Κατάβαση ή υπέρβαση ;

συνέχεια από το προηγούμενο ...

   

 Παρασκευή  28 Ιουνίου 2002

     Σχεδόν μια βδομάδα  , και το όνειρο δεν φεύγει από τα μάτια μου και το μυαλό μου . Πως διάβολο εγώ , που μια ζωή ήμουν ολότελα ξένη με ό τι ήταν μεταφυσικό , υπερφυσικό και όλα τα σχετικά , είδα αυτή τη ρεαλιστική ως τις παραμικρές λεπτομέρειες κάθοδό μου στον Άδη ; Μια κάθοδο που δεν έμοιαζε με του Οδυσσέα , η δική του ήταν μια απλή επίσκεψη  με γυρισμό , ούτε με την άτυχη του Ορφέα που έγινε από έρωτα , η δική μου δεν είχε ούτε την ελπίδα πως εκεί θα αντάμωνα το Νίκο , η δική μου ήταν οριστική , τελειωτική , πνιγμένη στη μοναξιά . Ακόμη και οι σκιές που στάθηκαν εκεί αλύγιστες ,  βουβές , απαθείς , συνοδοί της αόρατης φωνής , μου φάνηκε πως εκτελούσαν ένα καθήκον , κάτι σαν διατεταγμένη υπηρεσία , κι όταν τέλειωσε γύρισαν κι έφυγαν τυλιγμένες στο γκριζόμαυρο πέπλο τους , με απόλυτη αδιαφορία . Όλη η σκηνή έμοιαζε με σκηνή θεατρική τέλεια σκηνοθετημένη , με σκηνογραφία ρεαλιστική ως την παραμικρή λεπτομέρεια , με ηθοποιούς που ήξεραν άψογα τον ρόλο τους , κι εγώ , ξέροντας ποιος είναι ο ρόλος μου σ’ αυτή τη σκηνή και σε εκείνες που θα ακολουθούσαν , να κρατάω , έσχατη ελπίδα , πως μπορούσε εκεί που θα με πήγαιναν να έχω κάποιο φως , ώσπου η Φωνή  μου αφαίρεσε κι αυτήν την ελπίδα .

"Αν είναι ο θάνατος πάντοτε - δεύτερος είναι . Η ελευθερία πάντοτε είναι πρώτη." Γιάννης Ρίτσος

Σάββατο 22 Ιουνίου 2002

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2002 , ώρα 4 το απόγευμα περίπου :

Η κάθοδός μου στον Άδη

     Είχα ξαπλώσει στον καναπέ , η Βιόλα είχε κουλουριαστεί στα πόδια μου . Ένοιωθα πολύ κουρασμένη – αυτό μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά όσο γερνάω , προπαντός όσο η υγεία του Νίκου βελτιώνεται κι επιτρέπω στον εαυτό μου να αφεθεί στις συνέπειες από την καταπόνηση του περασμένου χρόνου . Με πήρε ο ύπνος , πράγμα που σπάνια μου συμβαίνει τα μεσημέρια , και είδα ένα όνειρο , πράγμα που ακόμα πιο σπάνια μου συμβαίνει , ακόμη και τη νύχτα , από όταν , στη φυλακή , πέτυχα να απαλλαγώ από τα όνειρα κι από τους εφιάλτες τους . Μα εκείνο το μεσημέρι ήρθε το όνειρο τελείως αυθαίρετα – και με μορφή απίθανα ρεαλιστική:

     Βρέθηκα σε ένα χώρο υπόγειο  - όχι ακριβώς υπόγειο , ήταν ένα ορθογώνιο που έδινε την εντύπωση ότι ήταν σκαμμένο στη γη , βαθύ γύρω στα δύο μέτρα , με τα τοιχώματά του χτισμένα καλυμμένα με ένα είδος λευκά μουντά τούβλα όπως μπορούσα να καταλάβω από τον αριστερό μου τοίχο ως εκεί που στεκόμουν εγώ και που ήταν το μόνο φωτισμένο μέρος αυτού του χώρου , χωρίς να μπορώ να δω την οροφή του . Εκεί όπου θα έπρεπε να ήταν η οροφή δεν υπήρχε παρά βαθύ σκοτάδι . Βρισκόμουν στην μέση ενός άγνωστου χώρου , βλέποντας μόνο τον αριστερά μου τοίχο και το σκοτάδι που τον τριγύριζε , χωρίς να ξέρω πως έφτασα εκεί μέσα . Δεν πέρασα από καμιά είσοδο , ούτε φαινόταν κανένα άνοιγμα στους τοίχους . Απλώς έβλεπα τον εαυτό μου να στέκεται μέσα στο κλειστό ορθογώνιο χωρίς να ξέρω – ούτε και να απορώ – πως βρέθηκα εκεί . Με έβλεπα να στέκομαι κάπου στη μέση , με μια διπλωμένη κουβέρτα να κρέμεται στο δεξί μου χέρι , μια κουβέρτα άγνωστή μου , καφετιά με κόκκινα τετράγωνα σχήματα στις άκρες .

     Ήμουν ολομόναχη , αλλά ένοιωθα την παρουσία κάποιου που πρέπει να με οδήγησε ως εκεί , ακριβώς όπως ένας δεσμοφύλακας με οδηγούσε σε ένα κελί απομόνωσης . Το ίδιο έντονα ένοιωθα πως ο φρουρός μου δεν ήταν μόνος . Καθώς συνήθιζαν τα μάτια μου στο σκοτάδι διέκρινα το βάθος αυτού του χώρου , εκεί που έκλεινε το ορθογώνιο , και τις πρώτες παρουσίες – κατοίκους αυτού του χώρου , γκριζόμαυρες σκιές , ανάμεσα στο αόρατο και στο ορατό , που στέκονταν αμίλητες και ακίνητες σε ένα θολωτό άνοιγμα του τοίχου , στο σημείο που έπρεπε να είναι η πάνω δεξιά γωνία . Ψηλόλιγνες σκιές τυλιγμένες από το κεφάλι ως τα πόδια σε λεπτό μαύρο πέπλο , ξεχώριζα πέντε με έξι , οι δύο μπροστά και οι άλλες πίσω , μα ίσως να ήταν κι άλλες – κάπως διακρίνονταν κεφάλια σαν ένα σμάρι – που τις σκέπαζε το σκοτάδι . Στέκονταν στην πιο μακρινή γωνιά του στενόμακρου χώρου και παρακολουθούσαν ακίνητες μα όχι αδιάφορες όλη τη σκηνή .

     Τότε άκουσα τη Φωνή . Φωνή κανονικού φρουρού . Πολύ καθαρή , κάπως βαριά , συνηθισμένη , τελεσίδικη : ‘’ Αυτό να το αφήσεις . Δεν θα σου χρειαστεί ‘’. Δεν ξέρω πως κατάλαβα πως εννοούσε την κουβέρτα μου . Την άφησα να πέσει από το χέρι μου , κι άκουσα τη δική μου φωνή να ρωτάει – σαν έσχατη ελπίδα : ‘’Θα έχω φως ; ‘’  Η ίδια αόρατη Φωνή μου απάντησε τελεσίδικα : ‘’  Όχι . Δεν θα έχεις φώς ‘’ . Οι αόρατες παρουσίες έκαναν κανονική , πειθαρχημένη μεταβολή και χάθηκαν βαθιά στο σκοτάδι , κι  εγώ ξύπνησα – με καθαρή τη βεβαιότητα πως εκεί , σ’ εκείνο το ορθογώνιο ή πιο μέσα ,  πίσω από το θολωτό άνοιγμα που οδηγούσε στο απόλυτο σκοτάδι , θα ήταν πια η κατοικία μου , πως θα είχα μόνη μου συντροφιά την παγωνιά , το σκοτάδι και τη μοναξιά και πως αυτός ήταν ο θάνατος . Εκείνο το απομεσήμερο του Ιουνίου , στο σπίτι της οδού Ιπποκρήνης , είχα το προνόμιο να ζήσω εν ζωή το θάνατό μου ; Το όνειρό μου ήταν μια Νέκυια του 21^ου αιώνα ;

.................................................................................................................................................................................................................................

"Αντίσταση στην ψυχική καταστροφή" που θέλουν να επιβάλουν .

Όλο και πιο αργά , ανοίγω τις σελίδες του "ημερολογίου" . Ίσως να είναι κι αυτό σημείο των καιρών . Έλεγα τις προάλλες στον κυρ ΑΜ , που μας τίμησε με την παρουσία του σε μια διάλεξη , παιδο-ψυχολογικού περιεχομένου , πως τέτοιες συνάξεις , οι διοργανωτές τις λένε , διαλέξεις , γίνονται απλά για να διασκεδάσουν την ανία και την κατάθλιψη των μελών , αφού θέματα ψυχολογίας των εφήβων , μάλλον δεν τους αφορούν , αφού είναι όλοι σε πάρα πολύ ώριμη ηλικία . Τι σχέση έχει αυτή και μόνο η αναφορά μου σ' αυτόν , σε τούτο δω το σημείωμα και τι είναι αυτή η φωτογραφία ; Ας τα πάρω λοιπόν όλα με την σειρά , ας κάνω μια προσπάθεια να τα ταχτοποιήσω .

-----------------------------------------------------------

Πριν από μέρες , σημείωνα στο ημερολόγιο , πως "κάτω από τις εικόνες των βασιλέων , χτίζονταν η νέα Ελλάδα" . Φαίνεται πως αυτό το όχι και τόσο καινοφανές "χτίσιμο" , δεν είναι και τόσο νέα ταχτική . Αφορμή για να επανέλθω , είναι το χτεσινό (4 του Μάρτη) άρθρο του Χρ. Γιανναρά , στην "Καθημερινή" και που ακόμα (!) λαμβάνω σε ηλεκτρονική μορφή , όποτε δημοσιεύεται , παρά το ότι έχω επανειλημμένα σκεφτεί , πως θα πρέπει να σταματήσω να υποβάλω σε δοκιμασίες τον εαυτό μου αλλά και τον ταλαίπωρο κυρ ΑΜ . Όμως φαίνεται , πως το καθεστώς , στην προσπάθεια του να "ντύσει" με θεωρία , που να πείθει , πως τα παραπατήματα του είναι μάλλον συγκυριακά και μάλλον οφείλονται , στους ανά την υφήλιο εχθρούς του "ανάδελφου" μας γένους , χρησιμοποιεί , τόσο "αρχαίες" μέθοδες , που μόνο γέλιο (εκτός από την αγανάκτηση και εν τέλει την οργή) , μπορεί να προκαλέσει ακόμα και στον πιο αδαή αναγνώστη .

Ενώ ο κύριος καθηγητής , γνωρίζει πως το target group στο οποίο απευθύνεται , είναι πολύ συγκεκριμένο και με ιδιαίτερες "τάσεις" και "στάσεις" , χρησιμοποιεί μελίρρυτο ύφος για να περιγράψει την κατάσταση του εργαζόμενου Λαού   , τον οποίο μάλιστα , έντεχνα θα έλεγα , δεν κατονομάζει . Ίσως από "ντροπή" , μιας κι αυτός , αλλά και οι αναγνώστες του , δεν ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία , μα σε εκείνην , που μοναδικό της μέλημα , είναι η "καλή και αγαθή τύχη" του Ελληνισμού ! Στην συνέχεια , ξεπερνώντας ακόμα και την πιο άρρωστη φαντασία , φτάνει στο σημείο να λέει , πως όλη αυτή κατάσταση αλλά περισσότερο η ψυχική κατάπτωση του Λαού εξ αιτίας της κρίσης , θα οδηγήσει στο τέλος της μακραίωνης ιστορίας των Ελληνόφωνων του νότου της Βαλκανικής χερσονήσου . 

Στη συνέχεια ο κατά τα άλλα μάλλον συμπαθής (παρά τον πρότερο του βίο) κύριος καθηγητής , αφού ανακατεύει κατά την προσφιλή του συνήθεια , τον "αχαλίνωτο καπιταλισμό" , την "σταλινική μονοτροπία" (!) , τις "παραισθησιογόνες ιδεοληψίες" των Τσίπρα και Παπαρήγα (η σειρά τυχαία) , με την Moody's , την S & P ή την Fitch και την "Νέα Αγροτική Πολιτική του Lenin" αλλά και στο Στάλιν , με "ολίγη" από Ναπολέοντα αλλά και Ουέλινγκτον - ώστε εν πάσι περιπτώσει - να είναι ορατό το εύρος των γνώσεων "μας" , καταλήγει μάλλον σε μια ανέλπιστη απογοήτευση , που τα "κινήματα" των Μίκη Θεοδωράκη , αλλά και το άλλο του "Κοινωνικού Συνδέσμου" , αφού πρώτα "βιώσει"  μία έντονη αντιΜαρξιστική κρίση (με εντελώς αντιεπιστημονικό τρόπο , που δεν αρμόζει ούτε σε έναν καθηγητή μα ούτε και στην ίδια την Μαρξιστική θεωρία που βασίζει τα συμπεράσματά της σε κατεξοχήν επιστημονικά δεδομένα) , συμπεραίνει πως :

Mια απίστευτα μεγάλη μερίδα της ηλεκτρονικής και της έντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, απτόητη από την τραγωδία της λαϊκής απόγνωσης, να μετράει το «νόημα» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με μόνα τα μέτρα του χαμένου ιστορικο – υλιστικού «παραδείσου» – μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει.

Κι αφού ξεπέρασα το σοκ και το δέος , από το γεγονός πως επί τέλους , " δεν είναι  φυγή  η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας . Είναι δρομοδείχτης(!)". Έπιασα 

στα χέρια μου και ξεφύλλισα το "πόνημα" του Βασιλείου  Δούρου - Ντούρου (Δικηγόρου) , που ανακάλυψα στην προ μηνός περιπλάνησή μου στο ερημωμένο και εν πολλοίς ρημαγμένο σχολείο ενός ημιορεινού χωριού της Ηπείρου .  Στην σελίδα 129 του "πονήματος" , το οποίο προφανώς "στάθμευε" σε κάποια βιβλιοθήκη του διθέσιου δημοτικού σχολείου , περιμένοντας να το διαβάσει κάποιος δάσκαλος ή έστω κάποιος εγγράμματος χωρικός , εν προκειμένω ο "Στρατιώτης Τσαούσης Νίκος Λ.Ε /4ο Συντ/τος Ευζώνων " τον Αύγουστο του 1951 , σημειώνεται:

" Την κρατικοποίησιν δηλαδή την βλέπομεν μόνον ως κατάστασιν κοινωνικής ανάγκης χάριν του καθολικού συμφέροντος , διότι ατυχώς το κράτος είναι αποδεδειγμένως κακός βιομήχανος και χείριστος άμα έμπορος . Η υπέρτατη αύτη ανάγκη των μερικών κρατικοποιήσεων εκπηγάζει κυρίως εκ του γεγονότος , ότι δεν είναι σήμερον ανεκτή ή έννοια της απολύτου οικονομικής ελευθερίας την οποίαν το καπιταλιστικόν κράτος πλήρως αποδέχεται , αλλά και εκ του ετέρου γεγονότος ότι γενικώτερον  ή αχαλίνωτος οικονομική ελευθερία  μόνο ελευθερίαν δεν εγκλείει , αλλά τουναντίον καταπίεσιν και καταδυνάστευσιν του ασθενεστέρου υπό του οικονομικώς ισχυροτέρου . Η έννοια της οικονομικής ελευθερίας είναι συνεπώς ανεκτή εφ' όσον είναι μεμετρημένη και λελογισμένη . Όταν εκ των πλαισίων αυτών εξέρχεται , μόνον ελευθερία δεν εγκλείει , αλλά τουναντίον διηνθισμένην , πλην στυγνήν δουλείαν. "

Αμέσως μετά κι από αυτό το ξεφύλλισμα ,  μου έφυγε και η τελευταία απορία , για το πόσο σύγχρονες είναι οι απόψεις και οι δήθεν οικονομικές θεωρίες που προβάλλονται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ αλλά και από τους κάθε λογής "αναμάρτητους" σοφούς .

Έκλεισα προσεκτικά το "πόνημα" , το τοποθέτησα σε ειδική διάφανη ζελατίνη , ώστε να είναι πλέον προστατευμένο από τις ζημιές που μπορεί να του προκαλέσει το πέρασμα του χρόνου και να είναι προσιτό στις επόμενες γενιές , σαν ιστορικό και μόνο τέτοιο ανάγνωσμα κι έπιασα στα χέρια μου , κάτι στ' αλήθεια επιστημονικό αλλά και ταυτόχρονα άμεσα προσιτό στον άμεσα ενδιαφερόμενο έργο του Fr. Enghels , "η κατάσταση της εργατικής τάξης στην αγγλία" . Γραμμένο πριν από 140 χρόνια περίπου , μα τραγικά επίκαιρο για την Εργατική Τάξη όλου του κόσμου !

Σημείωση : Η φωτογραφία , βεβαίως δεν εικονίζει τον αναφερόμενο στρατιώτη (εύζωνο ;) , αλλά πάρθηκε από εδώ , γιατί νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να ήταν ο "μελετηρός" εύζωνας του 1950 .

Επίσης , το πλήρες άρθρο του Χρήστου Γιανναρά , θα το διαβάσετε εδώ , αν έχετε την υπομονή που έδειξα κι εγώ !