Η ΠΕΡΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΧΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΑΒΑΚ [του ΔΑΡΕΙΟΥ 1975]

 

Τι συμβαίνει στην Περσία; Ένας «πέπλος μυστηρίου» καλύπτει (ή τουλάχιστον γίνεται προσπάθεια να καλύψει) την πατρίδα του Σάχη. Οι λόγοι είναι ευνόητοι: το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει στη χώρα που η Διεθνής Αμνηστία (οργάνωση με αρκετό τακτ, αφού πρόσφατα έσπευσε να συγχαρεί τον κ. Κ. Καραμανλή γιατί χάρισε τη ζωή στους τρείς αρχιπραξικοπηματίες) χαρακτήρισε σαν «πρώτη χώρα σε βασανιστήρια σ’ όλο τον κόσμο»!... Κι ο Σάχης, που μπορεί να βοηθάει οικονομικά τη Δύση στις κρίσιμες ώρες της, δύσκολα «κρατάει» το αντάλλαγμα που κατά κανόνα ζητούσε (και ζητάει) από τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών: να μην ασχολούνται με καυτά (εσωτερικά) προβλήματα της χώρας του… Περνά σιγά-σιγά η εποχή που το μόνο που δημοσιευόταν στον ξένο τύπο ήταν τα… ερωτικά σκάνδαλα του Σάχη  και οι ιδιορρυθμίες του. Έτσι, πρόσφατα, γράφτηκε:

·        Στους ‘’Sunday Times” η ανατριχιαστική πληροφορία, ότι πολιτικοί κρατούμενοι δένονται πάνω σε τραπέζια από τα οποία περνάει ηλεκτρικό ρεύμα. Εκεί, ανάλογα με την περίπτωση, πολλές φορές ψήνονται ζωντανοί – κι αυτό αφού έχουν προηγηθεί βασανιστήρια ‘’κλασσικά’’, όπως πολύωρο ξύλο, φάλαγγα κ.λπ.

·        Στους ‘’Times’’ του Λονδίνου, ότι η μυστική αστυνομία του Σάχη, η SAVAK, διαθέτει πάνω από 30.000 (και κατά άλλες πληροφορίες 60.000) μόνιμους πράκτορες, ενώ ο αριθμός αυτών που… ευκαιριακά συνεργάζονται είναι εκπληκτικός: 3.000.000 άτομα!... Έτσι, αστυνομεύονται τα πάντα: ταξί, ξενοδοχεία, σχολεία (και ιδιαίτερα, βέβαια, τα πανεπιστήμια), εργοστάσια, ξένες πρεσβείες κ.λπ.

·        Στην ίδια εφημερίδα, ότι τα τελευταία 4 χρόνια:

-Ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων ξεπέρασε τις 50.000!

-Ο αριθμός των εκτελεσθέντων για πολιτικά αδικήματα, τους 200!

Όπως είναι γνωστό, ο Σάχης  και η οικογένειά του κατέλαβαν την εξουσία το 1953, όταν ανέτρεψαν με αιματηρό πραξικόπημα τη νόμιμη κυβέρνηση του Μοσαντέκ, χάρις στη βοήθεια των Αμερικάνων. Ήταν μια ‘’επιχείρηση’’ της CIA με πολλούς στόχους:

1.     Εσωτερικά, υπήρχε ένα αρκετά οργανωμένο σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα  (την εποχή του Μοσαντέκ) που έθετε σε αμφισβήτηση τα φεουδαρχικού χαρακτήρα δικαιώματα του περσικού κατεστημένου. (Από τότε μέχρι σήμερα ο αντικομμουνισμός έγινε φυσικά η επίσημη ιδεολογία του κράτους και ο Σάχης ο ‘’από ουρανού’’ θεόπεμπτος μεσίας και σωτήρας).

2.     Εξωτερικά, το σημερινό (1975) περσικό καθεστώς ήταν μια από τις πολλές (και καλές) αμερικάνικες επιλογές: οι υπεύθυνοι της ψυχρής αμερικανικής πολιτικής πρόβλεψαν, από πολλά χρόνια, τη σημασία της Περσίας σαν γεωγραφικής θέσης και ταυτόχρονα σαν χώρας με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου. Σήμερα, το σύμπλεγμα

CIA -περσική εσωτερική και εξωτερική πολιτική – περσικές μυστικές υπηρεσίας είναι τέτοιο που από τη μια μεριά κατοχυρώνει την εξουσία του Σάχη και της κλίκας του και από την άλλη εδραιώνει τα τεράστια συμφέροντα των αμερικανικών στρατιωτικών και οικονομικών μονοπωλίων. Εξ άλλου η ύπαρξη κοινών συνόρων Περσίας και Σοβιετικής Ένωσης αποτελεί έναν άλλο λόγο για τον οποίο το αστυνομικό κράτος του Σάχη γίνεται μέρα με τη μέρα περισσότερο καταπιεστικό. Όχι βέβαια γιατί υπάρχει άμεσος κίνδυνος από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά γιατί η ύπαρξη και μόνη της Σοβ. Ένωσης  δημιουργεί έμμεσα κινδύνους για το μέλλον αυτής της περιοχής. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, ο Σάχης έγινε ο χωροφύλακας των αμερικάνικων και δυτικών συμφερόντων στο νευραλγικό αυτό σημείο της Μέσης Ανατολής. Δεν είναι λοιπόν περίεργο, πως τέσσερα χρόνια μετά δημιουργήθηκε η SAVAK, που εξαρτιέται απ’ ευθείας από το Σάχη. Σήμερα, διοικείται από τον στρατηγό Νασσίρι, 67 ετών και συμμαθητή του Σάχη στη στρατιωτική ακαδημία, έναν άνθρωπο που σπάνια εμφανίζεται δημόσια και που όλη του η καριέρα έγινε στις μυστικές υπηρεσίες. Η έδρα της είναι ένα κτιριακό συγκρότημα με ψηλούς στο προάστιο Νιαβαράν , έξω από την Τεχεράνη.

·        Οι ‘’Times’’, πάλι, γράφουν ότι σε μια απεργία πράκτορες της SAVAK σκότωσαν, σ’ ένα εργοστάσιο έξω από την Τεχεράνη, 14 εργάτες-απεργούς με σιδερένιους λοστούς!...

ΠΑΝΤΩΣ, πάνω κι από την SAVAK υπάρχει μια άλλη ανώτερη αρχή: η Βασιλική Ανακριτική Υπηρεσία, με δικαίωμα ανάκρισης των πάντων – μέχρι υπουργών και μελών της SAVAK ακόμη. Διοικείται από τον στρατηγό Φαρντούστ, 55 ετών, παιδικό φίλο του Σάχη.

Ο Σάχης και η κλίκα του, βλέπετε, χρειάζονται το αστυνομικό κράτος, για να αντιμετωπίσουν την οργανωμένη, πιά, αντίσταση του περσικού λαού.

Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο γεγονός: το περσικό κατεστημένο (με επικεφαλής τον Σάχη) είναι απόλυτα ξεκομμένο από τις λαϊκές μάζες, με συνήθειες και τρόπο ζωής δυτικού τύπου. Στην Περσία υπάρχουν πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί, και με το πέρασμα του χρόνου η δημιουργία μιας αστικής τάξης, της οποίας τα δικαιώματα συγκρούονται με τα προκλητικά δικαιώματα της περσικής αυτοκρατορίας, είναι κάτι που προβληματίζει και ανησυχεί το Σάχη και τους Αμερικάνους συμβούλους του… Άλλωστε, τα πράγματα άρχισαν μάλλον να ξεκαθαρίζουν: σήμερα η αντίσταση προέρχεται από τρία τμήματα του περσικού λαού:

1.     Από οργανωμένες αριστερές ομάδες με σοβαρές πρωτότυπες εκδηλώσεις που φθάνουν πολλές φορές σε ένοπλες ενέργειες.

2.     Από ένα θρησκευτικό μωαμεθανικό κίνημα αντίστασης βασισμένο σε μοντέρνες μεθόδους πάλης ή όχι.

3.     Από φοιτητές και διανοούμενους. Οι πληροφορίες λένε πως οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία.

 

Ο Σάχης ανησυχεί πολύ για την οργανωμένη αντίδραση: ήδη υπάρχει συνεργασία μεταξύ όλων αυτών των ομάδων. Βασικό του όπλο παραμένουν οι εξαθλιωμένες, φοβισμένες και ανοργάνωτες μάζες, που προς το παρόν είναι απληροφόρητες και χωρίς πολιτική συνείδηση. Και, φυσικά, η βία. Πόσο, όμως, ακόμα μπορεί να κρατηθεί έτσι ένας λαός; Το καζάνι άρχισε να βράζει στην Περσία… 

                                  

 

Μακαρθισμός σε όλα τα επίπεδα. Μέρος 1ον

Είναι βέβαιο ότι ο Μακαρθισμός είχε την απόλυτη εφαρμογή του, στην χώρα που γεννήθηκε, Η.Π.Α., αλλά ως λογική, υπήρξε κι ανδρώθηκε στις χώρες που κινδύνευαν από τους "Κόκκινους". Μια απ' αυτές και η Ελλάδα, που ενώ οι μάχες του Εμφυλίου είχαν λήξει ήδη από τον Αύγουστο του '45, ο εμφύλιος μαίνονταν σε όλη την επικράτεια, αλλά με άλλους τρόπους.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 1954

"ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ" ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΓΙΝΗ "ΑΣΤΗΡ"...

______________________

Η "Σταρ Ελλάς" δ/νίς Διαλυνά

ανεπιθύμητη στην Αμερική!

__________

Ο ΜΑΚΑΡΘΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΔΕΝ ΤΗΣ ΘΕΩΡΕΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ

_________________________

Γιατί είχε φιλοτεχνήσει το εξώφυλλο

του βιβλίου του ποιητή Λουντέμη!

______

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΕΔΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

Η δεσποινίς Ρίκα Διαλυνά - "Σταρ Ελλάς 1954" - εμποδίζεται να ταξιδέψει στην Αμερική, για να πάρει μέρος στον διαγωνισμό του Λογκ Μπητς. Το αμερικανικό Προξενείο, αρνήθηκε να θεωρήσει το διαβατήριό της. Και το δικαιολογητικό; Γιατί είχε φιλοτεχνήσει το εξώφυλλο του τελευταίου βιβλίου του εξόριστου συγγραφέα Μενέλαου Λουντέμη, "Κραυγή στα πέρατα".

Η είδησις δημοσιεύθηκε στο χθεσινό απογευματινό δημοσιογραφικό όργανο των Καλλιστείων. με πολύστηλους τίτλους και με φωτοτυπία της τελευταίας σελίδας της ποιητικής συλλογής του κ. Λουντέμη, όπου αναφέρεται και η συνεργασία της δίδος Διαλυνά. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της εφημερίδας, το αμερικανικό Προξενείο αρνήθηκε να θεωρήση το διαβατήριο της δίδος Διαλυνά, επειδή, κατά τον αμερικανικό μεταναστευτικό νόμο "ο καθ' οιονδήποτε τρόπο συνεργασθείς εις την έκδοσιν αριστερού βιβλίου και εφ' όσον εις το εν λόγω βιβλίον αναφέρεται το όνομα τούτου, δεν δικαιούται εισόδου εις το αμερικανικόν έδαφος". Βρισκόμαστε έτσι μπροστά στο εξής γεγονός: Μια νέα κοπέλλα πήρε μέρος στα Καλλιστεία  -η "Αυγή" δεν πρόκειται τώρα να ξαναγυρίσει στο θέμα αυτό της αποκρουστικής εμπορίας της ομορφιάς. Όπως κι αν είναι, υποβλήθηκε σε έξοδα και σε αγωνίες, εξελέγη, και την στιγμή που επρόκειτο να επιβιβασθεί στο αεροπλάνο με τις ευλογίες της "Μεγάλης Ελλανοδίκου Επιτροπής" , βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στο προωθημένο κλι-

μάκιο του Μακ Κάρθυ. Ένα "απαγορεύεται" υψώθηκε σαν τοίχος στις - άσχετο σωστές ή όχι- επιδιώξεις της. Της αρνήθηκαν την θεώρησιν του διαβατηρίου της, επειδή η δεσποινίς Διαλυνά, που είναι ζωγράφος σπουδάστρια της Σχολής Καλών Τεχνών, έτυχε να φιλοτεχνήσει -για λόγους βιοποριστικούς- το εξώφυλλο στο βιβλίο ενός αριστερού συγγραφέα! Εντύπωσιν κάνει το πόσο ενήμεροι είναι οι "εδώ Αμερικάνοι" ακόμη και στα λογοτεχνικά μας ζητήματα. Φαίνεται τώρα καθαρά ότι και η ελάχιστη εκδήλωσις στην Ελλάδα παρακολουθείται με άγρυπνο μάτι από τους "συμμάχους" μας. Και ότι υπάρχουν εδώ ειδικές αμερικανικές υπηρεσίες, που παρακολουθούν την κίνησιν στον τόπο μας και καταγράφουν στα κατάστιχα του Μακ Κάρθυ ονόματα Ελλήνων και Ελληνίδων, που γίνονται έτσι "ανεπιθύμητοι" στην Αμερική.

ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΔΑ ΔΙΑΛΥΝΑ

Συντάκτις μας είδε χθες την δίδα Διαλυνά και εκθέτει ως εξής τις εντυπώσεις της και την συνομιλίαν που είχε μαζί της:

"Ξεκίνησα να επισκεφθώ την "Σταρ Ελλάς", αφού προηγουμένως μελέτησα, επισταμένως τις βιογραφίες, τις περιγραφές και τα ταξίδια της, με τα οποία για μέρες ταλαιπωρούσε τις στήλες της η γνωστή εφημερίδα. Και με την εντύπωσιν της τελευταίας ειδήσεως, για την ματαίωσιν του υπερατλαντικού της ταξιδιού, περίμενα να τη βρω να θρηνή τη ...μοίρα της.

Χρειάστηκε να "ταξιδέψω" κι' εγώ αρκετά στα χωράφια του τέρματος Αχαρνών ώσπου να την ανακαλύψω. Μένει στο σπίτι κάποιου συγγενή της και συνοδεύεται από την μητέρα της.  Κάθισα σ' ένα μικρό σαλόνι με αρκετά βιβλία και πίνακες και περίμενα με κάποια περιέργεια να αντικρύσω την "ωραία των ωραίων"...

Η δις Διαλυνά είναι μια αληθινή καλλονή. Δέχτηκε καλότροπα τις ερωτήσεις μου και απάντησε διπλωματικώτατα, αλλά σεμνά και πολιτισμένα. Στα καλλιστεία δεν πήρε μέρος επειδή επεδίωκε μόνο και μόνο να ονομασθή "Σταρ" και να την πουν "ωραία". Τα μεταχειρίσθηκε σαν μέσον για να ικανοποιήση την μεγάλη της επιθυμία να φύγη για το Χόλλυγουντ, όπου θέλει -ακόμα και τώρα...-να διακριθή σαν ηθοποιός του κινηματογράφου. Γιατί η "Σταρ Ελλάς" είναι και σπουδάστρια της Δραματικής Σχολής.

- Είχα την τύχη να εκλεγώ "Σταρ", μου είπε, αλλά προχθές, την τελευταία στιγμή μου ανήγγειλαν από την εφημερίδα, που οργάνωσε τα καλλιστεία, ότι το προξενείο δεν θεωρεί το διαβατήριο μου. Και αφορμή ήταν η συνεργασία μου στο εξώφυλλο ενός βιβλίου του κ. Λουντέμη, που πρέπει να σημειωθεί πως είχε καθαρά επαγγελματικό χαρακτήρα. Ένας αμερικάνικος νόμος απαγορεύει στους συνεργάτες ακόμα στην έκδοσιν αριστερού βιβλίου να εισέλθουν στο αμερικανικό έδαφος. Λυπάμαι πολύ που αυτό θα είναι εμπόδιο στις καλλιτεχνικές μου φιλοδοξίες.

Αποχαιρέτισα την δίδα Διαλυνά με την ευχή, οι καλλιτεχνικές της φιλοδοξίες να πραγματοποιηθούν εδώ, στην πατρίδα μας. Κι' απ' αυτή την άποψιν, ίσως ο μακκαρθικός αποκλεισμός της να της βγη σε καλό. Μια αληθινή καλλιτεχνική σταδιοδρομία δεν μπορεί ν' αρχίση από καλλιστεία που οργανώνει ένας αμερικάνικος οίκος Μαγιώ..."

Οι Ομολογίες

Αυτό που λέμε σήμερα ''ρεμπέτικο'' τραγούδι, δεν ξέρω αν θα το γνωρίζαμε με την μορφή που ήδη ξέρουμε, αν δεν είχαν προηγηθεί όλα τα τραγικά γεγονότα του ξεριζωμού των ανθρώπων στα 1922 από την Μικρά Ασία.

Ίσως αυτή μου την απορία να την έχουν λύσει ή να έχουν δώσει επαρκείς εξηγήσεις οι μουσικολόγοι και οι άλλοι περί την μουσική επιστήμονες και ειδικοί.

Δεν χωρά όμως καμία διαφορετική ερμηνεία και παρανόηση, το ότι εκείνα τα πρώτα τραγούδια που ακούστηκαν στους χωμάτινους δρόμους των προσφυγογειτονιών της Αθήνας, είχαν σαφείς επιρροές, από τον τρόπο που ζούσαν οι πρόσφυγες της Ιωνίας.

Ξεπερνώντας κατά κάποιο τρόπο, τις δυσκολίες του πρώτου καιρού, πείνα, αρρώστιες κ.α. κι αφού τα διάφορα επιτροπάτα είχαν αναλάβει να ''ταχτοποιήσουν'' τους πρόσφυγες, η ζωή, με τους νέους όρους πια, άρχισε να κυλάει ξανά, δύσκολα αλλά να κυλάει.

Από την άνοιξη του 1923 άρχισαν να στήνονται στις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές, οι προσφυγικοί συνοικισμοί, σε ''οικόπεδα'' που παραχωρούσε το κράτος, χωρίς τρεχούμενο νερό, φως, συγκοινωνίες και δρόμους.

Χαμόσπιτα και παράγκες ''φύτρωσαν'' στην Κοκκινιά, στην Καισαριανή, στους Ποδαράδες, στο Δουργούτι, στην Καλλιθέα, στην Δραπετσώνα κι αλλού.

Το Κράτος, η Ελληνική Πολιτεία είχε μεριμνήσει για την φροντίδα τους, ζητώντας από τους ξένους χρηματιστηριακούς οίκους τεράστια δάνεια. Μα δεν ήταν μόνο αυτά, μερίδιο είχαν οι ''τουρκόσποροι'' κι από τις αποζημιώσεις που είχαν πληρώσει και οι Τούρκοι.

Τίποτα από αυτά όμως, δεν έφτασε ποτέ στους φτωχούς παραλήπτες, παρά μονάχα ένα μικρό μέρος κι αυτό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα αυτών που 'κάναν κουμάντο.

Τα πιο πολλά πήγαν στις τσέπες διαφόρων επιχειρηματιών -όχι πως ήταν άδειες- με την δικαιολογία ότι θα άνοιγαν εργοστάσια για να δουλέψουν οι πρόσφυγες συμπατριώτες τους.

Από το 1926 και μετά, άρχισαν να καταβάλλονται οι πρώτες αποζημιώσεις για τις περιουσίες που άφησαν πίσω τους.

Αυτές, οι αποζημιώσεις, θα έφταναν μόνο το 1/5 της περιουσίας τους και το μικρότερο μέρος θα ήταν σε μετρητά ενώ το μεγαλύτερο, σε ομολογίες, που αποδείχτηκε αργότερα πως δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ακόμα κοροϊδία. 

Όμως παρά τις δυσκολίες, η ζωή συνεχιζόταν και αργά αργά οι άνθρωποι παρά τις ταλαιπωρίες βρίσκαν ξανά την δύναμη να στήσουν τα νοικοκυριά τους και να προκόψουν όσο μπορούσαν στις άγριες συνθήκες της εποχής.

Εργοστάσια φτιάχτηκαν, μεροκάματο μικρό αλλά σταθερό κάπως μπήκε στο σπιτικό, πλίνθοι και κεραμίδια αντικατάστησαν τους πρώτους τσίγκους και σιγά σιγά η ζωή βρήκε έναν ρυθμό. Επιστρέψαν στις παλιές συνήθειες κι όσο το επιτρέπαν οι καιροί, ακούστηκαν στις φτωχικές γειτονιές και τα πρώτα τραγούδια. Αυτά δεν μπορούσαν να μην είναι πάνω στους ίδιους μουσικούς δρόμους που γνώριζαν κι είχαν φέρει μαζί τους στα λιγοστά τους πράγματα, στις ψυχές τους μέσα, οι πρόσφυγες. Αυτό που άλλαζε μόνο, ήταν η θεματολογία. Ο πόνος της ξενιτιάς, όλες οι δυσκολίες που βρήκαν μπροστά τους, η φτώχεια, πήρε την θέση από τα αλέγρα τραγούδια της Μικρασίας. 

Όμως υπήρχε και κάτι νέο. Η σάτιρα!

Ο Νέαρχος Γεωργιάδης στο "Ρεμπέτικο και πολιτική" (Σύγχρονη Εποχή 1999) γράφει:

Ένα τραγούδι με τίτλο ''οι ομολογίες'' άρχισε τότε να κάνει το γύρο των συνοικισμών, των πόλεων κι όλης της Ελλάδας, παντού όπου υπήρχαν πρόσφυγες. Έφτασε ακόμη και μέχρι την Αίγυπτο και την Αμερική, όπως αποδείχνουν οι διάφορες παραλλαγές που φωνογραφήθηκαν σε δίσκους.

Καθώς τραγουδούσαν τις ''Ομολογίες'', οι πρόσφυγες λες και διασκέδαζαν με τα βάσανα τους, λες και τα έκαναν τραγούδι για να εξοικειωθούν με τις ιδιόμορφες περιστάσεις της μοίρας τους. 

Στην προτελευταία στροφή της παραλλαγής (που εδώ δεν ακούγεται, είναι όμως σημειωμένη στο κείμενο) ο τραγουδιστής εγκαταλείπει το εύθυμο του ύφος για να πει με αγανάκτηση ότι οι ομολογίες, σε αντίθεση με τα μετρητά, δε βοηθούν τις χήρες του πολέμου στην αποκατάσταση τους. Αυτό το οργισμένο ανάθεμα κατά των τραπεζών που ασκούν την κρατική πολιτική και συνεπώς, κατά του κράτους, αποτελεί μια τολμηρή πολιτική θέση του τραγουδιού.

Κι αν δε μου σώσει η μάνα σου σαράντα ομολογίες

και άλλες τόσες μετρητά, θάχουμε φασαρίες.

...................................................................

πανάθεμα σε τράπεζα, που δίνεις 'μολογίες

και δεν τις δίνεις μετρητά να παντρευτούν οι χήρες

'Αλλες εκτελέσεις, με μικρές αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες παραλλαγές στους στίχους.

Πολλαπλές αναγνώσεις Αντιφασισμού.

   Με αρκετή χρονική διαφορά τα δύο αυτά κείμενα-άρθρα γραμμένα, ήρθαν χτες να μου θυμίσουν πως η πάλη για φαινόμενα νεοσυντηρητισμού, φιλελευθερισμού ή και φασισμού, πρέπει να αντιπαλεύονται με κάθε τρόπο και μέσο. 

Το πρώτο είναι γραμμένο από τον Ηλία Πετρόπουλο την 20 / 4 / 1993 στο Παρίσι και δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία ένα μήνα μετά σχεδόν και το δεύτερο είναι γραμμένο από την Ελένη Συρίγου Ρήγου και δημοσιεύτηκε την 15 /10/ 2000 στην Αυγή (;)

      "Γράφω με δέος για τον Σάντα.

         Κάθε φορά που με επισκέπτεται ένας άγνωστος μου φοιτητής, τον ρωτάω αν ξέρει τον Λάκη Σάντα. Η απάντηση είναι πάντα αρνητική. Η έλλειψη ιστορικής μνήμης, που τόσο χαρακτηρίζει τον νεοέλληνα, αποδεικνύει ότι ο λαός μας πήρε το κακό μονοπάτι. Ο Σάντας, μαζί με τον Γλέζο, επιτέλεσαν μιαν εθνική ηρωική πράξη. Και πιο συγκεκριμένα, ο Σάντας και ο Γλέζος είναι οι πρώτοι αγωνιστές, που ξεκίνησαν την Αντίσταση κατά των χιτλερικών, ανά την Ευρώπη.

Αυτό έγινε την νύχτα 30/31 Μαΐου 1941 – δηλαδή, τότε ακριβώς που έπεσε και η Κρήτη στα νύχια της Βέρμαχτ. Η ιστορική στιγμή ήταν τόσον ευνοϊκή για την νατσιστική Γερμανία, ώστε το κουράγιο (ή, μάλλον, το θράσος) των δύο πατριωτών μου προξενούσε ανέκαθεν έναν ιερό σεβασμό. Δεν προτίθεμαι να περιγράψω το γεγονός. Απλώς, θέλησα να πω δυο εγκάρδιες φράσεις για τον Εθνικό Ήρωα Λάκη Σάντα, που συμβαίνει να είναι και αγαπημένος μου φίλος. Γνωρίζω, βέβαια, και τον Μανώλη Γλέζ0 από την εποχή της Χούντας, όποτε πέρναγα συχνά από το βιβλιοπωλείο του (-εκεί, μάλιστα, συνάντησα μια φορά και τον Παρτσαλίδη). Ωστόσο σήμερα το θέμα μου είναι ο Σάντας.

          Πάντα μου επιθυμούσα να γνωρίσω τον Σάντα, αλλά το όνειρο αυτό δεν γινότανε να πραγματοποιηθεί γιατί ο Σάντας είχε καταφύγει, το 1951, στον Καναδά, όπου έμεινε δώδεκα χρόνια. Τελικώς, πριν είκοσι χρόνια, πέσαμε στην ίδια φυλακή με τον Σάντα. Κι εκεί φούντωσε η έντονη φιλία μας. Απ’ ‘οτι θυμάμαι, η ιδιόρρυθμη αυτή φιλία – ανάμεσα σε έναν αναρχικό κι έναν κομμουνιστή – παραξένευε ιδιαιτέρως τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους. Όμως, ο Σάντας είναι ένας άντρας που δεν κωλώνει μπροστά σε τέτοιες λεπτομέρειες...

           Γράφω με αγάπη για τον Σάντα.

          Λατρεύω τις αφηγήσεις. Ο Λάκης Σάντας είναι γεννημένος αφηγητής. Για να είσαι σπουδαίος αφηγητής πρέπει να έχεις βιώματα και εμπειρίες. Ο Σάντας έζησε μια ζωή γεμάτη. Γιαυτό με γοήτευε με τις αφηγήσεις του. Περάσαμε μέρες και μέρες, κλεισμένοι στο κελί μου, αυτός μιλώντας κι εγώ ακούγοντας. Ο Λάκης μιλάει με πάθος, γιατί είναι φλογερός άνθρωπος, γιατί είναι αυθόρμητος και τζόρας.

          Μου διηγήθηκε αξέχαστες ιστορίες: άλλοτε για το πως πέρασε με καΐκι ο Άρης Βελουχιώτης από το Γαλαξίδι στον Μοριά (μετά από γενναία ουζοποσία) και άλλοτε πως ο ίδιος ο Σάντας μαζί με τον Φλωράκη έμειναν κρυμμένοι, τρεις μέρες, σε μια τρύπα για να σωθούν από τους φασίστες. Όλα όσα μου είπε ο Λάκης είναι χαραγμένα στη μνήμη μου. Και, προπάντων, η αφήγηση της ιστορίας με την χιτλερική σημαία της Ακρόπολης.Ομολογώ ότι θάθελα πολύ να ξανακούσω τον Λάκη, να μου αφηγείται εκείνες τις ιστορίες που συνταράξανε τη γενιά μας.

           Γράφω για να τιμήσω τον Σάντα.

           Την εποχή που ο Λάκης Σάντας και ο Μανόλης Γλέζος κατέβαζαν την σημαία με την σβάστικα δεν ανήκαν στο ΕΑΜ. Η ένταξη τους στην Αντίσταση έγινε το 1942. Ωστόσο, φαίνεται ότι ήδη ήσαν αριστεροί. Τυπικά, η έννοια της Αριστεράς ανάγεται στην γαλλική Επανάσταση. Αλλά, η Αριστερά και ο Αναρχισμός είναι πανάρχαιες έννοιες. Βλέποντας τα πράγματα κάτω από μια πλατύτερη οπτική, μπορείς να πεις ανέτως ότι οι Ινδοί φακίρηδες ή ερημίτες ορισμένων αποχρώσεων, οι κυνικοί φιλόσοφοι, οι άραβες και οθωμανοί δερβίσηδες που προέρχονταν από κάποιες σέκτες κτλ. Εκφράζανε μια ιδεολογία διαμαρτυρίας, δηλαδή, μιαν αριστερή, ή και αναρχική, κοσμοθεωρία. Τιμώντας τον Σάντα, θέλω να τιμήσω την Αντίσταση, την Αριστερά, την αιώνια Αριστερά. Σήμερα στην χώρα μας, όπου τα κουρέλια της Νέας Ορθοδοξίας, όπου οι καραγκιόζηδες του ρατσιστικού εθνικισμού, όπου οι κωλογλείφτες της δεξιάς, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα χαωτικής μισαλλοδοξίας, η Αριστερά παραμένει στο ρείθρο της πολιτικής ζωής και – παίρνοντας μιαν ανάσα – προετοιμάζει την ανασυγκρότηση της. Στο πλαίσιο της μπουρζουάδικης δήθεν – Δημοκρατίας στεκόμαστε όλοι μας (μαζί κι ο Σάντας), φαινομενικώς σαστισμένοι, και περιμένουμε να ξεδιαλύνει ο κουρνιαχτός που σηκώθηκε από το γκρέμισμα της Σοβιετικής Ένωσης, που με επιμονή είχε προβλέψει ο Καστοριάδης. Μέσα σ’ αυτή την θολούρα ο Σάντας παρέμεινε αγνός, μη υποκύπτοντας μήτε στην όποια πολιτική μόδα, μήτε στα δολώματα του ψευτο-αριστερού ΠΑΣΟΚ. "

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Διαβάζοντας στην κυριακάτικη Αυγή της 10ης Σεπτεμβρίου 2000 ότι, στην εκδήλωση μνήμης του καταστροφικού εμπρησμού της πόλης της Κέρκυρας που προκάλεσε η ναζιστική επιδρομή τη νύχτα στις 13 προς 14 Σεπτεμβρίου του 1943 , θα τιμηθούν από τον Δήμαρχο Κερκυραίων οι αντιστασιακοί Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας για την συμβολική τους αντιστασιακή πράξη να κατεβάσουν από την Ακρόπολη στις 30 Μαΐου του 1941 τη ναζιστική σημαία, θυμήθηκα πως είχα διαβάσει στο βιβλίο του Χρ. Χρηστίδη, Χρόνια Κατοχής 1941-1944 Μαρτυρίες Ημερολογίου, κάτι γύρω από την Γερμανική και την Ιταλική σημαία καθώς και για την αντιστασιακή πράξη του Γλέζου και του Σάντα. 

Ανατρέχοντας στις αντίστοιχες με τα γεγονότα ημερομηνίες του ημερολογίου του διαπίστωσα πως δεν είχα κάνει λάθος και ότι πράγματι άξιζε τον κόπο να διαβάσω ξανά.

'Έγραφε λοιπόν: ''1 Ιουνίου 1941, Κυριακή πρωί. Το μεσημέρι διαβάσαμε στην εφημερίδα ανακοίνωση της Γερμανικής Στρατιωτικής Αρχής. Αφαίρεσε, λέει, κάποιος τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη! Ρωτιέμαι γιατί το δημοσίεψαν. Φαντάζονται αλήθεια, πως υπάρχει ένας Έλληνας, έστω κι ο βαθύτερα κι ο πλέον αγιάτρευτα γερμανόφιλος, που να μην νιώσει ικανοποίηση και περηφάνια για την ηρωική τρέλα; Οπουδήποτε αλλού - στο σπίτι του ''Κυρίου Προέδρου της Κυβερνήσεως'', στο σπίτι του κ. Αντιπροέδρου ή στο κεφάλι του κ. Χατζημιχάλη - θα μπορούσαμε να ανεχτούμε τον αγκυλωτό σταυρό. Ας μας άφιναν όμως αμαγάριστη την Ακρόπολη!".

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι στο ημερολόγιο του και στις εφημερίδες δημοσιεύτηκε η ακόλουθη ανακοίνωση: "Το υπό τον κ. Γεώργιον Μερκούρη Εθνικοσοσιαλιστικόν κόμμα της Ελλάδος εκφράζει την οδυνηράν του κατάπληξιν δια την πράξιν της απρεπείας, της επιδειχθείσης προς το σύμβολον κράτους γενναίου, ισχυρού και εκδηλώσαντος δι' υψηλοφρόνων πράξεων τας φιλικάς του διαθέσεις προς τον ελληνικόν λαόν. Η ακατανόμαστος αυτή πράξις είναι αδύνατον να είναι έργον 'Ελληνος ανεξαρτήτου την ψυχήν και το φρόνημα. Είναι έργον κατωτέρου ανθρώπου, ξένα συμφέροντα υπηρετούντος.

Δια τούτο η πράξις αύτη παραδίδεται εις την κοινήν περιφρόνησιν και αποδοκιμασίαν των Ελλήνων , οι οποίοι δεν λησμονούν τας φιλελληνικάς εκδηλώσεις των νικητών." 

Την επαναστατική πράξη του Γλέζου-Σάντα την ονομάζει απρεπή και ότι υπηρετεί ξένα συμφέροντα. δεν μένουν όμως ικανοποιημένοι απ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς και καλούν τους έλληνες να αποδοκιμάσουν και να περιφρονήσουν αυτή την πράξη. Ένα άλλο κόμμα θα ξεπεράσει σε ύφος αλλά και σε πράξεις το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Ελλάδος και φυσικά δεν είναι άλλο από το ''Εθνικοσοσιαλιστική Φρουρά της Ελλάδος'' το οποίο επικήρυξε τους κλέφτες. Δυό- τρείς μόλις μέρες αργότερα στο ''Βήμα" αγγέλεται πως: ''Το πολιτικόν κόμμα  Εθνικοσοσιαλιστική Φρουρά της Ελλάδος προεκήρυξεν αμοιβήν 20.000 δραχμών υπέρ εκείνου όστις ήθελε καταθέσει ή οπωσδήποτε σοβαρώς συντελέσει εις την σύλληψιν του δράστου της κλοπής της γερμανικής σημαίας'' (από την Ακρόπολη).

Φυσικά μετά το γεγονός της ... κλοπής υψώθηκε νέα γερμανική σημαία η οποία κυμάτιζε μαζί με την ιταλική που είχε ήδη υψωθεί δίπλα της. Η ιταλική όμως ήταν πέντε φορές μεγαλύτερη - όπως αναφέρει ο Χρηστίδης - της γερμανικής. Την ίδια μέρα ο αέρας θα κουρελιάσει την πελώρια ιταλική σημαία, η οποία θα αντικατασταθεί με μια μικρότερη , έτσι ώστε η γερμανική να είναι τώρα πιο μεγάλη. ύστερα όμως από λίγες μέρες οι ιταλοί έβαλαν μια καινούρια που, χωρίς να είναι τόσο μεγάλη ήταν τρείς φορές μεγαλύτερη από την γερμανική. Οι γερμανοί αντεπιτέθηκαν με μια μεγαλύτερη της ιταλικής. μέσα σε 24 ώρες ο αέρας άρχισε να την κουρελιάζει. Την επομένη δεν είχε απομείνει σημαία στο κοντάρι. Την μεθεπομένη ύψωσαν νέα σημαία που κι αυτή ήταν μεγαλύτερη απ' την ιταλική. Καιο Χρηστίδης στις 18 Ιουλίου σημειώνει: ''Φυσικά η δική μας, στημένη σημαντικά πιο πίσω, σαν υπηρέτρια που στέκει από σεβασμό πολλά βήματα πίσω από τις κυράδες της, είναι πολύ μικρότερη από τις άλλες δύο. Ίσως γι αυτό δεν κουρελιάστηκε ως τώρα καθόλου''. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το σύνβολο του κατακτητή κατέβηκε υποδηλώνοντας την αντίσταση του ελληνικού λαού. όσο για το κουρέλιασμα αυτό το έκανε ο αέρας..."

 

       

Η Κοινή αναζήτηση της Δικαιοσύνης στις ΕΠΑ

" Όλα ήταν μοντέρνα και ακηλίδωτα σ' αυτή την αίθουσα. Τα φώτα πολύ πιο δυνατά από το φως της μέρας, τόνιζαν την τελειότητα του χώρου. Απ' αυτό το άψογο, ωραίο δωμάτιο, σκέφτηκα, γυναίκες και άντρες στέλνονταν σε βρώμικα κελιά, μερικοί στο θάλαμο του θανάτου, ακριβώς απέναντι από το Σαν Κουεντίν. Όπως είχα μάθει από τον τύπο, οι αίθουσες του δικαστηρίου - και ολόκληρο το Κοινοτικό Κέντρο του Marin County- είχαν σχεδιαστεί από τον  Frank Lloyd Wright.

Για τις αίθουσες, είχε χρησιμοποιήσει ένα μοτίβο από κύκλους. Σ' αυτήν, όπου έγινε η πρώτη εμφάνισή μου στο δικαστήριο, το ταβάνι είχε μια μεγάλη στρογγυλή επένδυση με φώτα γύρω γύρω. Τα έπιπλα στην αίθουσα ήταν έτσι τοποθετημένα, ώστε ν' αντιστοιχούν στον πάνω κύκλο - η έδρα του δικαστή, η έδρα των ενόρκων, τα τραπέζια του δημόσιου κατήγορου και των δικηγόρων υπεράσπισης - όλα ήταν έτσι ταχτοποιημένα, ώστε να σχηματίζουν κύκλο.

Αργότερα έμαθα πως σχεδιάζοντας τις αίθουσες ο Wright είχε κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό του. Ήθελε να περιγράψει τη φύση της δικαιοσύνης στις Ενωμένες Πολιτείες. Οι συμμετέχοντες σε μια δίκη, πίστευε, δεν έπρεπε να φαίνονται σαν αντίδικοι. Αντίθετα, ο δικαστής, οι ένορκοι, ο κατήγορος και ο κατηγορούμενος κρατούν ο ένας τα χέρια του άλλου σε κύκλο, σε μια κοινή αναζήτηση της δικαιοσύνης''

Από την περιγραφή της Angela Davis, της αίθουσας που θα δικαζόταν, όπως την διάβασα στο "Αν αυτοί έρθουν την αυγή'' εκδ. Νέα Σύνορα

Εξισώσεις και ... εξισώσεις .

Πολύς λόγος γίνετε τις τελευταίες ημέρες , για την ευκολία με την οποία κάποια ΜΜΕ , εξισώνουν κάποια γεγονότα που συμβαίνουν . Mε ζήλο , επιδίδονται σε έναν αγώνα επίδειξης "νομιμότητας" στ' αφεντικά τους , προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αποδείξουν ότι η βία της εγκληματικής , ναζιστικής "χρυσής αυγής" , έχει σαν αφετηρία την "βία" της αριστεράς . Πολλοί μάλιστα τολμούν να προχωρήσουν ακόμα βαθύτερα στην αυθαιρεσία τους , θεωρώντας πως η Αριστερά , είναι ο γεννήτορας κάθε φασιστικού ή ναζιστικού φαινομένου στην Ελλάδα , κάτι που δεν τολμούν καν να το σκεφτούν οι ειδικοί επί τέτοιων θεμάτων Γερμανοί συνταγματολόγοι κλπ  ! 

Θράσος που αποκτήθηκε από την αυθαιρεσία που διακρίνει τους επιχειρηματίες εκδότες , υιοθετείται από τους εντεταλμένους υπάλληλους και που προβάλλεται κατά κόρον από όλων των ειδών τα μέσα .

 Αφορμή για το σημείωμα αυτό και που η εισαγωγή του σημειώματος δεν το δείχνει , είναι κάποια γεγονότα των ημερών  συνδυασμένα με όσα συνέβησαν πριν από δύο χιλιετίες περίπου , που βέβαια δεν γνωρίζω αν έχουν ιστορική βάση , ωστόσο όμως δεν χάνουν την αξία που κατέχουν στον συλλογισμό μου , σ' αυτό το σημείωμα . 

Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια και για να αποδειχθεί η προφητεία , ένας βασιλιάς θέλοντας να εδραιώσει την θέση του , διέταξε την σφαγή   14.000 παιδιών και βέβαια ο λόγος γίνετε για τον γνωστό σε όλους μας Αραβικής καταγωγής , Ηρώδη τον Μέγα , βασιλιά - τοποτηρητή των Ρωμαίων - της Ιουδαίας . 

Έπρεπε να περάσουν δύο χιλιετίες , για να δούμε να επαναλαμβάνετε η ιστορία όχι ως φάρσα , αλλά ως δράμα και να καταγράφονται από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία , σφαγές παιδιών κάθε ηλικίας και φυλής , σε όλες τις γωνιές του πλανήτη , σε χώρες που προάγουν και υπερασπίζονται τον πολιτισμό και τα ιδεώδη του , αλλά και σε χώρες που με βάση τα δικά μας πρότυπα , θεωρούνται  "χώρες του τρίτου κόσμου" . 

Έτσι λοιπόν , σήμερα το μεσημέρι , τα διάφορα ραδιοφωνικά magazino , αναμετέδιδαν την είδηση : "Τουλάχιστον δέκα κορίτσια μεταξύ 9 και 13 ετών έχασαν τη ζωή τους και άλλα δύο τραυματίστηκαν στο ανατολικό Αφγανιστάν όταν εξερράγη νάρκη την ώρα που μάζευαν ξύλα, λίγο έξω από τον οικισμό τους."  Χωρίς πολλές λεπτομέρειες . Μια απλή καταγραφή . Όπως σημειώνει κάποιος υπάλληλος στο μπλοκάκι του , τις απογραφές των προϊόντων από τα ράφια της αποθήκης του .

Σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη , κάποιος παρανοϊκός , οπλισμένος με όπλο που γενναιόδωρα του παραχώρησε η Πολιτεία , δολοφόνησε μέσα στην παραφροσύνη του είκοσι παιδιά , πριν πέσει κι αυτός νεκρός . Μόνο μια "τρέλα" θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον να κάνει κάτι τέτοιο . Μόνο η αναλγησία ενός Κράτους , που αδυνατεί ή δεν θέλει να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες του , δίνει την δυνατότητα σ' αυτούς να έχουν στην κατοχή τους κάθε είδους πολεμικό όπλο ΝΟΜΙΜΑ ! 

Βεβαίως η συζήτηση για την ισχύ ή την ακύρωση του νόμου , για την οπλοκατοχή , ξεκίνησε πάλι , όπως είχε συμβεί και παλιότερα , όταν άλλοι "παρανοϊκοί" , οπλισμένοι , δολοφονούσαν ανύποπτους αθώους ανθρώπους .  Πάλι , την πρωτοβουλία για την συζήτηση , πήρε ο Πρόεδρος 

που όμως με σαφήνεια δήλωσε πως θα εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε η Πολιτεία να απαγορεύσει την οπλοκατοχή ! Τι υποκρισία αλήθεια ! Όχι περισσότερη , από την  αποφασιστικότητα που δείχνει σε άλλες περιπτώσεις ένας Πρόεδρος ...  όταν πρόκειται να προστατέψει τα δημοκρατικά ιδεώδη από τις τρομοκρατικές επιθέσεις αλλόδοξων φονταμενταλιστών . Την ίδια ώρα που γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για το πως και το πως το γιατί έφτασαν να θρηνούν είκοσι και πλέον αθώες ψυχές στο δημοτικό σχολείο , κάποια άλλα παιδιά , σαν γνήσια παιδιά ενός κατώτερου Θεού , πέφτουν νεκρά , διαμελισμένα , καθώς μαζεύουν ξύλα για να ζεσταθούν αυτά και οι οικογένειές τους . Αυτά , δεν θα τα κλάψει κανείς Πρόεδρος . Καμιά επιμνημόσυνη δοξολογία δεν θα πραγματοποιηθεί , έτσι κι αλλιώς , ίσως κανείς δεν θα γνωρίζει ούτε το όνομά τους . Κανείς Διεθνής Οργανισμός , δεν θα ασχοληθεί μ' αυτά και δεν θα κάνει το παραμικρό για να είναι αυτά τα τελευταία . Ούτε καν ο Κάρολος Παπούλιας θα δώσει εντολή στον διπλωματικό ακόλουθο του Γραφείου του να συντάξει ένα τυπικό τηλεγράφημα συμπάθειας . Κανείς ...

Οι τηλεοράσεις , για μεγάλο χρονικό διάστημα , θα προβάλουν τα ξανθά χαμογελαστά προσωπάκια των αθώων παιδιών που έχασαν την ζωή τους από τα πυρά ενός παρανοϊκού δολοφόνου , που το χέρι του όπλισε το Κράτος Δικαίου , αλλά δεν θα ασχολείται μ΄αυτά που χάθηκαν στα άνυδρα πετρώδη βουνά του Αφγανιστάν . Ούτε καν με τα παιδιά της μαρτυρικής Γάζα , που πέφτουν σχεδόν καθημερινά θύματα της Ισραηλινής θηριωδίας . Ακόμα και γι αυτά της Συρίας , δεν υπάρχει ούτε ένα δάκρυ .

Είπαμε , παιδιά ενός κατώτερου Θεού ή σωστότερα , ενός ανύπαρκτου Θεού ...

Παραμένει όμως το ερώτημα στον αναγνώστη του σημειώματος αυτού , που είναι φανερό ότι γράφτηκε κάτω από το άγχος της πίεσης των γεγονότων και παραμένει ελλιπές και ανολοκλήρωτο .

Που είναι η εξίσωση ;

Οι προσπάθειες απόδειξης των εξισώσεων , ξεκίνησαν από κείνη την φωτιά στην Mrafin , την άνοιξη του 2008 , συνεχίστηκαν κάθε φορά που "άγνωστοι" κουκουλοφόροι , έσπερναν την βία και κατάφερναν με την δράση τους να διαλύσουν κάθε ειρηνική διαδήλωση και ολοκληρώθηκε με την άνανδρη επίθεση κατά του βουλευτή της Αριστεράς . Σ' αυτή την εξίσωση , παρόλο που οι γνωρίζοντας μαθηματικά , ξέρουν πως η εισαγωγή περισσότερων του ενός αγνώστων , δυσκολεύει την λύση , οι "παπαγάλοι" των μεγαλοεργολάβων , ξεχνούν να βάλλουν , την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα , τις δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις σε ανύποπτους μετανάστες , τα εκατοντάδες ξεβρασμένα πτώματα μικρών παιδιών αλλά και ενηλίκων στις ακτές μας , αλλά δεν ξεχνούν να "τοποθετήσουν" στη σωστή θέση το χαστούκι του ναζί Ηλ. Κασιδιάρη . Αυτές τις εξισώσεις , κάνουν προσπάθειες κάθε μέρα να λύσουν οι μεσάζοντες των μεγαλοεργολάβων , όμως με επιμέλεια , αφήνουν μία . 

Αυτή της δολοφονίας αθώων ψυχών . Αυτή την εξίσωση , δεν την πιάνουν καθόλου στα χέρια τους . Αυτή είναι άλλη υπόθεση , που άπτεται των γνώσεων ειδικών ψυχολόγων . Τι και ποιός όπλισε το χέρι του παρανοϊκού δολοφόνου ; Το αν θα πρέπει να προσθέσουν και τους "παράγοντες" , Αφγανιστάν , Συρία , κ.α. , δεν τους αφορά ...

Ο φασισμός της τρίτης χιλιετίας , ο Αρβανιτόπουλος και οι άλλοι ...

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά κι έχουν γραφτεί πολλά περισσότερα , στο διαδίκτυο και ειδικά στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , που ειλικρινά , δεν ξέρω αν , το να σας εξιστορήσω , το τι κουβεντιάζαμε χτες το βράδυ με τον κύριο ΑΜ και που όπως ήταν φυσικό , με εξόργισε τόσο πολύ , θα είχε μεγάλη σημασία . Θα τολμήσω να το κάνω όμως , γιατί πιστεύω πως τελικά , οι θεωρίες περί του φασισμού της τρίτης χιλιετίας , είναι πέρα για πέρα βάσιμες και μάλιστα θα πρότεινα να ανατρέξετε στην σχετική βιβλιογραφία και να τις μελετήσετε . 

Σημείο διαφωνίας μας αυτήν την φορά , δεν ήταν τίποτα άλλο , από το αν θα πρέπει ένας δάσκαλος , ανεξάρτητα , από την πολιτική/ιδεολογική του επίσκεψη , θα πρέπει να δίνει την μάχη , ώστε τα σχολεία , όχι μόνο να μην  κλείνουν , αλλά να πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς , σαν δείγμα πραγματικής ανάπτυξης . Αφορμή για να ξεκινήσει η κουβέντα μας , ήταν ένα σχόλιό μου , που δεν άφησε να "πέσει" κάτω , όπως του αρέσει να κάνει και που ήταν η αιτία να ανάψει η συζήτηση και να φτάσει στο μη παρέκει !

Παρακολουθούσαμε  τις ειδήσεις , σε κάποιο "μεγάλο" και κρατικό εν τέλει κανάλι , βλέπαμε τις νέες επιχειρήσεις του υπ.προ.πο. "Ξένιος Ζευς" (μα τι ύβρις κι αυτό) στην πόλη της Πάτρας αλλά και σε κάποια άλλη επαρχιακή κωμόπολη της Μακεδονίας , τις συλλήψεις , που δεν διέφεραν με το τσουβάλιασμα και με σκυφτό το κεφάλι , μουρμούρισα , πως το έλεγαν εκείνο οι παλιοί γαμώτο ..."όπου κλείνει ένα σχολείο , ανοίγει μια φυλακή..." .

"Μα τι μπούρδες είναι αυτές που αναμασάς μέσα από τα δόντια σου ρε συ " ;

Δεν είδες ; Καζάνι που βράζει η σχολική κοινότητα των καλλιτεχνικών σχολείων . Ο Ακαδημαϊκός (!)  υπουργός παιδείας και δια βίου μάθησης , δέχτηκε αντιπροσωπευτική ομάδα μαθητών καλλιτεχνικών σχολείων της πρωτεύουσας , για να του ζητήσουν να μην καταργηθούν τα μέσα μεταφοράς , που τους μεταφέρουν από και προς τα σχολεία τους , που παραμένουν απλήρωτα ήδη δύο χρόνια και αυτός , ο Δάσκαλος πρώτα και μετά πολιτικός προϊστάμενος στον τομέα της παιδείας , απάντησε  “ΕΙΣΤΕ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ”. Και πρόσθεσε : “Τι το θέλετε το Μουσικό σχολείο; Πηγαίνετε σε ένα Ωδείο στη γειτονιά σας”

Καλέ μου κύριε ΑΜ , για όποιον έχει ελάχιστο πολιτικό κριτήριο , μπορεί να καταλάβει , πως η αναιδής αυτή απάντηση του Αρβανιτόπουλου (έτσι χωρίς το κύριε) , ήταν μια απλή υπεκφυγή της ορθής (κατά τις εντολές της τρόικας) απάντησης που ήταν "αφού θα σας κλείσω τι συζητάτε τώρα ;" Γιατί έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ , ο απλός και με τις λιγοστές εγκύκλιες γνώσεις μου . 

Δεν έχω καμία διάθεση να σου εξηγήσω πόσα είναι αυτά τα σχολεία , και τι ακριβώς προσφέρουν στον τομέα καλλιτεχνική παιδεία . Απλά θα σου πω , θέλει να κλείσει κάποια σχολεία . Έτσι , νέτα σκέτα . επικαλείται την έλλειψη κονδυλίων , την ώρα που τα δις των καταθέσεων του εξωτερικού , "πετάνε " σφυρίζοντας δίπλα μας , την ώρα που ο συνάδελφος του υπουργός ασφάλειας , βρίσκει κονδύλια και "χτίζει" στρατόπεδα συγκεντρώσεων ψυχών και όχι μόνον . 

Άρα ; Άρα αγαπητέ μου κύριε ΑΜ , κλείνει ένα σχολείο , ανοίγει μία φυλακή , σωστά ; διαφωνείς ; Μάλλον όχι .

Αλλά ξέρεις κάτι , (για να έρθω και σ αυτό που σημείωσα στην αρχή περί μέσων κοινωνικής δικτύωσης) , είναι πολύ εξοργιστικό , αυτό που συμβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , από μερίδα (ακόμα μικρή) ατόμων , με κάποιο κοινωνικό στάτους τέλος πάντων (αυτό που δείχνουν τουλάχιστον) που αναλαμβάνουν να κάνουν την βρώμικη δουλειά και μάλιστα αμισθί !

Μην γελάς καθόλου κύριε ΑΜ . Θα καταλάβεις αμέσως τι εννοώ . 

Προχτές πάλι κι ενώ εξυφαίνεται το σχέδιο για κλείσιμο των καλλιτεχνικών σχολείων , αλλά και τα άλλα που έχουν να κάνουν με τις περικοπές στην Παιδεία , έρχεται ο λαλίστατος κονδυλοφόρος υπηρέτης του Αλαφούζου , ένας εκ των θεωρητικών (τρομάρα του) του κινήματος του φασισμού της τρίτης χιλιετίας Στέφανος Κασιμάτης και σε σχόλιό του σε μεγάλη "Καθημερινή" εφημερίδα , λέει :"Επιτέλους, ένα καλό νέο για την ανώτατη παιδεία της χώρας. Οπως ανακοινώθηκε αρμοδίως από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συμφωνήθηκε η επέκταση της επιστημονικής συνεργασίας του ΑΠΘ με το Πανεπιστήμιο των Τιράνων. Υπενθυμίζεται ότι η συνεργασία των δύο ιδρυμάτων είχε ξεκινήσει από το 1998 στους τομείς της Ιατρικής και των Φυσικών Επιστημών, τώρα όμως υπεγράφη από τους πρυτάνεις των δύο ιδρυμάτων η επέκτασή της στα τμήματα Οδοντιατρικής, Πληροφορικής, Ψυχολογίας, καθώς και Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Οπως αναφέρει η ανακοίνωση του Αριστοτελείου, «η συμφωνία προβλέπει επίσης την παράδοση διαλέξεων από καθηγητή του Πανεπιστημίου των Τιράνων στο Κέντρο Διδασκαλίας Κέντρων Γλωσσών του ΑΠΘ και αντίστοιχα καθηγητή του Αριστοτελείου στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων. Στις προθέσεις των πρυτανικών αρχών των δύο πανεπιστημίων παραμένει η λειτουργία κοινών μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών». Είναι πρόδηλο, συνεπώς, ότι η επίζηλη θέση του ΑΠΘ στην τέταρτη εκατοντάδα των καλύτερων 500 πανεπιστημίων του κόσμου, σύμφωνα με την πρόσφατη κατάταξη της Σαγκάης, ήδη αποδίδει αποτελέσματα ανάλογου κύρους."

Είναι φανερή και καθόλου προβοκατόρικη η προσπάθεια του think tank Στ. Κασιμάτη , να λοιδορήσει πρώτα απ' όλα το ΑΠΘ , συμπληρώνοντας με μια εξυπνάδα του τις επιθέσεις που δέχεται και το ΑΠΘ αλλά και όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα  , αλλά πέφτει στο κενό δυστυχώς γι αυτόν και για τους εργοδότες του , αφού το ίδιο το επιχείρημα που χρησιμοποιεί , είναι σαθρό και αναπόδεικτο , αλλά και φανερή η εμπάθεια του απέναντι στην πανεπιστημιακή κοινότητα . 

Όμως , πραγματικά μου προκαλεί θλίψη , πολύ μεγάλη , όταν μαθαίνω , πως άνθρωποι , χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης , που προβάλλουν με έπαρση χιλίων καρδιναλίων και που κάποιοι από αυτούς τυχαίνει να είναι και "δάσκαλοι" , επικροτούν τέτοιες ελεεινές στην κυριολεξία , απόψεις και τις αναπαράγουν ! Για να μην αναφερθώ , στην επιπολαιότητα με την οποία χρησιμοποιούν το μέσο και αναπαράγουν κάτι αναπόδεικτο αλλά και κάτι που στρέφεται ενάντια σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα . 

Κύριε ΑΜ , με πικραίνει ακόμα πιο πολύ , όταν αυτοί που ανάφερα πιο πάνω , τυχαίνει να είναι και δάσκαλοι μουσικής , με καλλιτεχνικές ανησυχίες και που στην καθημερινή τους ενασχόληση με τα κοινωνικά μέσα , επιλέγουν να αναδείξουν σαν κυρίαρχο θέμα , την επιλογή του ΑΠΘ να συνεργαστεί με το Πανεπιστήμιο Τιράνων (που ναι αν δεν το ξέρετε έχει και πανεπιστήμιο εκεί ) και όχι με ένα ζήτημα που άπτεται της αρμοδιότητας τους , που δεν είναι άλλη από την επιχείρηση ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ και που δεν είναι άλλη , από το κλείσιμο των καλλιτεχνικών / μουσικών σχολείων . 

Λυπάμαι ...

'Εσκυψε το κεφάλι ο κύριος ΑΜ και αναζήτησε λίγη ησυχία , βυθίζοντας το βλέμμα του , πέρα , κατά την θάλασσα . Δεν έφταιγα εγώ που του χάλασα την ησυχία , οι φίλοι του και οι επιλογές του ήταν η αιτία . 

The American Dream ή "από το αμερικανικό όνειρο στην ανισότητα".

Σημείωση του αντιγραφέα : Το άρθρο αυτό , δημοσιεύθηκε στο www.project-syndicate.org και το βρήκα μεταφρασμένο στο φύλλο της "ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ" της 28ης του Ιούνη του 2012 . Πολλά από όσα σημειώνει ο συγγραφέας του άρθρου , Νομπελίστας  Joseph E. Stiglitz , με βρίσκουν σύμφωνο . Οφείλω όμως να ομολογήσω , με όση αναίδεια με έχει "ποτίσει"  η τριαντάχρονη συμμετοχή μου , στην διαδικασία της παραγωγής , αλλά και στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις , ότι κάποια από τα συμπεράσματα του Κυρίου Καθηγητή , μάλλον δεν είναι απαραίτητο να έχεις σπουδάσει Οικονομικές , Πολιτικές ή κάποιες άλλες επιστήμες , για να τα συμπεράνεις . Όμως , από την μικρή μου πείρα , ασφαλώς ο Κύριος Καθηγητής , έχει πολύ μεγαλύτερη , μπορώ με πολύ μεγάλη ασφάλεια  , να τον διαβεβαιώσω , πως , όσες "επισκευές" κι αν παίρνει το καπιταλιστικό εποικοδόμημα , όσα "φτιασιδώματα" κι αν γίνουν στο American Dream , που καταρρέοντας , δείχνει ξεκάθαρα το αληθινό του πρόσωπο (του καπιταλισμού) , τίποτα δεν θα αλλάξει , αν δεν αλλάξουν οι ίδιες οι σχέσεις παραγωγής . Αυτά τα έχει γράψει και τα έχει αποδείξει με τον πλέον επιστημονικό τρόπο , ένας άλλος μεγάλος κι ας μην ήταν καθηγητής , ο Karl Marx και βέβαια , δεν τιμήθηκε ποτέ με κάποιο βραβείο Nobel . 

Ας είναι όμως , τον τιμούν καθημερινά για δεκαετίες , οι μισθωτοί εργαζόμενοι , με τους αγώνες τους για την κοινωνική και ταξική τους απελευθέρωση .   

Από το αμερικανικό όνειρο στην ανισότητα.

Του Joseph E. Stiglitz

Η Αμερική αυτοπροβάλλεται ως η γη των ευκαιριών , ενώ και άλλοι τη βλέπουν υπό την ίδια οπτική γωνία . Όμως , μολονότι όλοι μπορούμε να θυμηθούμε παραδείγματα Αμερικανών που έφτασαν στην κορυφή με τις δικές τους δυνάμεις , εκείνο που έχει σημασία είναι οι στατιστικές : σε ποιο βαθμό οι ευκαιρίες στη ζωή ενός ατόμου εξαρτώνται από το εισόδημα και την εκπαίδευση του ίδιου ή των γονιών του ;

Σήμερα , τα στατιστικά δεδομένα δείχνουν ότι το αμερικανικό όνειρο είναι μύθος . Στις ΗΠΑ υπάρχει , σήμερα , λιγότερη ισότητα ευκαιριών απ’ ό,τι στην Ευρώπη ή σε οποιαδήποτε βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα του πλανήτη , για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία .

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Αμερική έχει το υψηλότερο επίπεδο ανισότητας από κάθε άλλη αναπτυγμένη χώρα – και το χάσμα με τον υπόλοιπο κόσμο διευρύνεται . Στην ανάκαμψη της περιόδου 2009-2010 , το κορυφαίο 1% των πλουσίων στις ΗΠΑ κατείχε το 93% της αύξησης τους εισοδήματος . Και άλλοι δείκτες της ανισότητας – όπως πλούτος , υγεία και προσδόκιμο ζωής είναι αρνητικοί ή έχουν επιδεινωθεί . Η ξεκάθαρη τάση είναι αυτή της συγκέντρωσης του εισοδήματος  και του πλούτου στην κορυφή , της στασιμότητας στο μέσον της κοινωνικής κατάταξης και της αυξανόμενης φτώχειας στο κατώτατο άκρο . Θα σήμαινε πράγματι κάτι , εάν τα υψηλά εισοδήματα αυτών που ανήκουν στην κορυφή του πλούτου ήταν αποτέλεσμα συνεισφορών στην Κοινωνία , όμως η Μεγάλη Ύφεση έδειξε το αντίθετο : ακόμη και οι τραπεζίτες , οι οποίοι οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία , όπως και τις επιχειρήσεις τους στο χείλος της κατάρρευσης , έλαβαν τεράστια μπόνους . 

Μια καλύτερη ματιά αυτών που βρίσκονται στην κορυφή , αποκαλύπτει ένα δυσανάλογο ρόλο για όλους όσοι αναζητούν υπέρογκες αποδόσεις : ορισμένοι έχουν αποκτήσεις τον πλούτο τους , ασκώντας μονοπωλιακή τακτική , ενώ άλλοι είναι διευθύνοντες σύμβουλοι που έχουν επωφεληθεί από τις δυσλειτουργίες σε επίπεδο εταιρικής διακυβέρνησης , έτσι ώστε να διεκδικήσουν για τους εαυτούς τους ένα υπερβολικό μερίδιο στα εταιρικά κέρδη . Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι , που χρησιμοποίησαν τις πολιτικές διασυνδέσεις , για να ωφεληθούν από την κυβερνητική ‘’γενναιοδωρία’’ – είτε από τις υπερβολικά υψηλές τιμές για τα προϊόντα εκείνα που αγοράζει η κυβέρνηση (φάρμακα) είτε από τις υπερβολικά χαμηλές τιμές από το ενεργητικό που πωλεί η κυβέρνηση (δικαιώματα στον ορυκτό πλούτο) . Αντίστοιχα , ένα μέρος του πλούτου από αυτούς που ανήκουν στο χρηματοπιστωτικό κόσμο προέρχεται από την εκμετάλλευση των φτωχών , μέσω ληστρικών δανείων και καταχρηστικών πρακτικών στις πιστωτικές κάρτες . Αυτοί δε που βρίσκονται στην κορυφή , σε αυτές τις περιπτώσεις , πλουτίζουν σε βάρος αυτών που βρίσκονται στο κατώτατο σημείο της κοινωνικής κλίμακας . 

 Ίσως τα πράγματα να μην ήταν τόσο άσχημα , εάν υπήρχε έσω και ένας κόκκος αλήθειας στη θεωρία των  ‘’οικονομικών της διάχυσης προς τα κάτω’’ (trickle-down economics), όταν δηλαδή η πλουτοπαραγωγική μηχανή του απεριόριστου καπιταλισμού μας έκανε όλους πλουσιότερους και θα πρόσφερε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειάζονται οι άνθρωποι . Σε αυτή την περίπτωση , όλοι θα επωφελούνταν από τον πλουτισμό εκείνων που βρίσκονται στην κορυφή . Όμως οι περισσότεροι Αμερικανοί βρίσκονται σε χειρότερο βιοτικό επίπεδο – με χαμηλότερα πραγματικά εισοδήματα (προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό) απ’ ό,τι ήταν το 1997 , καθώς όλα τα οφέλη της ανάπτυξης έχουν μεταφερθεί στην κορυφή .

Οι οπαδοί της ανισότητας στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι οι φτωχοί και αυτοί που βρίσκονται στην μεσαία τάξη δεν θα πρέπει να παραπονιούνται . Μολονότι καρπώνονται ίσως μια μικρότερη αναλογία της πίτας σε σχέση με το παρελθόν , η πίτα μεγαλώνει σε τόσο μεγάλο βαθμό , χάρη στις συνεισφορές των πλουσίων και των υπερβολικά πλουσίων , με αποτέλεσμα το κομμάτι του μεριδίου που τους αναλογεί να είναι σήμερα μεγαλύτερο .Η πραγματικότητα ωστόσο δείχνει το εντελώς αντίθετο . Η Αμερική αναπτύχθηκε πολύ πιο  γρήγορα στις δεκαετίες μετά τον δεύτερο παγκόσμιο Πόλεμο , όταν όλες οι κοινωνικές τάξεις αναπτύσσονταν ταυτόχρονα απ’ ό,τι συνέβη από το 1980 και μετά , όταν άρχισαν να αναπτύσσονται με διαφορετικό ρυθμό . Αυτό δεν θα πρέπει να προκαλέσει έκπληξη , από την στιγμή που κατανοεί κάποιος τους λόγους της ανισότητας . Αυτοί που αναζητούν υπέρογκες αποδόσεις , καταστρέφουν την οικονομία . Βεβαίως , οι δυνάμεις της αγοράς παίζουν κάποιο ρόλο , όμως οι αγορές διαμορφώνονται από την πολιτική και στην Αμερική , με το σχεδόν διεφθαρμένο σύστημα προεκλογικής χρηματοδότησης των κομμάτων και τα ‘’συγκοινωνούντα δοχεία’’ ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην βιομηχανία , η πολιτική διαμορφώνεται από το χρήμα . Για παράδειγμα , ο πτωχευτικός κώδικας , που μεταχειρίζεται προνομιακά τα παράγωγα , αλλά δεν επιτρέπει την απαλλαγή από το φοιτητικό χρέος , ανεξαρτήτως από το πόσο ανεπαρκής είναι η εκπαίδευση που προσφέρεται , συμβάλλει στον πλουτισμό των τραπεζιτών και αυξάνει την φτώχεια όλων όσοι βρίσκονται στο κατώτατο άκρο της κοινωνικής πυραμίδας . Και σε μια χώρα που το χρήμα υπερισχύει της δημοκρατίας , τέτοιου είδους νομοθεσίες είναι αναμενόμενο να επαναλαμβάνονται με πολύ πιο συχνό ρυθμό .

 Η αυξανόμενη όμως ανισότητα δεν είναι αναπόφευκτη . Υπάρχουν οικονομίες της ελεύθερης αγοράς , που λειτουργούν αποτελεσματικότερα , τόσο από πλευράς αύξησης του ΑΕΠ όσο και βελτίωσης των όρων διαβίωσης για τους περισσότερους κατοίκους . Ορισμένες , μάλιστα , περιορίζουν ακόμη και τις ανισότητες .

 Η Αμερική πληρώνει υψηλό τίμημα , για να συνεχίζει στην αντίθετη κατεύθυνση . Η ανισότητα οδηγεί σε χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και σε λιγότερη αποτελεσματικότητα . Η έλλειψη ευκαιριών σημαίνει ότι το πιο πολύτιμο ενεργητικό – οι άνθρωποι – δεν αξιοποιούνται πλήρως .  Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται στα κατώτατα ή στα μεσαία κοινωνικά στρώματα , δεν ζουν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους , επειδή οι πλούσιοι , οι οποίοι χρειάζονται λιγότερες δημόσιες υπηρεσίες και ανησυχούν ότι μια ισχυρή κυβέρνηση ίσως να αναδιανείμει το εισόδημα , χρησιμοποιούν την πολιτική επιρροή τους , για να μειώνουν τους φόρους και να περιορίζουν τις κυβερνητικές δαπάνες . Αυτές οι ενέργειες , όμως , οδηγούν σε λιγότερες επενδύσεις στις υποδομές , την εκπαίδευση και την τεχνολογία , βάζοντας φρένο στις μηχανές της ανάπτυξης .

Η Μεγάλη Ύφεση κατέστησε ακόμη πιο έντονη την ανισότητα , με τις περικοπές στις βασικές κοινωνικές δαπάνες και με την υψηλή ανεργία να ασκούν πτωτικές πιέσεις στους μισθούς . Επιπλέον , η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών , υπεύθυνη για τις Μεταρρυθμίσεις στο Διεθνές Νομισματικό και Χρηματοπιστωτικό Σύστημα , που διερευνά τις αιτίες της Μεγάλης Ύφεσης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) , έχουν και τα δύο προειδοποιήσει ότι η ανισότητα οδηγεί σε οικονομική αστάθεια . 

 Το πιο σημαντικό ,όμως , είναι ότι η ανισότητα της Αμερικής υπονομεύει τις αξίες και την ταυτότητά της . Με την ανισότητα να φτάνει σε τόσο ακραίο σημείο , δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι επιπτώσεις της γίνονται αισθητές σε κάθε δημόσια απόφαση , από τον τρόπο άσκησης της νομισματικής πολιτικής έως την κατάρτιση του προϋπολογισμού . Η Αμερική έχει μεταβληθεί σε μια χώρα που δεν προσφέρει ‘’δικαιοσύνη για όλους’’ , αλλά αντίθετα ευνοεί τους πλουσίους και προσφέρει δικαιοσύνη σε αυτούς που μπορούν να τη εξασφαλίσουν – κάτι που έγινε τόσο έκδηλο στην κρίση των κατασχέσεων όπου οι μεγάλες τράπεζες πίστεψαν ότι ήταν υπερβολικά μεγάλες όχι μόνο για να καταρρεύσουν , αλλά και για να λογοδοτήσουν .

 Η Αμερική δεν μπορεί πλέον να θεωρείται η γη των ευκαιριών , όπως ήταν κάποτε . Όμως , η κατάσταση είναι αναστρέψιμη . Δεν είναι πολύ αργά για να επιστρέψει το αμερικάνικο όνειρο .