσω από τις εξελίξεις . Για χρόνια , δεν υπήρχαν σύγχρονες προτάσεις και το χειρότερο , για λόγους που δεν θέλω να φανταστώ , στέκονταν μακριά από τους κατοίκους και στο Γραμματικό αλλά και στην Κερατέα . Αδυνατεί να μπεί μπροστά σ' αυτόν τον αγώνα κι όταν καταφέρνει να το κάνει , σύρεται προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις σε δηλώσεις υπουργών κλπ . 

Παθογένεια της σύγχρονης Αριστεράς στην Ελλάδα ; Δεν ξέρω . Αυτό που ξέρω , είναι ότι οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής , παλεύουν μόνοι τους και όλοι εμείς που κάποτε βρεθήκαμε στις κομματικές επάλξεις της Αριστεράς , οφείλουμε , έχουμε υποχρέωση , να βρεθούμε και να παλέψουμε με κάθε μέσο και τρόπο , στο πλευρό τους . 

Gabriel Garcia Marquez

Αυτό που ακολουθεί , είναι ένα εκτεταμένο απόσπασμα , από μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Gabriel Garcia Marquez την 5η του Δεκέμβρη του 1985 στον Carlos Gambeta για το αργεντίνικο περιοδικό "El Periodista de Buenos Aires" . Τα αποσπάσματα που επιλέχτηκαν να μεταφραστούν και τελικά μεταφράστηκαν από τα ισπανικά , ανήκουν στην Αγγελική Αλεξοπούλου και δημοσιεύθηκαν στην δεκαπενθήμερη επιθεώρηση για το βιβλίο "Διαβάζω" , τ. 223/4-10-1989 .









Ο "έρωτας στα χρόνια της χολέρας" είναι το πρώτο μυθιστόρημα μετά από το Νόμπελ . Πόσο σε επηρέασε αυτό το γεγονός ; Τι είδους ευθύνη αισθάνθηκες ; 

Πρώτα απ'όλα χρειάστηκε να διακόψω το μυθιστόρημα που είχα ήδη αρχίσει πριν από το Νόμπελ . Για μια στιγμή είχα την ψευδαίσθηση ότι μετά από τις τελετές και τις συνεντεύξεις θα μπορούσα να ξαναρχίσω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα , όμως πολύ σύντομα συνειδητοποίησα ότι ήταν αδύνατο . Βρέθηκα μπλεγμένος σε μια ατέλειωτη σειρά προβλημάτων κοινωνικού τύπου , δημόσιας εικόνας , ώστε αποφάσισα να διακόψω για ένα χρόνο το γράψιμο και να "μεταμορφωθώ" σε βραβείο Νόμπελ . Σε προσωπικό επίπεδε δεν μου συνέβη τίποτα σημαντικό , κάτι που να με βαρύνει ή να με κάνει να αλλάξω στυλ . Όταν έπιασα ξανά το βιβλίο , ανακάλυψα ότι ό,τι είχα γράψει δεν μου άρεσε . Το άλλαξα εντελώς και άρχισα από την αρχή . 

Τι άλλαξες ;

Μετατόπισα το μυθιστόρημα πενήντα χρόνια πίσω . Στη δεκαετία του ΄20 ή του ΄30 οι ήρωες είναι γέροι , όμως ήθελα να το τοποθετήσω ξεκινώντας από την δεκαετία του ΄80 του περασμένου αιώνα , γιατί είναι η ιστορία μιας αγάπης στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής , ένας στοχασμός πάνω στην αγάπη σ΄όλες τις ηλικίες και όχι μια ιστορία αγάπης δύο γερόντων , όπως ειπώθηκε από κάποιον . Αναγκάστηκα να κάνω μια ιστορική έρευνα του τέλους του περασμένου αιώνα , χωρίς να έχω την πρόθεση να είμαι ιδιαίτερα ακριβής στις ιστορικές λεπτομέρειες . Περισσότερο με ενδιέφερε να είμαι ακριβής όσον αφορά το συγκινησιακό περιβάλλον , τον τρόπο ζωής , τις συνήθειες , τα φαγητά , τα χρώματα . Κάποιοι με κατηγόρησαν ότι εμφανίζεται ο Gardel στην Colombia το 1914 , πράγμα ανακριβές . Όμως εμένα αυτά τα πράγματα των ιστορικών δεν με ενδιαφέρουν . Ο Gardel είναι ένα ίνδαλμα στην Colombia όπου τον λατρεύουν και ήταν πολύ δημοφιλής από νωρίς , ίσως δέκα χρόνια αργότερα , αλλ' αυτό δεν έχει σημασία . Δεν είναι κακό να παραχαράζουμε λίγο την ιστορία . 

Σε ποιά πόλη της Colombia διαδραματίζεται το έργο ; Το βιβλίο δεν το λέει .

Είναι μια φανταστική πόλη με στοιχεία από τις τρείς πόλεις της τρεις πόλεις της Caribbean της Colombia : την Cartagena , τη Santa Marta και την Barankilia . Περισσότερο από την γεωγραφία ή την ιστορική ανασύνθεση με ενδιέφεραν τα έθιμα της εποχής σε εκείνη την συγκεκριμένη περιοχή .

Πως το κατάφερες ; 

Γνώριζα κάποιους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που θυμόντουσαν πολύ καλά τα πρώτα χρόνια του αιώνα και υπολόγισα ότι γι' αυτά που ενδιαφερόμουν δεν υπήρχαν μεγάλες διαφορές ανάμεσα σε εκείνη την περίοδο και τις δύο τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα . Ο χρόνος προχωρούσε πιο αργά εκείνη την εποχή και οι αλλαγές δεν ήταν γρήγορες . Μίλησα κυρίως με τους γονείς μου . Ο πατέρας μου πέθανε τον περασμένο Δεκέμβριο (1984) , στα 84 χρόνια του , και η μητέρα μου είναι 80 . Τους επισκεπτόμουν τα απογεύματα επί μεγάλο διάστημα και συζητούσα πολλές ώρες μαζί τους , χωρίς να τους αναφέρω τίποτα για το μυθιστόρημα . Η ιστορία είναι κυριολεκτικά η η δική τους ιστορία μέχρι κάποια εποχή , έπειτα μετατρέπεται σε μια άλλη ιστορία , γιατί ανέκαθεν πίστευα ότι κάθε πρόσωπο , κάθε ιστορία είναι ένα είδος collage . Όπως έλεγα , ποτέ δεν είπα στους γονείς μου το λόγο για τον οποίο τους επισκεπτόμουν και τους ρωτούσα για τον έρωτά τους . Όταν πέθανε ο πατέρας μου , ο οποίος ήταν τηλεγραφητής (όπως ο ήρωας του μυθιστορήματος) , συνέβη κάτι περίεργο . Μια εφημερίδα έφερε στην επιφάνεια μια συνέντευξη που του είχαν πάρει στην οποία τον ρωτούσαν εάν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό του να γράψει κάτι . Εκείνος απαντούσε ότι είχε σκεφτεί να γράψει μια ιστορία αγάπης που θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα . Επειδή όμως εγώ του είχα τηλεφωνήσει για να τον ρωτήσω να μου πει την ακριβή λέξη που δηλώνει τις πολλαπλές συνδέσεις μεταξύ των σταθμών ενός τηλεγραφείου εκείνης της εποχής , πήρε την απόφαση να μην γράψει το μυθιστόρημα του διότι μόλις είχε πληροφορηθεί ότι το έγραφα εγώ . Φυσικά , εγώ το έμαθα μετά το θάνατό του γιατί ποτέ δεν είχαμε μιλήσει γι' αυτό .  

Αυτά είναι τα περίεργα παιγνίδια που σου επιφυλάσσει η ζωή . Πάνω σ' αυτά βασίζεται το μυθιστόρημα το οποίο όμως αργότερα διαμορφώνεται σε κάτι άλλο , αλλά πάντοτε ξεκινώντας από γεγονότα γνωστά , πραγματικά . Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω πως γράφονται μυθιστορήματα με βάση απλές ιδέες , καθαρές διανοητικές συλλήψεις , γι' αυτά είναι κατάλληλα άλλα είδη , πολύ καλά μάλιστα .

Ο Huxley ας πούμε ...

Ναι , ο Huxley ήταν πάνω κάτω μια τέτοια περίπτωση . Κάποτε μου άρεσε πολύ , όμως τώρα μου δίνει την εντύπωση ότι όσα έγραφε δεν τα είχε βιώσει και τόσο . 

Το θέμα των βιωμάτων , των συγκινήσεων και των συναισθημάτων στην λογοτεχνία ... Τι να πει κανείς για τις αντιφάσεις ανάμεσα στη ζωή και το έργο ορισμένων συγγραφέων ...

Μου είναι εντελώς ακατανόητο πως μπορεί κάποιος να γράψει κάτι που δεν του έχει συμβεί , κάτι που δεν έχει συλλάβει από ένα σημείο εκκίνησης . Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να γράψω ένα βιβλίο ξεκινώντας από μια ιδέα . ξεκινώ πάντοτε από μια εικόνα , από ένα συναίσθημα και όλο το βιβλίο αναπτύσσει αυτή τη θέση . ξεκινώντας από ιδέες μπορούν να γραφτούν δοκίμια , πραγματείες . (...) 

Ένα άλλο θέμα που με απασχόλησε και επιχείρησα να αποδείξω είναι ότι ο έρωτας μπορεί να επινοηθεί . Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος αναρωτιέται στο τέλος πως είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένη επί πενήντα χρόνια δίπλα σ' έναν άντρα τον οποίον δεν είναι σίγουρη εάν αγαπάει ή όχι . Τον ερωτεύεται από τα 18 της ως τα 22 της , μέχρι που τον αποστρέφεται και παντρεύεται με άλλον . Αυτή είναι η ιστορία των γονιών μου .

Και εκτός από τους γονείς σου , από που άντλησες στοιχεία για τον έρωτα στον ΧΙΧ αιώνα ; Μήπως από τον Flaubert ;

Ξαναδιάβασα τους μυθιστοριογράφους του ΧΙΧ αιώνα , ιδιαίτερα τους Γάλλους . Το μεγάλο μυθιστόρημα αυτού του αιώνα είναι το ρωσικό , όμως εγώ ενδιαφερόμουν για άλλα πράγματα . Μια ιστορία που ανέκαθεν με εντυπωσίαζε ήταν αυτή της madame Arnaux στο  "Emotional Education" του Flaubert . Όταν συνειδητοποίησα ότι το μυθιστόρημα εξελισσόταν τον ΧΙΧ αιώνα με προσέλκυσε η ιδέα να το γράψω σαν να είχε γραφτεί τον ΧΙΧ αιώνα , με τις τεχνικές και τις δομές του μεταρομαντικού μυθιστορήματος , του οποίου κύριος εκπρόσωπος είναι ο Flaubert . Τότε ξαναδιάβασα τη "madame Bovary" , το οποίο είναι καταπληκτικό έργο , μια μηχανή απολύτως τέλεια , δίχως ρωγμές . Επίσης με ωφέλησε πολύ το ξαναδιάβασμα της "Emotional Education" , με ωφέλησε όμως από την αρνητική του πλευρά . Με έκπληξη διαπίστωσα ότι σε αντίθεση με την "madame Bovary" , αυτό το βιβλίο έχει ρωγμές , είναι κατακερματισμένο με την έννοια ότι απ' τη μια υπάρχει η ιστορία αγάπης και απ' την άλλη η κοινωνική και πολιτική πληροφόρηση που εισάγει στο έργο . Ο Flaubert δεν κατάφερε να συγχωνεύσει τα δύο πράγματα . Εγώ πάντως ήθελα να μελετήσω την δομή του μυθιστορήματος του ΧΙΧ αιώνα για να γράψω ένα δικό μου στον ΧΧ αιώνα με την ίδια εκείνη γραμμικότητα που είναι πολύ αποτελεσματική . Αυτό μου υπενθύμισε κάτι που ανέκαθεν πίστευα : οι μόνοι που στην κυριολεξία κρύβονται είναι οι κριτικοί και οι ποιητές . Οι μυθιστοριογράφοι διαβάζουμε τα άλλα μυθιστορήματα μόνο για να δούμε πως είναι γραμμένα . Τα αναποδογυρίζουμε , τα ξεβιδώνουμε , βάζουμε τα κομμάτια τους πάνω στο τραπέζι και αφού ανακαλύψουμε πως έχουν γραφτεί , αποκομίζουμε το μεγαλύτερο όφελος : μαθαίνουμε πως το έκαναν οι άλλοι . Εμείς οι μυθιστοριογράφοι είμαστε "εξερευνητές" δομών και κάτω από αυτό το πρίσμα ξαναδιάβασα το μυθιστόρημα του περασμένου αιώνα . Είμαι υποχρεωμένος να κάνω τέτοιες αναγνώσεις και έρευνες πριν αρχίσω να γράφω , γιατί δεν μπορώ να το κάνω όσο δεν έχω καθορισμένη τη δομή και δεν γνωρίζω το βιβλίο σαν να το είχα διαβάσει ήδη . Είναι άδικο να μην μπαίνει στα μυθιστορήματα η βιβλιογραφία μας , όπως γίνεται στα δοκίμια .

Γιατί δεν το έκανες ; Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα καινοτομία .

Να σου εξηγήσω . Φοβάμαι μην αποσπάσω την προσοχή του αναγνώστη . Εγώ είμαι πολύ κακός αναγνώστης με την έννοια ότι όταν ένα βιβλίο με κάνει να πλήττω , τα παρατάω . Υπάρχουν πολλά βιβλία που περιμένουν να διαβαστούν και εφαρμόζω τον κανόνα που λέει ότι όταν ένα βιβλίο δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του , το αφήνω και πιάνω άλλο . Οταν γράφω , έχω τον φόβο μην κάνουν οι αναγνώστες το ίδιο πράγμα με μένα . Οταν λοιπόν αντιλαμβάνομαι ότι το πράγμα αρχίζει να γίνεται βαρετό , προσπαθώ να το ζωηρέψω . Κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να μην αφαιρείται ο αναγνώστης σε καμία περίπτωση . Βάζω κάποια επίθετα , κάποιες λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα το ιδιαίτερο , είναι ωστόσο ανεπαίσθητα υφολογικά μέσα που βοηθούν στην απρόσκοπτη ροή του κειμένου . Έχω την εντύπωση ότι όταν ο αναγνώστης αρχίζει να βλεφαρίζει εξαιτίας π.χ. μιας ατέλειας του ρυθμού , εκεί πάνω αφαιρείται και διατρέχω τον κίνδυνο να μου ξεφύγει . Εγώ θέλω να τον κρατάω , πιασμένο από τον λαιμό , από την πρώτη ως την τελευταία γραμμή .


Υπάρχει μια παράδοση , ένας μύθος ίσως , που λέει ότι οι συγγραφείς , σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους , δε σκέφτονται τον αναγνώστη .

Εγώ σκέφτομαι διαρκώς τους αναγνώστες και αυτό το κληρονόμησα από την δημοσιογραφία . Εξάλλου χρησιμοποιώ την ίδια μέθοδο , γι' αυτό έχω πει πολλές φορές ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία είναι πολύ λεπτή . Περισσότερο από τις κριτικές αναλύσεις , με ενδιαφέρει να μου πουν οι αναγνώστες ότι τους αρέσουν τα βιβλία μου . Τις κριτικές αναλύσεις εδώ και πολύ καιρό έπαψα να τις διαβάζω , εκτός αν πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό . Οι αναγνώστες όμως ... όταν κάποιος πει ότι δεν μπόρεσε να αφήσει το βιβλίο μου , τότε ησυχάζω διότι αυτό σημαίνει ότι τον αιχμαλώτισα , κατάφερα δηλαδή αυτό ακριβώς που ήθελα .


Στην ομιλία έναρξης που εκφώνησες στο συμπόσιο διανοουμένων στην Αβάνα , είπες ότι οι Λατινοαμερικάνοι οδηγηθήκαμε προς τον ΧΧ αιώνα χάνοντας κάποιες από τις αρετές μας του ΧΙΧ : την ανιδιοτέλεια , το ρομαντισμό και το φόβο του έρωτα .


Αυτό το τελευταίο το είπα επηρεασμένος από το μυθιστόρημα . Στα έργα μου επιμένω πολύ στο θέμα του φόβου του έρωτα . Θαρρώ πως ο έρωτας συνοδεύεται πάντοτε από το φόβο , πως υπάρχουν κάποιες στιγμές πανικού , όχι μόνο όσο αφορά την προσέγγιση αλλά όσον αφορά και την σεξουαλική σχέση . Στο μυθιστόρημα υπάρχει ένας ήρωας ο οποίος αν και κατακτητής φτάνει πάντοτε στο κρεβάτι τρομερά φοβισμένος σαν να ήταν η πρώτη φορά . Και κάθε φορά που αλλάζει παρτενέρ νιώθει τον ίδιο φόβο και λέει ότι κάθε φορά πρέπει να ξαναμάθει σαν να ήταν η πρώτη φορά .


Ο ΧΧ αιώνας έχει χάσει τον φόβο του έρωτα ;


Δεν ξέρω , αλλά έχω την αίσθηση ότι τούτη η γενιά δεν αισθάνεται τους φόβους τους δικούς μας . Παρόλο που μέσω κάποιου από τα πρόσωπα λέω στο μυθιστόρημα ότι τούτο το τέλος του αιώνα μοιάζει σε κάτι με το τέλος του περασμένου αιώνα .


Σε τι ;


Επανέρχονται ορισμένες χρήσιμες λέξεις , η πυρετώδης αλληλεγγύη , ο συναισθηματισμός , τον οποίο δεν βρίσκω αξιόμεμπτο . Τα συναισθήματα  ... η πρωταρχικότητα στα συναισθήματα . Υπάρχει ένας ήρωας στο μυθιστόρημα που γιορτάζει την αλλαγή του αιώνα κάνοντας ένα ταξίδι με αερόστατο , μια περιπέτεια πολύ επικίνδυνη . Ενας δημοσιογράφος τον πλησιάζει και τον ρωτάει : "εάν πεθάνετε σ' αυτή την περιπέτεια ποιά θα ήταν τα τελευταία σας λόγια ;" Και εκείνος απαντάει : " τα τελευταία μου λόγια θα ήταν ότι πιστεύω πως αυτός ο αιώνας αλλάζει για όλον τον κόσμο , μόνο για μας δεν αλλάζει ". Ξεκινώντας από αυτή την δήλωση θα έλεγα ότι παρουσιάζεται μια θέση που προσπαθώ να αναπτύξω στο βιβλίο , ότι οι Λατινοαμερικάνοι εξακολουθούν να κουβαλάμε τον ΧΙΧ αιώνα μέσω του ΧΧ , χωρίς να απολαμβάνουμε κανένα όφελος αυτού του τελευταίου . Οι Λατινοαμερικάνοι είμαστε η μεσαία τάξη του κόσμου . Το συνειδητοποίησα όταν ταξίδεψα στην Αφρική , γιατί δυστυχώς για την ανθρωπότητα υπάρχουν άνθρωποι που είναι πολύ πιο πίσω από μας . Στην Αφρική κατάλαβα ότι δεν γνώριζα πραγματικά την υπανάπτυξη ότι εκείνοι ζουν σε μια προγενέστερη ιστορική εποχή . Είναι σοβαρό για ένα Λατινοαμερικάνο να το καταλάβει αυτό . Αντιπροσωπεύουμε για τον κόσμο μια μεγάλη μεσαία τάξη , άνισα αναπτυγμένη . Ετσι . λοιπόν , θέλουμε να ζήσουμε πάνω από τις δυνατότητες μας - πράγμα που χαρακτηρίζει τη μεσαία τάξη στη Λατινική Αμερική  - και έχουμε συνηθίσει να μη μας ικανοποιεί τίποτα καθώς προσπαθούμε να κάνουμε το μεγάλο ταξικό άλμα .


Ένα άλμα σε σχέση με μια ξένη ιδέα ανάπτυξης , τον καταναλωτισμό .


Ναι , εγώ δεν είμαι εναντίον της κατανάλωσης όμως είμαι ενάντια του καταναλωτισμού . Πιστεύω ότι ο σύγχρονος κόσμος παρέχει πράγματα που κανείς χρειάζεται για να ζήσει , ότι ένα από τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι να προσπαθεί να ζει καλά , όσο το δυνατόν καλύτερα . Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη φιλοδοξία είναι η ευτυχία . Μιλώντας σαν συγγραφέας , εκείνη η ρομαντική ιδέα που ήθελε τον συγγραφέα να υποφέρει , να ζει κάτω από αξιοθρήνητες συνθήκες και να είναι  φυματικός για  να έχει δημιουργική έμπνευση μου φαίνεται παράλογη . Πιστεύω ότι ο συγγραφέας , ο καλλιτέχνης που έχει καλή πνευματική υγεία και τα προβλήματά του λυμένα , εργάζεται καλύτερα .


Έγραψες ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται τον περασμένο αιώνα ... με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή .

Το φεγγάρι υπάρχει από πάντα , όμως μόλις τώρα μπορούμε να πάμε . Νομίζω ότι έχουν κάνει πολύ θόρυβο γύρω από τον υπολογιστή . Για μένα , ο υπολογιστής είναι μια γραφομηχανή πολύ πιο απλή , πιο πρακτική και χρήσιμη . Εγώ ξεκίνησα με τον κονδυλοφόρο , την παλιά γραφομηχανή , την ηλεκτρική και τώρα δουλεύω με τον υπολογιστή που δεν γράφει τα μυθιστορήματα για μένα , αλλά μου επιτρέπει να εργαστώ πολύ πιο γρήγορα και πιο ξεκούραστα . Εάν μου είχαν δώσει τον υπολογιστή πριν είκοσι χρόνια , θα είχα γράψει διπλάσιο αριθμό βιβλίων .


Δίπλα στο θέμα του έρωτα , υπάρχει ένα άλλο , πάντοτε παρόν σ΄όλα σου τα βιβλία : ο πόλεμος , η ιστορία της λατινοαμερικάνικης βίας , οι επαναστάσεις .


Είναι ένα θέμα που με αγγίζει πολύ . Έχω παρακολουθήσει από πολύ κοντά την κουβανέζικη επανάσταση , όμως δεν έχω καταπιαστεί με το θέμα αυτό στα βιβλία μου . Στην πραγματικότητα όσα ανέφερες προέρχονται από τον παππού μου και τους εμφυλίους πολέμους στην Colombia , που σε ένα μεγάλο βαθμό τους έχω μυθοποιήσει γιατί ήταν τα παιδικά παραμύθια που μου έλεγαν στο σπίτι , τα παραμύθια του πολέμου στον οποίο είχε συμμετάσχει ο παππούς . Αυτόν τον πόλεμο απ΄την μια τον έχω μυθοποιήσει και απ΄την άλλη τον έχω αναπαραστήσει ποιητικά , γιατί για μένα αυτός ο πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ στην Colombia . Τον περασμένο αιώνα το φιλελεύθερο κόμμα εξεγείρετο κατά του συντηρητικού κόμματος που είχε την εξουσία , ή το αντίθετο και αναγνωρίζονταν επίσημα ως αντίπαλοι . Σε τέτοιο βαθμό που όταν γινόταν ανακωχή αναγνωρίζονταν οι στρατιωτικοί βαθμοί των εξεγερμένων και έπαιρναν σύνταξη όπως εκείνοι της επίσημης πλευράς . Στο "Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει" ο ήρωας είναι ένας συνταγματάρχης που σ΄όλη του τη ζωή περιμένει την πληρωμή μιας σύνταξης που δεν έρχεται ποτέ , γιατί εκείνος ο πόλεμος χάθηκε και θα χάνεται για πάντα . Οι σημερινοί επαναστάτες δεν έχουν καν αυτό το προνόμιο , τους ταυτίζουν με τους κακοποιούς ... ωστόσο είναι οι ίδιοι οι πόλεμοι .


Τι ετοιμάζεις τώρα ;


Σχεδιάζω ένα μικρό ιστορικό μυθιστόρημα για το οποίο δεν θα σου πω τίποτα παραπάνω γιατί δεν έχει ωριμάσει αρκετά μέσα μου . Έπειτα , έχω σκοπό να γράψω τα απομνημονεύματά μου , όχι όμως σαν εκείνα που γράφουν οι συγγραφείς όταν πια δεν θυμούνται τίποτα . Έχω μια ενδιαφέρουσα σκέψη που σχετίζεται με αυτό που σου έλεγα , ότι δεν υπάρχει τίποτα στα βιβλία μου που να μην έχει να κάνει με την πραγματικότητα . Για κάθε βιβλίο να διηγηθώ στον αναγνώστη σε ποια πραγματικά γεγονότα βασίζονται όλα μου τα επεισόδια . Αντί να παρουσιάσω τα απομνημονεύματα μου με χρονολογική σειρά , να το κάνω μέσω των προσώπων και των καταστάσεων και έτσι στο τέλος θα έχω διηγηθεί όλη μου τη ζωή . Φυσικά είναι πιθανό αυτή πραγματικότητα να κρύβει μια άλλη πραγματικότητα και να καταλήξει σ΄ένα άλλο μυθιστόρημα . Με γοητεύει αυτή η ιδέα , θα ήθελα να δημοσιεύσω τον πρώτο τόμο και να συνεχίσω .